IV SA/Wa 2039/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków - oddala skargę - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Starosty L. Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. odmawiającą dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków we wsi C. gmina J. polegającej na wpisie J. K. jako współposiadacza samoistnego do działki ewidencyjnej nr [...] położonej we wsi C. , i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że J. K. złożył wniosek o wydanie decyzji o współposiadaniu samoistnym do działki nr [...] położonej przy ul. [...] we wsi C. gm. J. . Starosta L. decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. orzekł o odmowie dokonania zmiany zapisów w ewidencji, poprzez dopisanie jako współposiadacza samoistnego J. K. . W uzasadnieniu decyzji organ prowadzący ewidencje gruntów i budynków stwierdził, iż wpisanie posiadacza samoistnego nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków jest możliwe w sytuacji, gdy posiadanie samoistne jest faktem bezspornym, W związku z istniejącym sporem co do współposiadania nieruchomości brak jest podstaw do ujawnienia wnioskodawcy jako współposiadacza samoistnego nieruchomości. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył J. K. podnosząc, że mieszka w podzielonym po rozwodzie domu, położonym na środku działki i ma oddzielne podwórko, oddzielne wejście do budynku oraz inwestuje w swoją połowę domu i działki. Ponadto w odwołaniu zwrócił się o sprostowanie zapisów w ewidencji gruntów i budynków poprzez dopisanie jego do operatu ewidencji gruntów i budynków w C. lub wykreślenie W. S. z operatu i przywrócenie stanu poprzedniego, czyli na nazwisko F. T. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej zauważył, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zdawkowe i nie wyjaśnia powodów rozstrzygnięcia. Organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie wyjaśnił, na jakiej podstawie wpisano w operacie ewidencji gruntów i budynków jako władającą W.S. Czy wpisu dokonano w drodze czynności materialno-technicznej, czy w drodze decyzji administracyjnej. Nie zebrano w sprawie żadnego materiału dowodowego co do okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z uwagi na konieczność dokonania ustaleń faktycznych, jak również określenia przedmiotu żądania wnioskodawcy, który w piśmie z 11 października 2011 r. przesłanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zwrócił się o przywrócenie wpisu w ewidencji gruntów i budynków sprzed daty 15 października 2010 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wniosła W. S. . Skarżąca zaprzeczyła, żeby posiadanie J. K. nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] położonej we wsi C. miało charakter posiadania samoistnego. Były mąż jedynie po rozwodzie zajął część nieruchomości. Jednakże to skarżąca samoistnie posiada tę nieruchomość od 1978 r., kiedy to kupiła ją od poprzedniego posiadacza, od tego czasu płaci podatki i ponosi inne obciążenia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Jak wynika z akt administracyjnych, wnioskodawca wnioskiem z dnia 25 maja 2011 r. skierowanym do Starostwa Powiatowego w L. , wniósł o wydanie decyzji, że jest samoistnym posiadaczem działki i budynku przy ul. [...] w C. Stosownie do § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) ewidencja obejmuje dane dotyczące właścicieli nieruchomości. Natomiast w przypadkach braku danych dotyczących właścicieli nieruchomości, w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają - § 10 ust. 2 w/w rozporządzenia. O wykazaniu w ewidencji osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 2, orzeka starosta w drodze decyzji - § 12 ust. 2 w/w rozporządzenia. Zatem wniosek skarżącego z dnia 25 maja 2011 r. mógł być rozpatrywany na podstawie § 10 ust. 2 w/w rozporządzenia. Jednakże pismem z dnia 11 października 2011 r., wnioskodawca zwrócił się do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków o przywrócenie wpisu w ewidencji sprzed 15 października 2010 r., kiedy to W. S. została wpisana w ewidencji jako władająca działką ewidencyjną nr [...] położoną we wsi C. . Strona ma prawo modyfikować swoje żądanie, dopóki sprawa nie zostanie zakończona decyzją ostateczną, a organ administracji państwowej ma obowiązek na nowo ocenić to żądanie w świetle przepisów prawa materialnego, po wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 1983 r., I SA 1504/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 101). To żądanie strony określa przedmiot postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery uprawnień organu administracji (wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1990 r., I SA 367/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 47). Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Skarżący na etapie postępowania odwoławczego złożył pismo zmieniające jego pierwotne żądanie, zatem zasadnie organ odwoławczy uznał, że sprawa wymaga wyjaśnienia w zakresie przedmiotu samego postępowania. O tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostatecznie strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. Ponieważ w przedmiotowej sprawie ostatecznie istnieją wątpliwości co do zakresu przedmiotu sprawy, organ pierwszej instancji ponownie prowadząc postępowanie, mając na względzie postanowienia art. 7-9 k.p.a., powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska w tym zakresie. Dopiero ostateczne sprecyzowanie żądania przez skarżącego, pozwoli organowi na ustaleniu stanu faktycznego sprawy, odpowiednio do jej przedmiotu. Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, który stwierdził, że organ I instancji w niniejszej sprawie naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Przepisy te zobowiązują organy administracji państwowej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Tymczasem organ I instancji nie rozpoznał sprawy w myśl tych przepisów. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.