IV SA/Wa 2043/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. A. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2010 r. (data stempla pocztowego) B. A. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 3.200 zł. Uzasadniając swój wniosek Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na dużą szkodę i trudności finansowe zwłaszcza w sytuacji, gdy decyzji wymierzających karę pieniężną za prowadzenie połowów dorsza wydanych zostało w stosunku do jego osoby łącznie 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnieść należy, iż w ppsa brak jest definicji pojęcia "uprawdopodobnienie", stąd przyjąć należy, że ustawodawca miał na względzie jego potoczne rozumienie. W doktrynie przyjmuje się, iż uprawdopodobnienie jest niższym stopniem pewności i mamy z nim do czynienia wówczas, gdy istnieją podstawy do przyjęcia pewnego stanowiska, mimo nieusuniętych wątpliwości. Wypowiadając się w powyższym przedmiocie Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 19 czerwca 1951 r., sygn. akt C 398/51 (OSN 1951, nr 3, poz. 89), z dnia 9 września 1961 r., sygn. akt 4 CZ 54/61 (OSPiKA 1962, nr 11, poz. 289) i z dnia 13 lipca 1966 r., sygn. akt II CZ 74/66 (OSPiKA 1967, nr 3, poz. 68) stwierdził, że sąd może uznać jakieś twierdzenie za uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak właśnie było lub jest. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący uprawdopodobnił, iż wykonanie decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 2.000 zł (co łącznie w siedmiu sprawach jakie wpłynęły do Sądu stanowi kwotę 26.700 zł) może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a więc okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. Wskazać należy, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Mając na względzie oświadczenie Skarżącego oraz wysokość nałożonej kary pieniężnej (biorąc pod uwagę całokształt sytuacji finansowej Skarżącego, a więc nałożenie kar łącznie w siedmiu sprawach na kwotę 26.700 zł), Sąd uznał, że uiszczenie należności przed rozpoznaniem sprawy może spowodować dla niego trudne do odwrócenia skutki. Bowiem zapłata wskazanej kwoty w sposób znaczący wpłynęłaby na sytuację majątkową Skarżącego. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.