IV SA/Wa 2044/05

Dnia 1 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie asesor WSA Marian Wolanin,, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2006 roku sprawy ze skargi Gminy R. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w przedmiocie uzgodnienia z zakresu zagospodarowania przestrzennego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzającą je decyzję tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2005 roku, 2) orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3) zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego Gminy R. kwotę 100 złotych (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem wydanym w dniu [...] lipca 2004r. znak: [...] Wojewódzki Konserwator Przyrody w [...]., działając z upoważnienia Wojewody [...] uzgodnił w zakresie ochrony przyrody miejscowy - plan zagospodarowania przestrzennego gminy R. w obrębie geodezyjnym P., w granicach określonych uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...]. Uchwała ta przewidywała przeznaczenie przedmiotowego terenu pod eksploatację kruszywa. Po uchwaleniu planu, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. znak: [...] Minister Środowiska z urzędu stwierdził nieważność wyżej wymienionego postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, wskazując, iż wydane ono zostało z rażącym naruszeniem § 2 ust. 1 pkt 10 Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister podniósł, iż grunt objęty uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...] grudnia 2003r. wchodzi w skład określonego wyżej powołanym Rozporządzeniem Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Przewidziana zatem w planie miejscowym eksploatacja kruszywa spowoduje w jego ocenie trwałe zniekształcenie rzeźby terenu, czego przedmiotowe Rozporządzenie Wojewody [...] (§ 2 ust.1 pkt.10) zakazuje. W dniu 16 maja 2005r. Gmina R. na podstawie art. 127 §3 kpa, złożyła do Ministra Środowiska wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, iż zakaz wykonywania na obszarach chronionego krajobrazu prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, na mocy art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz. 880 ze zm.) nie dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego, którą w rozumieniu art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2004r. Nr 261 poz. 2603 ze zm) jest poszukiwanie i wydobywanie kopalin. Gmina wskazała, iż wniosek taki wynika również z wykładni systemowej. Prawo geologiczne i górnicze reguluje zaś problematykę działań mających na celu ochronę środowiska oraz ochronę przyrody na zasadzie lex specialis. Minister Środowiska, postanowieniem z dnia [...] lipca 2005r. znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ podtrzymał swoje stanowisko stwierdzając, iż nieuwzględnienie zakazu trwałego zniekształcania rzeźby terenu na obszarze chronionego krajobrazu i uzgodnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać za rażące naruszenie prawa. Minister dodał ponadto, iż zakaz zawarty w rozporządzeniu wybrany został spośród zakazów wymienionych w art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody (Dz. U z 2001r Nr 99, poz. 1079 z późn zm). Art. 26a ust. 3 ww. ustawy przewidywał, że jedynie zakaz, o którym mowa w art. 26a ust. 1 pkt 1 (lokalizowania nowych obiektów zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska) nie dotyczy inwestycji realizujących cele publiczne. Zgodnie zaś z art. 157 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 161 (tj. ustawy z 16 października 1991r.), zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie niniejszej ustawy. Skargę na niniejsze postanowienie wniosła Gmina R., wskazując, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem Ministra Środowiska, bowiem nie wykazał on jakoby doszło do rażącego naruszenia prawa. W ocenie skarżącego zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu nie dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego. Wprawdzie ustawa z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody nie zawiera definicji inwestycji celu publicznego, jednak ze względu na to, iż cele ochrony przyrody realizowane są z uwzględnieniem wymagań ochrony przyrody m.in. w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w ocenie skarżącego, należałoby posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z tą definicją przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponad lokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) służące realizacji celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2004r. nr 261 poz. 2603 z późn. zm.). Powołany przepis wśród celów publicznych wymienia natomiast poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin. Prawidłowo zatem Wojewódzki Konserwator Przyrody w [...] uznał, iż