IV SA/Wa 2046/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Agnieszka Chustecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B. M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. , po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy B. i W. M. , utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. Decyzją tą Kolegium, na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 Kpa, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z usługami, garażami podziemnymi, zagospodarowaniem terenu, dojazdami i wjazdami oraz infrastrukturą zewnętrzną, przewidzianą do realizacji w W. przy ul. [...] na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz częściach działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] i nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [....]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżący składając wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. podnieśli, że decyzja ta została oparta o nieprawdziwe informacje na temat stanowiącej własność skarżących nieruchomości gruntowej, w skład której wchodzą działki ew. nr [...]i [...], które zostały ukryte pod nr [...], co do jej powierzchni, numerów ewidencyjnych i przeznaczenia w rejestrze gruntów. Wnioskodawcy uznali, że wykonanie kwestionowanej decyzji może doprowadzić do pozbawienia ich prawa własności ww. nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że wniosek skarżących nie może zostać uwzględniony, bowiem w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Kolegium powołując się na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010, Nr 193, poz. 1287 ze zm.) stwierdziło, że organy właściwe w sprawach ustalenia warunków zabudowy posługują się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. W ramach postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie są władne dokonywać oceny prawidłowości zapisów zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków. Podniesiono, że ewentualne błędy w takiej ewidencji powinny być najpierw zweryfikowane w postępowaniu dotyczącym ewidencji gruntów i budynków, natomiast przed przeprowadzeniem takiego postępowania domniemane błędy nie stanowią przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, gdyż jest to zupełnie inne postępowanie. Jednocześnie Kolegium nie dopatrzyło się zaistnienia jakiejkolwiek innych okoliczności, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, dających podstawę do usunięcia z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji Prezydenta W. Nie zgadzając się z treścią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. B. i W. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi wskazali, że podstawą do unieważnienia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. było wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem art. 61 i 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Skarżący stwierdzili, że nie ma żadnych przesłanek formalno - prawnych do odmowy stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, bowiem od wydania tej decyzji nie upłynęło jeszcze 10 lat. W ocenie skarżących, zasadniczą przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. jest oparcie tej decyzji na błędnej informacji na temat numeru, powierzchni oraz przeznaczenia działki błędnie oznaczonej jako działka nr [...], obejmującej działki skarżących o nr [...], [...], [...] i część działki nr [...] oraz służebność drogową na części działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podkreślić należy, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r., podobnie jak i decyzja ją poprzedzająca z dnia [...] lipca 2012 r. wydane zostały w wyniku wszczęcia na wniosek skarżących postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z usługami, garażami podziemnymi, zagospodarowaniem terenu, dojazdami i wjazdami oraz infrastrukturą zewnętrzną, przewidzianą do realizacji w W. przy ul. [...] m.in. na działce należących do skarżących, tj. działce [...] z obrębu [...]. Postępowanie dotyczące oceny decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. toczyło się w trybie nieważnościowym, będącym samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja podlegająca kontroli dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest zatem ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt Kpa), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno- prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7 marca 1996r. IIIARN 70/95 OSNP 1996/18/258, w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 Kpa organ orzekający bada stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. W ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ słusznie uznał, iż w rozpoznawanej sprawie powyższe przesłanki nie zaistniały. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. została wydana w oparciu o informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którymi właścicielami działki o nr. ew. [...] z obrębu [...] o pow. 0,1277 ha, przeznaczonej jako grunt budowlany, są B. i W. M. . Stanowisko to zakwestionowali skarżący podnosząc, że ewidencja nie odpowiada rzeczywistemu stanowi, zgodnie z którym są oni właścicielami nieruchomości gruntowej, składającej się z dwóch działek, tj. działki nr [...] i [...] o powierzchni odpowiednio - 0,0511 i 0,0739 ha, o przeznaczeniu jako grunty rolne klasy RV i budowlano-rolne klasy B-RV. Podstawą zatem stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Prezydenta W. jest w ocenie skarżących błędna informacja pochodząca z ewidencji gruntów i budynków na temat numeru, powierzchni i przeznaczenia działki nr [...], na której m.in. zlokalizowano przedmiotową inwestycję. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że dla Prezydenta W. jako organu ustalającego warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wiążące były w tym zakresie dane wynikające z ewidencji gruntów. Art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że podstawę m.in. planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ustalenia organów właściwych w sprawie wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia stanu faktycznego przy rozpoznawaniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w tym określeniu numerów działek inwestycyjnych ich powierzchni oraz przeznaczenia. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 Kpa i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte we wniosku o ustalenie warunków zabudowy są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla wydania decyzji w tym przedmiocie mają zapisy wynikające z ewidencji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że jeżeli w ewidencji gruntów widniał zapis, że skarżący są właścicielami działki o nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 0,1277 ha, przeznaczonej jako grunt budowlany, to brak było podstaw, jak tego chcą skarżący, aby przyjąć, że decyzja Prezydenta W. wydana w oparciu o te informacje winna być wyeliminowana z obrotu prawnego, bowiem jest niezgodna z rzeczywistym stanem. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy orzekające zarówno w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, jak i samych warunków zabudowy nie prowadzą postępowania dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów. Należy zauważyć, że organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 Nr 38 poz. 454). Na podstawie art. 22 ust. 1 tej ustawy, ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli więc skarżący kwestionują zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinni najpierw wystąpić o ich korektę, a następnie w przypadku uwzględnienia ich zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy w oparciu o informacje z ewidencji gruntów i budynków. Stwierdzenie naruszenia prawa w zakresie, w którym skarżący kwestionują dane wynikające z ewidencji oraz naruszenia prawa do których jakoby doszło w postępowaniu prowadzącym do zmian w ewidencji, nie mogą odnieść skutku w przedmiotowym postępowaniu. Zarówno bowiem prowadzenie, zmiany, jak i uaktualnianie ewidencji, jak wyżej wskazano, nie należy do organów właściwych do rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W przedmiotowej sprawie zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie mogą również stanowić przedmiotu merytorycznej oceny Sądu, który kontroluje legalność wydania decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Postawione zarzuty nie mogą zatem odnieść zamierzonego efektu w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy, jako rażąco naruszającej prawo. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.