IV SA/Wa 2045/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia K. K. i H. K., uchyliło postanowienie Prezydenta miasta W. z dnia [...] września 2011 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku biurowo-usługowo-mieszkaniowego z garażem podziemnym, z wjazdem od ul. [...], przebudowie infrastruktury ciepłowniczej i wod.-kan. na działce nr ew. [...],[...] oraz działkach drogowych nr ew. [...] -część, [...] -część w obrębie [...] w Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że samo podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uzasadnia zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Przed wydaniem postanowienia o zawieszeniu postępowania organ jest zobowiązany do dokonania oceny, czy procedura planistyczna jest na tyle zaawansowana, że czas 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku wystarczy do uchwalenia i opublikowania nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto jeśli z materiałów planistycznych wynika, iż realizacja danej inwestycji będzie zgodna z tworzonym planem miejscowym, to nie wydaje się celowe wstrzymywanie postępowania. Natomiast w przypadku, gdy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji z projektowanymi ustaleniami planu miejscowego, organ powinien na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wstrzymać to postępowanie. Jednak z akt sprawy wynika, że procedura sporządzania planu dla rejonu J. może się zakończyć nie wcześniej niż za 2 lata (pismo Urzędu miasta W. Biura Architektury i Planowania Przestrzennego z dnia [...].07.2011r. znak: [...] - karta 12). Ponadto, z akt sprawy nie wynika, aby teren inwestycji położony był w obszarze, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Gmina ma, zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, instrumenty prawne umożliwiające kształtowanie polityki przestrzennej na swoim terenie. Jeśli z tej możliwości nie korzysta (nie uchwalenie planu przez okres 6 lat od daty podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu J.), wówczas musi liczyć się z koniecznością ustalenia warunków zabudowy dla każdej inwestycji spełniającej warunki określone w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzeń wykonawczych. Na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołane postanowienie organu drugiej instancji z dnia [...] października 2011 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w W. zarzuciła naruszenie: - art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, iż kompetencja organu do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w oparciu o powyższy przepis podlega ograniczeniu w zależności od stopnia zaawansowania prac nad opracowaniem planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 7 kpa w zw. z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie wyjaśnienia okoliczności, czy w odniesieniu do przedmiotowego obszaru istnieje obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego i oparcie się w tym zakresie jedynie na informacjach zawartych w aktach sprawy, - nieuzasadnione pominięcie okoliczności, iż wytyczne konserwatorskie sporządzone w związku z przystąpieniem do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na mocy Uchwały [...] Rady miasta W. z dnia [...].10.2006 r. nakazują zachowanie zieleni skweru [...] ", co wskazuje na sprzeczność planowanej zabudowy biurowo-usługowo-mieszkaniowej z uwarunkowaniami planistycznymi i przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi przytoczono fragmenty wybranych orzeczeń sądów administracyjnych w których wskazano, że ewentualna budowa na przedmiotowym terenie wskazanego we wniosku budynku pozbawi mieszkańców okolicznych nieruchomości terenu zieleni o znacznej wartości rekreacyjnej i estetycznej oraz zaburzy istniejące obecnie harmonijne założenie architektoniczne. Powstanie na wskazanych we wniosku działkach czternastokondygnacyjnego budynku doprowadzi ponadto do istotnego zagęszczenia zabudowy przedmiotowego obszaru oraz zacienienia okolicznych nieruchomości, pogarszając warunki życiowe ich właścicieli, użytkowników wieczystych oraz mieszkańców. Doprowadzi też do spadku wartości okolicznych nieruchomości z uwagi na zmniejszenie ich atrakcyjności, naruszając interes prawny i ekonomiczny właścicieli lokali oraz użytkowników wieczystych nieruchomości. