IV SA/Wa 2047/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] września 2005 r., nr [...] w przedmiocie konkursu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 lipca 2005 r. A. S. zwrócił się do Szefa Służby Cywilnej o wydanie decyzji kwalifikującej go na stanowisko dyrektora [...] w Ministerstwie Infrastruktury (konkurs [...]). Szef Służby Cywilnej w piśmie z dnia [...] września 2005 r. nr [...] poinformował A. S., że wskazany przez niego konkurs dotyczył stanowiska dyrektora [...] w Ministerstwie Transportu i Gospodarki Morskiej i został zakończony we wrześniu 2001 r. Stanowisko to nie zostało jednak obsadzone, ponieważ w wyniku zmiany organizacyjnej polegającej na przekształceniu Ministerstw Transportu i Gospodarki Morskiej w Ministerstwo Infrastruktury, doszło do likwidacji [...]. Zatem wniosek dotyczący stanowiska dyrektora tej komórki organizacyjnej jest bezprzedmiotowy. Jednocześnie Szef Służby Cywilnej poinformował A. S., że w Ministerstwie Infrastruktury został utworzony Departament [...], a konkurs na stanowisko dyrektora tej komórki został ogłoszony w Biuletynie Służby Cywilnej nr [...] z 2003 r. ([...]). W wyniku tego konkursu stanowisko dyrektora Departamentu [...] zostało obsadzone w dniu [...] października 2003 r. A. S. pismem z dnia 19 października 2006 r. wniósł skargę na "decyzję, postanowienie lub inny akt lub czynność albo bezczynność Szefa Służby Cywilnej zawarte w piśmie [...]" wnosząc o uchylenie tego rozstrzygnięcia i zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia kwalifikującego skarżącego do pracy na przedmiotowym stanowisku. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Cywilnej wniósł o umorzenie postępowania ewentualnie o odrzucenie skargi, z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z tego powodu, iż zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej ani innego aktu prawnego, do których kontroli sądowej powołane są sądy administracyjne. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z powyższego, zamkniętego katalogu spraw wynika, że pismo informacyjne, za jakie należy uznać stanowisko organu w niniejszej sprawie, nie podlega kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 20 maja 2004 r., sygn. II SA 4727/2003, LexPolonica) W orzecznictwie sądów administracyjnych co prawda wyrażony jest pogląd, iż pisma informujące o wyniku konkursu stanowią decyzje administracyjne, bądź inne akty administracyjne. Jednak pogląd ten ukształtował się w odniesieniu do innych stanów faktycznych – jako środek kontroli postępowań konkursowych przeprowadzanych na stanowiska urzędnicze w korpusie służby cywilnej (por. wyrok WSA z dnia 19 października 2006 r., sygn. IV SA/Wa 1955/05, niepubl.) Pogląd, iż w pewnych przypadkach stanowisko Szefa Służby Cywilnej może mieć charakter władczego rozstrzygnięcia znajdował oparcie we wskazanej w ustawie podstawie do orzekania w przedmiocie wyników konkursu, w związku ze złożonym odwołaniem (art. 45 cyt. ustawy) (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2001 r. , sygn. II SA 2908/00 - publ. Prawo Pracy 2001 nr 4 str. 42)., Uprawnienie do władczego orzekania w sprawie, które przysługiwało Szefowi Służby Cywilnej dotyczyło jednak wyłącznie określonej sytuacji formalnoprawnej (rozpatrzenie odwołania). Generalnie Szefowi Służby Cywilnej nie przysługiwała kompetencja do orzekania w przedmiocie obsadzania stanowisk w służbie cywilnej. W tej sytuacji pismo o charakterze wyjaśniającym w kwestii obsady stanowisk w służbie cywilnej nie może być traktowane jako władcze rozstrzygnięcie w rozumieniu Kpa. Przedmiotem zaskarżenia jest pismo wyłącznie informujące A. S., że jego wniosek o "wydanie decyzji kwalifikującej" na wskazane przez skarżącego stanowisko jest bezprzedmiotowy. Skarżący żąda wydania "decyzji kwalifikującej" na dane stanowisko, do zatrudnienia na konkretnym stanowisku, a zatem nie jest to odwołanie od wyniku konkursu. Pismo Szefa Służby Cywilnej nie ma charakteru decyzji ani innego aktu administracyjnego, który podlegałby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Co prawda w zaskarżonym piśmie można doszukać się pewnych cech decyzji administracyjnej - tj. oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie i podpis osoby reprezentującej organ, lecz w ocenie Sądu, nie można przypisać temu pismu podstawowego waloru jakie mają decyzje administracyjne, bądź inne akty administracyjne – mianowicie władczego rozstrzygnięcia. Szef Służby Cywilnej nie był bowiem organem uprawnionym do wydawania decyzji w tym przedmiocie. Zgodnie z obowiązującą w dniu wnoszenia skargi ustawą z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49 poz. 483 ze zm.) stanowisko o które ubiegał się Skarżący stanowiło wyższe stanowisko w służbie cywilnej, zatem jego obsadzenie następowało w drodze konkursu (art. 41 cyt. ustawy), który winien przeprowadzać zespół konkursowy. Z brzmienia powołanej ustawy (art. 48), wynika że nawiązanie umowy o pracę następowało z osobą wyłonioną w drodze konkursu, zatem umowa o pracę mogła być zawarta tylko z osobą, która wygrała konkurs na dane stanowisko. Ponadto umowy tej nie zawierał Szef Służby Cywilnej, lecz (w przypadku osoby nie będącej członkiem korpusu służby cywilnej) dyrektor generalny urzędu (art. 48 ust. 3 cyt. ustawy). Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie może mieć waloru władczego rozstrzygnięcia, bowiem Szef Służby Cywilnej nie mógł wydać "decyzji kwalifikującej" w niniejszej sprawie, gdyż nie był generalnie osobą uprawnioną do obsadzania stanowisk w służbie cywilnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.