IV SA/Wa 2038/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2009 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w L. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę - Minister Środowiska zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] maja 2007r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody[...] z [...] czerwca 2006r. uzgadniające środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] "L.", zlokalizowanej przy ul. [...] w L., której inwestorem jest [...] w W. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy podał, iż przedmiotowa stacja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, której realizacja dopuszczalna jest wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Na potrzeby postępowania, w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, został sporządzony ustawowo wymagany raport oddziaływania na środowisko, z którego wynika, że uzgadniana stacja bazowa składać się będzie z 3 anten sektorowych i 2 anten parabolicznych, zainstalowanych na istniejącej wieży o wysokości 49 m n.p.t, na której znajdują się również anteny operatora sieci [...]. W raporcie uwzględniono wpływ na środowisko oraz na zdrowie i życie ludzi promieniowania elektromagnetycznego pochodzącego zarówno od projektowanych anten sieci [...], jak i anten sieci [...]. Czynnikiem fizycznym, przez który omawiana stacja może oddziaływać na środowisko jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny. Zgodnie z zapisem § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883), parametrami fizycznymi, określonymi dla miejsc dostępnych dla ludności, dla anten emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwości z zakresu od 300 MHz do 300 GHz są: - gęstość mocy, której wartość dopuszczalna wynosi 0,1 W/m2, Sygn. akt IV SA/Wa 2038/08 - wartość składowej elektrycznej pola, której wartość dopuszczalna wynosi 7 V/m. Natężenie składowej elektrycznej pola elektromagnetycznego silnie maleje wraz ze wzrostem odległości od anteny i nie stanowi żadnego zagrożenia dla środowiska. Natomiast ochrona środowiska przed natężeniem pól elektromagnetycznych jest możliwa do osiągnięcia na drodze odpowiedniej separacji przestrzennej miejsc przebywania człowieka i obszarów o zbyt intensywnym poziomie wypromieniowywanych pól. W przypadku stacji bazowej, separacja sprowadza się głównie do takiego usytuowania anten nadawczych stacji, aby dla danych parametrów nadawania, pole docierające do miejsc przebywania człowieka, były w pełni bezpieczne. Emisja pól elektromagnetycznych, będąca efektem eksploatacji omawianej stacji bazowej nie przekroczy w środowisku dopuszczalnych norm ustalonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów w wysokości 0,1 W/m2, stąd nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. W raporcie został przedstawiony zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m2 pochodzących od anten sieci [...], sieci [...] oraz ich łączny zasięg. Nadto organ wskazał, że z załączonego raportu wynika, iż maksymalne łączne oddziaływanie emisji elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (dla anten sieci [...] i sieci [...]) wystąpi w przestrzeni powietrznej na wysokości powyżej 26,8 m n.p.t., w maksymalnym zasięgu nie przekraczającym 48,0 m od anten nadawczych, czyli w obszarze niedostępnym dla ludności. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w L. i w skardze na postanowienie Ministra Środowiska z [...] maja 2007r. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody [...] z [...] czerwca 2006r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie interesu prawnego skarżącej Spółdzielni przez nieuwzględnienie protestu mieszkańców dotyczącego realizacji inwestycji oraz art. 7 i art. 8 K.p.a. nakładających na organ administracji obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Sygn. akt IV SA/Wa 2038/08 Zdaniem skarżącej raport będący podstawą uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia zawiera nieprawdę, stwierdza bowiem, że inwestycja nie budzi negatywnych emocji społecznych, co jest niezgodne z rzeczywistością, gdyż budowa stacji spotkała się ze sprzeciwem mieszkańców. Organy prowadzące postępowanie wiedziały o protestach mieszkańców oraz ich skali. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę na fakt, iż w zaskarżonym postanowieniu wskazano, że omawiana stacja bazowa składać się będzie z 3 anten sektorowych i 2 anten parabolicznych, zainstalowanych na istniejącej wieży o wysokości 49 m n.p.t., na której znajdują się również anteny operatora [...]