IV SA/Wa 2038/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji postanawia odrzucić skargę Postanowieniem z [...] maja 2016 r., nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2015 poz. 1774 późn. zm., dalej "u.g.n.") wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. orzekającej o ustaleniu odszkodowania na rzecz skarżącej – D. G. W pouczeniu, zawarto informację, że na postanowienie zażalenie nie przysługuje. Pismem z 25 lipca 2016 r. skarżąca wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 9 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegające na przyjęciu, że stanowi ono podstawę do wstrzymania wykonania decyzji wydanej w postępowaniu prowadzonym na podstawie działu III art. 98 ust. 3 i wstrzymaniu decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], mimo że decyzja ta została wydana na podstawie art. 132 ust 1a u.g.n., a zatem jej wstrzymanie na podstawie art. 9 u.g.n. było wyłączone. Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał skargę z 25 lipca 2016 r. w całości za zasadną w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Skargę na powyższe postanowienie z [...] czerwca 2016 r. wywiodła skarżąca, która wniosła o stwierdzenie jego nieważności oraz poprzedzającego go postanowienia z [...] maja 2016 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw. z art 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu w całości postanowienia Wojewody [...] Nr [...] z [...] maja 2016 r. i stwierdzeniu w sentencji, że działanie organu orzekające o wstrzymaniu wykonania decyzji Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. nie naruszało prawa, podczas gdy w okolicznościach sprawy zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności (a nie uchylenia) postanowienia Wojewody [...] Nr [...] z [...] maja 2016 r. znak [...] z uwagi na jego wydanie bez podstawy prawnej (patrz: zarzut w pkt 1) i wobec tego należało stwierdzić również, zgodnie z art. 54 § 3 zdanie drugie p.p.s.a., że działanie organu miało miejsce bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z [...] czerwca 2016 r., nr [...] wydane na podstawie art. 9 u.g.n. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o postanowienia, to zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 9 u.g.n. w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Postanowienie kwestionowane w skardze nie jest zatem postanowieniem, na które przysługuje zażalenie. Należy także podkreślić, że postanowienie wydane na podstawie art. 9 u.g.n. nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Tym samym postanowienie takie nie może stanowić samodzielnej podstawy kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne. Skoro niedopuszczalna jest droga sądowa w sprawie postanowienia wydanego w trybie art. 9 u.g.n., to należy stwierdzić, że również postanowienie wydane w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględniające skargę w sprawie niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych, nie może być kontrolowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.