projekt planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza przepisów ustawy o ochronie przyrody. W ocenie strony skarżącej istnieje ponadto wątpliwość, czy wydobywanie kopalin faktycznie jest działalnością powodującą trwałe zniekształcenie rzeźby terenu. Z przepisów prawa geologicznego i górniczego wynika bowiem, iż przedsiębiorca prowadzący zakład górniczy, w przypadku jego likwidacji zobowiązany jest przedsięwziąć niezbędne środki w celu ochrony środowiska oraz rekultywacji gruntów i zagospodarowania terenów po działalności górniczej. Rekultywacja gruntów, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2004r., Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.), polega zaś m.in. na nadaniu lub przywróceniu gruntom wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu. Można zatem uznać, że prowadzenie działalności wydobywczej nie powoduje trwałego zniekształcenia rzeźby terenu. Ponadto skarżący wskazał, iż organy rozpoznające niniejszą sprawę nie zwróciły uwagi na okoliczność, iż do procedury związanej z uchwalaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym samodzielnie reguluje kwestię trybu postępowania w przypadku zmiany stanowiska organu dokonującego wymaganych prawem uzgodnień. Powołana ustawa odsyła w zakresie trybu dokonywania uzgodnień projektu planu miejscowego jedynie do art. 106 kpa. nie ma natomiast ogólnego odesłania do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Procedura sporządzenia planu jest szczególnym trybem legislacyjnym, a nie postępowaniem administracyjnym. Odpowiednie stosowanie art. 106 kpa, biorąc pod uwagę unormowania art. 25 i 26 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sprowadza się zaś przede wszystkim do rozstrzygnięcia sposobu zaskarżania przez gminy stanowisk uprawnionych organów. Odesłanie w art. 24 ust. 1 do regulacji art. 106 kpa oznacza jedynie, że z woli ustawodawcy co do procedury dokonywania uzgodnień projektu planu należy stosować odpowiednio powołany przepis. Odmiennie natomiast od uregulowań wynikających z kpa przepisy art. 25 i 26 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odstępują od związania organu decyzją (postanowieniem) od chwili jej doręczenia oraz od zasady trwałości rozstrzygnięć ostatecznych. Z tego względu w ocenie skarżącego, w postępowaniu planistycznym kontrola kasacyjna prowadzona przez organ wyższego stopnia sprawowana w trybie przepisów kpa wydaje się zatem niedopuszczalna. Zamiast tego ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje instytucję zmiany stanowiska przez organ uzgadniający projekt planu miejscowego. Zaskarżone postanowienie oraz wcześniejsza decyzja Ministra Środowiska naruszają zdaniem skarżącego również inne przepisy postępowania administracyjnego. "Oba orzeczenia wydane zostały bez powołania podstawy prawnej, a więc bez składnika, który powinny zawierać zarówno decyzja (art. 107 k.p.a. ) jak i postanowienie. Za powołanie podstawy prawnej nie można uznać podania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co uczynił organ. Aby orzeczenie spełniało wymogi w tym zakresie, należy powołać przepisy prawa materialnego stanowiące nie tylko podstawę wydania takiej a nie innej decyzji bądź postanowienia, ale także właściwość do orzekania w konkretnej sprawie. Co więcej, decyzja Ministra Środowiska nie zawiera praktycznie uzasadnienia prawnego. W zaskarżonym postanowieniu uzasadnienie prawne wskazuje zaś, iż organ nie rozpatrzył właściwie przedmiotowej sprawy. Odniósł się bowiem do zapisów ustawy z dnia 16 października 1991r., która utraciła z dniem 1 maja 2004r. mocy w związku z wejściem życie obecnie obowiązującej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Skarżący podnosi także, iż zgodnie z art.126 kpa stwierdzenie nieważności postanowienia powinno nastąpić w formie postanowienia, nie zaś decyzji, jak uczynił to Minister Środowiska. Ewentualnej korekty takiego błędu należało dokonać w określonej prawem formie tj. poprzez sprostowanie orzeczenia. Tymczasem organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia postanowieniu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia, iż zostało ono błędnie nazwane decyzją. W odpowiedzi na skargę , Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Skarga jako zasadna prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej je decyzji Ministra Środowiska, niemniej jednak należy wskazać, iż nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kontrolują więc akty i czynności organów administracji z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Ministra Środowiska utrzymujące w mocy poprzedzającą je decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2005r. stwierdzającą nieważność postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w [...] z dnia [...] lipca 2004r. znak: [...], uzgadniającego w zakresie ochrony przyrody miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy R. w obrębie geodezyjnym P., w granicach określonych uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...]