IV SA/Wa 2045/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. G., A. K. i B. K. o przywróceniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) maja 2007 r., nr (...) w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi . W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 31 maja 2007 r. w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, skarżący H. G., A. K. i B. K. zawarli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podali, iż nie odebrali decyzji z powodu wyjazdu w dniach od 5 czerwca 2007 r. do 22 czerwca 2007 r., natomiast po powrocie – w urzędzie pocztowym uzyskali informację, że awizowana przesyłka polecona została zwrócona do nadawcy. Skarżący nie zostali poinformowani, od kogo pochodziła przesyłka, natomiast o treści decyzji dowiedzieli się z upomnienia do zapłaty. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd uznał, że skarżący w uzasadnieniu wniosku nie wskazali żadnych okoliczności mogących stanowić przesłanki wyłączające winę w uchybieniu terminu. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1354/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2007 r. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że za przywróceniem terminu w niniejszej sprawie przemawia okoliczność, iż z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby skarżący zostali przez organ pouczeni, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 9 k.p.a., o treści art. 41 k.p.a. Sąd stwierdził również, że skarżący nie byli świadomi, że mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił ponadto, że brak właściwego pouczenia strony mógłby prowadzić do ograniczenia konstytucyjnego prawa strony do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek skarżących o przywrócenie terminu związany był wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2008 r. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej : P.p.s.a) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W zdaniu drugim przewidziano, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie natomiast do treści art. 197 § 2 ustawy P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze konstytucyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym z określenia "związany jest wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sadu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2005 r., II OSK 342/05 LEX nr 190953). W niniejszej sprawie taka okoliczność jednak nie zachodzi, bowiem nie można przyjąć, że skarżący zostali w toku postępowania administracyjnego pouczeni o treści art. 41 k.p.a. Przesądza to zatem o zasadności wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wykładnia prawa, zgodnie z którą brak pouczenia o treści art. 41 k.p.a. mógłby prowadzić do ograniczenia konstytucyjnego prawa strony do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, jest w niniejszej sprawie wiążąca. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a.