IV SA/Wa 2042/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta T. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zamknięcia z urzędu składowiska odpadów innych niż niebezpieczne - oddala skargę - Decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 roku, znak: [...] orzeczono o zamknięciu z urzędu składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nazwane "starym" składowiskiem (kwatera nr 1), zlokalizowanym w miejscowości [...] Gm. [...], pow. [...] (nr. ewld. Dz. [...], [...], [...]). W punkcie 2 tej decyzji organ I instancji ustalił techniczny sposób zamknięcia i harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów. Natomiast w punkcie 4 zobowiązał Stronę do przeprowadzenia rekultywacji, zgodnie z harmonogramem, prowadzenia monitoringu obiektu oraz sprawowania nadzoru nad obiektem. Decyzja wydana została na podstawie art. 54b i 54c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tj. Z 201 Or. Dz.U Nr 185, poz. 1243). Decyzja skierowana została do Gminy Miasta T. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Gmina — Miasto T. byłą zarządzającym ww. składowiskiem odpadów i dlatego decyzja o zamknięciu składowiska została skierowana do tego podmiotu. W odwołaniu Strona podniosła, że przedmiotową decyzją naruszono treść art. 54c ustawy o odpadach poprzez błędne ustalenie, iż Gmina — Miasto T. jest zarządzającym wskazanym składowiskiem odpadów, a co za tym idzie bezpodstawnie nałożono obowiązki określone w pkt 4 decyzji. Strona wskazała również na naruszenie treści art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewystarczające zebranie materiału dowodowego i jego rozpoznanie w zakresie ustaleń dotyczących podmiotu zarządzającego składowiskiem odpadów. W uzasadnieniu odwołania Strona, nie zgodziła się z treścią uzasadnienia decyzji organu I instancji, podnosząc że błędnie i nielogicznie przyjęto, że jest ona zarządzającym przedmiotowym składowiskiem odpadów. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Środowiska decyzją z dnia [...] września 2011r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ naczelny wskazał, że sprawa zamknięcia składowiska odpadów w miejscowości [...] była już przedmiotem postępowania przed Ministrem Środowiska. Decyzją z dnia [...] stycznia 201 uchylono decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 201Or. a sprawę zamknięcia przedmiotowego obiektu przekazano do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia była konieczność prawidłowego ustalenia podmiotu do którego winna być skierowana decyzja o zamknięciu składowiska odpadów. Zdaniem organu naczelnego, w postępowaniu przeprowadzonym po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia i zakończonym decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 roku prawidłowo ustalono, że Gmina — Miasto T., powinna być traktowana jako zarządzający składowiskiem odpadów. Gmina występowała z wnioskiem o zamknięcie tego obiektu. Sprawa ta pozostała jednak bez rozpatrzenia, ze względu na błędne przyjęcie przez organ I instancji (w poprzednim postępowaniu), że utrata przez Gminę — Miasto T. tytułu prawnego do terenu, uniemożliwia wydanie tej decyzji z wniosku strony. W konsekwencji nastąpiło wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie zamknięcia składowiska. Organ naczelny podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż niezależnie od faktycznego niewywiązywania się z zawartych przez Stronę umów, z których wynika, że powinna ona już w latach ubiegłych dokonać rekultywacji terenu składowiska, Gmina Miasto T. nadal uchyla się od wykonania ciążących na niej obowiązków. Zebrana w sprawie dokumentacja, wskazuje, że w roku 1962 dokonano zmiany uprawy leśnej na inny rodzaj użytkowania na powierzchni 3,66 ha z przeznaczeniem na wysypisko śmieci dla m. T. Rozbudowa tego obiektu nastąpiła w roku 1995. A Aneks Nr 2 spisany (pomiędzy Gminą Miastem T., a Skarbem Państwa [...]) z dniem 15 kwietnia 2002r. określa w § 1, że Najemca — Gmina - Miasto T. w terminie do dnia. 31 grudnia 2005r. zakończy proces rekultywacji terenu "starego" składowiska odpadów. Strona - jako wynajmujący - teren składowiska odpadów, nie wywiązała się z umów. Gmina - Miasto T., dysponując tym obiektem zawierała umowy z różnymi podmiotami, lecz obiekt ten pomimo zakończenia jego eksploatacji w 2002r. i wymogu wypełnienia zobowiązania