IV SA/Wa 2046/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S., E. K., I. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 1997 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia : umorzyć postępowanie sądowe. I. S., E. K., I. P. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 1997 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Pismem z dnia 5 kwietnia 2006 r. ( data wpływu ) skarżąca E. K. cofnęła skargę natomiast pismem z dnia 10 marca 2007 r. cofnął skargę J. P. następca prawny skarżącej I. P. Skarżąca I. S., pouczona przez Sąd, iż nie zajęcie stanowiska w sprawie zostanie potraktowane jako zgoda na umorzenie przedmiotowego postępowania, w terminie zakreślonym przez Sąd takiego stanowiska nie zajęła. Stosownie do dyspozycji art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153,poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jeżeli cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie cofnięcie skargi przez E. K. i J. P. należy uznać za dopuszczalne, a zarazem skuteczne, natomiast brak zajęcia stanowiska przez I. S. w świetle pouczenia zawartego w zarządzeniu Sądu należy uznać za zgodę na umorzenie postępowania. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 60 w zw. z 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.