. Należy przede wszystkim wskazać, iż wbrew stanowisku strony skarżącej, brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu planistycznym niedopuszczalna jest kontrola kasacyjna prowadzona przez organ wyższego stopnia, sprawowana w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do postanowień wydanych w trybie uzgodnieniowym. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) organy zobowiązane do uzgodnienia odpowiednio projektu studium lub planu miejscowego winne dokonać uzgodnienia w trybie art. 106 Kpa. Stosownie zaś do treści art. 106 § 5 Kpa zajęcie takiego stanowiska przez organ następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. A zatem zdaniem Sądu zastosowanie znajduje tu również art. 126 Kpa wskazujący, między innymi, iż do postanowień od których przysługuje zażalenie stosuje się art. 156 Kpa określający przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. W rozpoznawanej sprawie organ upatruje wystąpienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez rażące naruszenie przepisu § 2 ust. 1 pkt 10 Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa [...], obowiązującego w dacie wydania postanowienia będącego przedmiotem nadzoru. Zgodnie z tym przepisem na obszarach chronionego krajobrazu, zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem obiektów związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym lub przeciwpożarowym. W dacie zaś orzekania przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w [...], na terenie objętym uzgodnieniem w zakresie ochrony przyrody znajdował się Obszar Chronionego Krajobrazu [...] w którym obowiązywał w/w zakaz. Uchwała Rady Gminy ustalająca granice planu miejscowego przewidywała zaś przeznaczenie przedmiotowego terenu, pod eksploatację kruszywa naturalnego. Działalność ta w ocenie Ministra Środowiska niewątpliwie prowadzi więc do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu na obszarze chronionego krajobrazu. Nieuwzględnienie więc przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, uzgadniającego miejscowy plan, zakazu zawartego w rozporządzeniu, Minister uznał za rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością postanowienia wydanego przez ten organ. Sąd nie podzielił tego poglądu. Wszczynając postępowanie nieważnościowe Minister Środowiska winien mieć na uwadze, iż postępowanie to jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest dokładne ustalenie, czy rozstrzygnięcie organu administracji publicznej poddane kontroli jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Jest to bowiem instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od statuowanej w art. 16 § 1 Kpa ogólnej zasady trwałości decyzji, postanowień ostatecznych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 23 grudnia 2004r. Sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2002r. Sygn. akt IV SA 1805/00 ) reprezentowany jest pogląd, który Sąd w obecnym składzie podziela, że stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyny rażącego naruszenia prawa może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Zatem obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji/postanowienia, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wykazanie nie tylko tego jaki przepis prawa został naruszony, ale również dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące. Tymczasem w niniejszej sprawie w ocenie Sądu Minister Środowiska orzekając o stwierdzeniu nieważności postanowienia uzgadniającego, nie zbadał właściwie stanu prawnego i faktycznego sprawy obowiązującego w dacie wydania nadzorowanego postanowienia, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez niego rozstrzygnięcia któro nie tylko wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 7,77,107 Kpa ale również przepisów prawa materialnego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy tereny górnicze-eksploatacji kruszywa, dla których sporządzony został uzgodniony przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody plan miejscowy, zlokalizowane były w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Należy jednak podnieść, iż dokonując uzgodnienia Wojewódzki Konserwator Przyrody, orzekał w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz. 880 ze zm), a nie jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przepisy ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody (Dz. U z 2001r Nr 99, poz. 1079 z późn zm). Art 24 ust. 1 tej ustawy stanowił zaś, iż na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzane określone zakazy. Jako