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki Nr [...] i [...] zgodnie ze złożonym w niniejszej sprawie wnioskiem uznać należałoby za sprzeczne z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym w szczególności przepisem art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jako takie niedopuszczalne. Dalsze prowadzenie postępowania pomimo, iż obecnie prowadzone są prace nad opracowaniem planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, który uwzględniać będzie charakter całokształtu założenia urbanistycznego przedmiotowego obszaru w tym w szczególności wytyczne konserwatorskie zalecające utrzymanie zieleni na terenie skweru [...] doprowadzić mogą zatem do wydania indywidualnej decyzji pozostającej w oderwaniu od założeń przyszłego planu zagospodarowana przestrzennego oraz z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Przepis art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje żadnych szczegółowych przesłanek zawieszenia postępowania w oparciu o ten przepis. Określone w pkt. 2 tego przepisu przesłanki podjęcia zawieszonego postępowania jednoznacznie wskazują, iż może ono nastąpić zarówno w przypadku gdy są już prowadzone prace nad opracowaniem planu zagospodarowania przestrzennego, jak także w przypadku gdy nie podjęto jeszcze uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Zawieszenie postępowania jest kompetencją organu rozpatrującego wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy, któremu przepisy ustawy pozostawiły swobodę oceny potrzeby i zasadności jego dokonania w oparciu o bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa oraz całokształt okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie przytaczając motywy zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 62 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołany art. 62 ust. 1 zdanie 1 stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Cytowany przepis nie określa jednak jakichkolwiek przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania na podstawie tego przepisu. W art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy wskazano natomiast, w jakich okolicznościach zawieszone postępowanie podlega podjęciu. Jedną z takich sytuacji jest nie podjęcie przez radę gminy w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Przepis ten nie dotyczy dopuszczalności zawieszenia postępowania, ale z jego treści wynika, iż takie zawieszenie jest zatem możliwe także przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, a więc przed podjęciem procedury planistycznej. Błędnie więc organ drugiej instancji uznał, iż zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o ustalenie warunków zabudowy jest możliwe tylko w przypadku, gdy procedura planistyczna jest na tyle zaawansowana, że czas 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku wystarczy do uchwalenia i opublikowania nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taki warunek zawieszenia postępowania w żaden sposób nie wynika nawet z celowościowej wykładni art. 62 ust. 1 powołanej ustawy, a wręcz jest sprzeczny z taką wykładnią. Skoro bowiem organ orzekający zobowiązany jest podjąć zawieszone postępowanie o ustalenie warunków zabudowy, gdy w terminie dwóch miesięcy nie zostanie podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, to dla podstaw takiego zawieszenia postępowania w żaden sposób nie mają znaczenia jakiekolwiek okoliczności dotyczące procedury planistycznej lub projektowanych rozwiązań planistycznych. Pomimo zaś sformułowanej w zaskarżonym postanowieniu oceny o możliwości zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 powołanej ustawy także wtedy, gdy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji z projektowanymi ustaleniami planu miejscowego, organ drugiej instancji w żaden sposób nie wyjaśnił, czy taka sprzeczność w rozpatrywanej sprawie zaistniała. Na zaistnienie takiej sprzeczności wskazał bowiem organ pierwszej instancji stwierdzając, że obszar objęty wnioskiem przeznaczony jest w opracowaniach planistycznych pod tereny zieleni urządzonej o minimalnym udziale 70% powierzchni biologicznie czynnej, dlatego – w ocenie organu pierwszej instancji - proponowana we wniosku zabudowa biurowo-usługowo-mieszkaniowa już w samej swej istocie jest niezgodna z założeniami ustalonymi dla tego terenu. Abstrahując od prawidłowości takiego poglądu organu drugiej instancji co do możliwości zastosowania art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopiero przy zaistnieniu wskazanej sprzeczności, sam organ drugiej instancji nie wyjaśnił zaistnienia okoliczności, które w jego ocenie warunkowały konieczność zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Uzależnienie przez organ drugiej instancji dopuszczalności zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jedynie od zaistnienia okoliczności wskazanym w zaskarżonym postanowieniu nie znajduje podstawy w powołanym przepisie, dlatego na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający uwzględni wskazaną powyżej wykładnię art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.