wynikającego z Aneksu 2, nie został ani zamknięty, ani też poddany rekultywacji. Organ podkreślił, że ze wszystkich przedłożonych w sprawie dokumentów, w sposób jednoznaczny wynika, że to Gmina — Miasto T., była dysponentem omawianego składowiska odpadów, i nie kwestionowała tego faktu nawet po upływie terminu dzierżawy. Gmina, jako zarządzający składowiskiem odpadów wystąpiła z wnioskiem o zamknięcie tego obiektu, a kwestia, iż mylnie przyjęto, że utrata tytułu prawnego uniemożliwia wydanie w tym przedmiocie decyzji, nie zmienia faktu, że Strona jest zidentyfikowanym zarządzającym składowiskiem odpadów. Odnosząc się do argumentów Strony podnoszonych w odwołaniu, organ naczelny stwierdził, że ustawa o odpadach nie definiuje jednoznacznie pojęcia zarządzającego składowiskiem odpadów, niemniej jednak bez wątpienia, w latach kiedy miało miejsce korzystanie z tego obiektu, a więc od lat 60-tych ubiegłego wieku, było nim Miasto T. W omawianej sprawie, Gmina jako decydent i dysponent przedmiotowego składowiska odpadów korzystała z tego obiektu, na którym czynności związane z fizycznym składowaniem odpadów komunalnych, wykonywały w jej imieniu różne firmy. Powyższa decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011r. została zaskarżona przez Gminę - Miasto T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powyższa decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011r. została zaskarżona przez Gminę - Miasto T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniesiono, że decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ wydana została z naruszeniem art. 54c ustawy o odpadach polegającym na błędnym uznaniu, że Gmina - Miasto T. jest zarządzającym składowiskiem odpadów i w konsekwencji nałożono na nią obowiązki dotyczące przeprowadzenia rekultywacji. Wskazano również, że zaskarżona decyzja została podjęta bez właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący podniósł, że nie podjęto właściwych działań koniecznych do ustalenia stanu sprawy w związku z czym organ bezpodstawnie przyjął że Gmina - Miasto T. jest zarządzającym składowiskiem odpadów. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając sprawę w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie naruszają prawa. W postępowaniu administracyjnym wyjaśniono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, co umożliwiło wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej spór sprowadza się do faktu uznania przez organy administracji, że Gmina - Miasto T. jest zarządzającym składowiskiem odpadów. Sąd stwierdza, że takie stanowisko jest prawidłowe i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Na podstawie umowy z [...] grudnia 1962r. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w T. wzięło w dzierżawę od N. [...] teren o pow. 3,66 ha z przeznaczeniem na wysypisko śmieci i wylew fekalii dla Miasta T. (§ 1 ww. umowy). Zgromadzona dokumentacja, wskazuje, że rozbudowa tego obiektu nastąpiła w roku 1995. A Aneks Nr 2 spisany (pomiędzy Gminą —Miastem T., a Skarbem Państwa [...]) z dniem 15 kwietnia 2002r. określa w § 1, że Najemca — Gmina - Miasto T. w terminie do dnia. 31 grudnia 2005r. zakończy proces rekultywacji terenu "starego" składowiska odpadów. Gmina nie wywiązała się z tego punktu umowy. Dzierżawca tj. Gmina — Miasto T., dysponując tym obiektem zawierała różne umowy z różnymi podmiotami, lecz obiekt ten pomimo zakończenia jego eksploatacji w 2002r. i wymogu wypełnienia zobowiązania wynikającego z w/w Aneksu 2, nie został ani zamknięty, ani też poddany rekultywacji. Używanie w umowach zwieranych przez Gminę - Miasto T. wyrazów "administrowanie", "zarządzanie", nie powoduje utraty przez ww. Gminę statusu zarządzającego przedmiotowym obiektem, a więc w istocie sprawowania władztwa w latach 1962-2002 tj. w okresie korzystania ze środowiska poprzez składowanie odpadów komunalnych na przedmiotowym składowisku. W okresie tym, to właśnie Gmina - Miasto T. decydowała, o tym kto w jej imieniu, będzie w sposób fizyczny dokonywał czynności składowania odpadów komunalnych. Nie oznacza to jednak, że Gmina nie była zarządzającym składowiskiem w rozumieniu art. 54c ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach lecz jedynie, że fizyczne składowanie odpadów z polecenia Gminy prowadziły wybrane podmioty. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.