jeden z nich w pkt 5 wymieniał zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub utrzymaniem, budową, lub remontem urządzeń wodnych. Jednocześnie art. 157 ustawy stanowił, że do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie zachowały moc przepisy wykonawcze wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody. Jednym z takich aktów było bez wątpienia Rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa [...], któro określało między innymi katalog zakazów obowiązujących na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Paragraf [...] ust. [...] pkt [...] tego rozporządzenia na tym obszarze, wprowadzał zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem obiektów związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym lub przeciwpożarowy. A zatem zgodnie z przepisami powyższego rozporządzenia uznając, tak jak to uczynił Minister Środowiska, iż eksploatacja kruszywa jest działalnością prowadzącą do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu, należałoby przyjąć, iż dokonując uzgodnienia planu miejscowego ustalonego dla terenów górniczych- eksploatacja kruszywa naturalnego Wojewódzki Konserwator Przyrody naruszył w/w przepis rozporządzenia. Analiza obowiązujących w dacie orzekania przez ten organ przepisów, w ocenie Sądu wskazuje jednak, iż powyższe stanowisko Ministra Środowiska nie jest słuszne. Należy wskazać, iż Minister Środowiska prowadząc postępowanie nieważnościowe nie wziął w ogóle pod uwagę, istotnej dla rozpoznania niniejszej sprawy okoliczności, iż zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 3 obowiązującej w dacie orzekania przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, zakazy obowiązujące na obszarze chronionego krajobrazu wymienione w art. 24 ust. 1 tej ustawy, nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego, za którą zdaniem Sądu należy uznać eksploatację kruszywa naturalnego. Wprawdzie, jak słusznie podniosła strona skarżąca ustawa z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody nie zawiera definicji inwestycji celu publicznego, jednak ze względu na to, iż cele ochrony przyrody realizowane są z uwzględnieniem wymagań ochrony przyrody m.in. w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w ocenie skarżącego, należałoby posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z tą definicją przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponad lokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) służące realizacji celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2004r. nr 261 poz. 2603 z późn. zm.). Powołany przepis wśród celów publicznych wymienia natomiast poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa. Jak wynika z akt sprawy oraz dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą na rozprawie w dniu 1 marca 2006r., przedmiotem eksploatacji na terenie objętym planem, jest zaś kopalina pospolita, w rozumieniu art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U z 2005r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.), będąca własnością Skarbu Państwa. Reasumując należy zatem wskazać, iż skoro na mocy art. 24 ust. 2 pkt 3 obowiązującej w dacie orzekania przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody wprowadzone na terenie obszaru chronionego krajobrazu zakazy nie dotyczą inwestycji celu publicznego, za którą jak wskazano powyżej uznać należy eksploatację kruszywa, to zdaniem Sądu brak było podstaw do przyjęcia, iż nadzorowane postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w [...] z dnia [...] lipca 2004r. w sposób rażący narusza § [...] ust. [...] pkt. [...] Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa [...], zgodnie z którym na terenie obszarach chronionego krajobrazu, zakazuje się wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. Na marginesie należy również podnieść, iż słusznie strona skarżąca wskazała, że w przypadku stwierdzenia przez organ administracji publicznej nieważności postanowienia, rozstrzygniecie tego organu w tym zakresie zapaść winno zgodnie z art. 126 Kpa, w formie postanowienia, a nie jak to uczynił w rozpoznawanej sprawie Minister Środowiska, w formie decyzji. Niemniej jednak mając na uwadze, iż rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę na skutek złożonego przez skarżącego wniosku, Minister wydał rozstrzygnięcie we właściwej formie, a jednocześnie w jego uzasadnieniu wskazał, iż poprzednie orzeczenie było w tym zakresie wadliwe, uznać należy, iż nie jest to wada skutkująca sama w sobie koniecznością wyeliminowania z obrotu tych orzeczeń. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm) orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku zapadło zgodnie z art. 152 powyższej ustawy. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.