. Tymczasem istniejąca wieża wg zatwierdzonego projektu budowlanego posiada wysokość 41 m n.p.t. Wskazana wysokość wieży ma istotne znaczenie dla oddziaływania zamontowanych na niej anten na środowisko, tymczasem postanowienie zostało wydane w oparciu o dane, które nie odpowiadają rzeczywistości, dlatego dotknięte jest poważną wadą prawną. Minister Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Jednocześnie zauważył, iż zapis w zaskarżonym postanowieniu o 49 m wysokości wieży jest oczywistą omyłką, nie mającą wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Oddziaływanie przedsięwzięcia było bowiem analizowane w odniesieniu do anten zawieszonych na wieży o wysokości 41 m spółki P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż postanowienie Ministra Środowiska z [...] maja Sygn. akt IV SA/Wa 2038/08 2007r. i utrzymanie nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2006r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006r., nr 129, poz. 902, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i wymagającym sporządzenia raportu - również zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573, ze zm.) właściwym na dzień orzekania przez organ odwoławczy - są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ, w sprawie jest nim Prezydent Miasta L., uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska, którym z kolei w niniejszej sprawie jest Wojewoda [...] (art. 48 ust. 2 w zw. z art. 378 ust. 2 pkt 2 Prawa ochrony środowiska). Wojewoda, działając w ramach uzgodnienia, zobowiązany jest w granicach swojej właściwości i kompetencji, do oceny warunków dopuszczających realizację zamierzonej inwestycji, wyłącznie z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska. Organ może zatem dokonać stosownego uzgodnienia, nawet przy wskazaniu konieczności spełnienia określonych warunków, jak również może odmówić takiego uzgodnienia, gdy uzna, że nie jest wystarczające określenie stosownych warunków koniecznych do spełnienia, aby uniknąć naruszenia projektowaną inwestycją ochrony środowiska w sposób prawnie niedopuszczalny. Jak wynika z treści sporządzonego w sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, miejsce instalacji anten to istniejąca wieża o wysokości 41 m zdecydowanie górująca nad otoczeniem na kierunkach nadawania anten. W bezpośrednim otoczeniu planowanej inwestycji znajdują się ogródki działkowe oraz zabudowa handlowo - usługowa o wysokości ok. 8 m. Zaś w dalszym sąsiedztwie zabudowa mieszkaniowa (budynek XII kondygnacyjny) o wysokości 36,2 m) - przy zasięgu oddziaływania stacji do 48 m - znajduje się w odległości ok. 80 m, a ponadto nie jest zlokalizowany na kierunku nadawania anten. Planowana inwestycja nie będzie emitować promieniowania elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludzi o wartościach przekraczających maksymalne natężenie tego promieniowania określone w § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883). Maksymalne oddziaływanie łącznie anten w poziomie to zasięg obszaru wynoszący 48 m, a w pionie - zasięg obszaru powyżej 26,8 m n.p.t. Uzgadniając sporną inwestycje uwzględniono także wpływ na środowisko oraz na zdrowie i życie ludzi promieniowania elektromagnetycznego pochodzącego od projektowanych anten sieci [...] i anten sieci [...]. Należy zatem uznać, że organy orzekające w sprawie zasadnie pozytywnie uzgodniły planowane przedsięwzięcie w zakresie ochrony środowiska. W raporcie przeanalizowano wszelkie możliwe warunki funkcjonowania stacji. W tych warunkach promieniowanie elektromagnetyczne nie będzie przekraczało dopuszczalnego poziomu w miejscach dostępnych dla ludzi. Skoro wyznaczone obszary o przekroczonym dopuszczalnym poziomie elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wytwarzanego przez systemy antenowe nie pokrywają się z miejscami dostępnymi dla ludzi, to oznacza brak konieczności tworzenia w przestrzeni obszarów ograniczonego użytkowania. Ponadto stwierdzić należy, iż raport zawiera wszystkie wymagane elementy określone w art. 52 Prawa ochrony środowiska. W sprawie nie wystąpiły więc żadne inne przesłanki, które z punktu widzenia ochrony środowiska, mogłyby przemawiać przeciwko pozytywnemu uzgodnieniu. Stanowisko skarżącej Spółdzielni i jej mieszkańców (prezentowane w trakcie postępowania administracyjnego, w tym np. w zażaleniu), iż "wieża z tak dużą ilością anten na jednym maszcie zakłócać będzie ład przestrzenny", uznać należy za bezpodstawne z punktu widzenia zakresu uzgodnienia, czyli ochrony środowiska. Sygn. akt IV SA/Wa 2038/08 Odparcia wymaga twierdzenie skarżącej, iż raport zawiera nieprawdę, jako że stwierdza, iż inwestycja nie budzi negatywnych emocji społecznych, tymczasem budowa stacji spotkała się ze znacznym sprzeciwem mieszkańców. Analizując treść raportu, nie sposób nie zaprzeczyć przytoczonemu stwierdzeniu skarżącej, albowiem autor raportu wyraźnie zauważa, iż "wobec braku merytorycznych podstaw do występowania protestów, można sądzić, że ewentualne konflikty społeczne nie będą miały miejsca. Jednakże obowiązująca procedura prawna dla tego typu przedsięwzięć, w której każdy ma prawo do wyrażania własnych opinii, [...] nie pozwala całkowicie wykluczyć możliwości powstania protestów społecznych. Dotychczas, tj. do chwili wykonania raportu [...] do operatora nie wpłynęły żadne informacje o możliwości wystąpienia protestów [...]". Wskazania ponadto wymaga, iż uzgodnienie nie przesądza o uruchomieniu i eksploatacji przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, realizacja tego rodzaju przedsięwzięcia jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nadto - jak słusznie zauważył organ - w gestii skarżącej pozostaje możliwość zainstalowania anten nowej stacji innego operatora, jako że na dalszych etapach procesu inwestycyjnego wymagane jest oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Również odnośnie kwestionowanej przez skarżącą wysokości wieży (49 m n.p.t.), na której zostaną zainstalowane projektowane anteny i na której znajdują się także anteny operatora [...], podanej w zaskarżonym postanowieniu, należy przyjąć za zasadne wyjaśnienia organu odwoławczego, poczynione w odpowiedzi na skargę, jakoby wskazana wysokość - 49 m. n.p..t. - była oczywistą omyłką, bez wpływu na wynik sprawy. Bezspornie z treści raportu wynika, iż oddziaływanie przedsięwzięcia było analizowane w odniesieniu do anten zawieszonych na wieży o wysokości 41 m. Mając na względzie powyższe Sąd kontrolując zaskarżony akt administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącej odnośnie naruszenia art. 7 i art. 8 K.p.a. Zaś skarżąca poza zarzuceniem naruszenia przez organy wymienionych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, nie wskazała na żadne inne naruszenie prawa, w tym i konkretnego przepisu prawa materialnego. Z kolei pod adresem opracowanego raportu sformułowała jedynie zarzut nierzetelności w zakresie informacji, iż "inwestycja nie budzi negatywnych emocji społecznych, podczas gdy budowa stacji spotkała się ze sprzeciwem mieszkańców", do którego już odniesiono się we Sygn. akt IV SA/Wa 2038/08 wcześniejszej części uzasadnienia. W konsekwencji nie podważyła zawartych w raporcie istotnych ustaleń dotyczących uzgadnianego przedsięwzięcia. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do stwierdzenia, iż w przypadku spełnienia określonych warunków zostaną naruszone wymagania z zakresu ochrony środowiska, organy zasadnie wydały uzgodnienie poprzedzające wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odmowa uzgodnienia nie znajdowałaby w tym przypadku podstawy prawnej, tym samym naruszałaby zasadę wynikającą z art. 6 K.p.a., w świetle którego organy administracji działają na podstawie prawa. Powyższe dowodzi, iż postępowanie administracyjne w sprawie - wbrew twierdzeniom skarżącej - zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi, w tym również z zasadami unormowanymi w art. 7 i art. 8 K.p.a., jak i dowodowymi postępowania administracyjnego. Podjęte rozstrzygnięcie jest wynikiem dogłębnego rozważenia istotnych okoliczności faktycznych i utrwalenia poczynionych ustaleń w materiale sprawy, w konsekwencji uzasadnienia zajętego stanowiska zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a. i z zasady przekonywania określonej w art. 11 K.p.a. Na marginesie należy jedynie zauważyć, iż organ odwoławczy powołując się na postanowienie organu pierwszej instancji wskazał na datę jego wydania "[...] czerwca 2006r", gdy tymczasem z akt sprawy wynika, iż faktycznie postanowienie to wydane zostało "[...] czerwca 2006r". Sąd jednak uznał, iż błąd ten ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, która nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia i może być sprostowana w każdym czasie z urzędu lub na wniosek strony stosownie do art. 113 K.p.a. Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.