IV SA/Wa 2047/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Po rozpatrzeniu wniosku A.Z., Zarząd Dzielnicy W. m. W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W. na terenie Dzielnicy W. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie przez B.S. W odwołaniu podniesiono, że: 1/ inwestor we wniosku wskazał iż przewiduje na ww. działce po dwa miejsca postojowe bezpośrednio przyległe do drogi dojazdowej przy czym nie zachowuje wymogów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, gdyż wg tego rozporządzenia ulice dojazdowe powinny posiadać szerokość drogi w liniach rozgraniczających w terenie zabudowanym nie mieni niż 10 m. Natomiast we wskazanym przez inwestora rozwiązaniu niemożliwe będzie wykonanie planowanych inwestycji drogowych zgodnie z przepisami. 2/ proponowany przez inwestora projekt jest sprzeczny z zasadą "dobrego sąsiedztwa", polegającą na kontynuacji lub uzupełnieniu stanu zabudowy w sytuacjach, które nie budzą wątpliwości - a z takimi w tym wypadku się spotykamy mając do czynienia z projektem zabudowy wielorodzinnej szeregowej w ciągu zabudowy domów jednorodzinnych. W odwołaniu wskazano również, że planowana zabudowa jest sprzeczna " z zakazem lokalizowania, rozbudowy, nadbudowy i przebudowy zabudowy mieszkaniowej w strefie ochronnej cmentarza przy ul. R. wynoszącej 50m (zgodnie z par. 3 ust. 1 rozporządzeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r.); Podniesiono także, że decyzja zawiera sprzeczności, gdyż: -w jej pkt 1.1. ustalony został wskaźnik zabudowy na 33%, gdy tymczasem z uzasadnienia decyzji wynika, że: inwestor planuje budynek o pow. 270m2 (wskaźnik 41% zabudowy) a z godnie z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskaźnik ten wynosi 40%. Podniesiono także, że przy uwzględnieniu przepisów p.poż oraz wskaźnika zabudowy powstaje wątpliwość, co do możliwości zachowania powierzchni biologicznie czynnej w granicach od 25% do 40%. Powołując się na powyższe odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpoznanie wniosku inwestora z uwzględnieniem zgłoszonych uwag. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, iż stosownie do brzmienia art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w przypadku braku planu miejscowego, w oparciu o przepisy powołanej ustawy oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych. W toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ jest zobowiązany do przeprowadzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a także analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu co wynika z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust 1 -5 ustawy. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, Kolegium stwierdziło, iż decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem prawa lokalnego. Jest ona wydawana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) na wniosek inwestora, który określa zakres planowanej inwestycji i jest zobowiązany do podania elementów dotyczących planowanej inwestycji, jakie wynikają z przepisów prawa. Decyzja o warunkach zabudowy konkretyzuje możliwość zabudowy terenu inwestycji wskazanego przez inwestora w zakresie zgodności planowanej inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a także przepisami wydanymi na podstawie tych ustaw - aktami wykonawczymi. Wykonując analizę organ przesądza o możliwości realizacji danej inwestycji lub też, o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zatem wniosek inwestora, wszczynający postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy określa, w jakim zakresie będzie prowadzone postępowanie, a więc jakie przepisy prawa umożliwiają, lub też nie, realizację przedmiotowej inwestycji. W zakresie zarzutu wadliwego dostępu do drogi publicznej wskazano, iż stosownie do brzmienia art. 2 ust. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Na etapie ustalenia warunków zabudowy wystarczające jest istnienie drogi wewnętrznej lub ustanowienie służebności i ich połączenie z drogą publiczną. W zakresie zarzutu, co do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa Kolegium podało, iż z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - chodzi o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia bowiem zmianę zagospodarowania przestrzennego terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zatem powstająca w sąsiedztwie, zabudowanej już działki, nowa zabudowa, jak i planowany nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, powinny odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Zwrócono uwagę, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, iż pojęcie "działki sąsiedniej" powinno być interpretowane funkcjonalnie. Pojęcie sąsiedztwa, jakim posługuje się rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. należy rozumieć szeroko, a więc dokonując analizy należy uwzględnić nie tylko działki graniczące z terenem planowanej inwestycji, ale również działki sąsiednie, położone w pewnej odległości od terenu inwestycji. Tym samym zarzut, co do sprzeczności z zasadą dobrego sąsiedztwa należy, zdaniem SKO, uznać za nieuzasadniony, albowiem zabudowa szeregowa nie odbiega w zakresie funkcji od sposobu zagospodarowania obszaru objętego analizą a w szczególności nie pozostaje w sprzeczności z zabudowąjednorodzinną. Odnosząc się do zarzutów dotyczących ograniczenia zabudowy w sąsiedztwie cmentarza, Kolegium wskazało, iż jak wynika z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Pod pojęciem przepisów odrębnych należy rozumieć takie akty normatywne, których zakres materialnych regulacji przesadza o możliwości ustalenia warunków zabudowy w oparciu o przepisy wskazanej powyżej ustawy. Brak zgodności z przepisami odrębnymi musi natomiast dotyczyć naruszenia normy prawa materialnego, która stanowi o obowiązkach podmiotów lub też nakłada na nie określone formy zachowań, poprzez wprowadzenie różnego rodzaju zakazów lub nakazów. W złożonym odwołaniu strona powołała się na § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315). Kolegium uznało, że przepis ten nie może być w badanej sprawie potraktowany jako przepis odrębny uniemożliwiający wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Zgodnie z § 3 powołanego powyżej rozporządzenia 1. Odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. 2. Odległość od granicy cmentarza ująć wody o charakterze zbiorników wodnych, służących jako źródło zaopatrzenia sieci wodociągowej w wodą do picia i potrzeb gospodarczych, nie może być mniejsza niż 500 m. Kolegium zwróciło jednak uwagę, iż przepisy dotyczące cmentarzy określone w powołanym powyżej rozporządzeniu odnoszą się do możliwości lokalizacji nowych cmentarzy i konieczności zachowania warunków odpowiednich odległości od istniejącej już zabudowy. Wskazane przepisy rozporządzenia odnoszą się do określenia terenów, jaki pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Lokalizując, więc nowy cmentarz należy go zaplanować w odległości 150 m od istniejących w terenie zabudowań mieszkalnych czy też zakładów produkujących artykuły żywnościowe, zakładów żywienia zbiorowego, natomiast odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, zwodociągowania terenu w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza w sytuacji, kiedy wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Natomiast powyższe warunki sanitarne z § 3 ust. 1 rozporządzenia nie mają zastosowania do istniejących już cmentarzy, jeżeli ich zastosowanie uniemożliwiałoby korzystanie z cmentarza. Oznacza to, że przepisów omawianego rozporządzenia w szczególności w zakresie cytowanych odległości nie można stosować w sytuacji niedającej się pogodzić z istniejącym stanem na gruncie albowiem uwzględnienie tej normy w efekcie uniemożliwiałoby korzystanie z istniejącego cmentarza. Kolegium nie uwzględniło argumentacji strony skarżącej. Planowana inwestycja, co prawda znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza, jednakże nie można mówić o naruszeniu § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315). Obowiązek wprowadzenia ograniczeń zabudowy gruntów sąsiadujących z terenem cmentarza dotyczy wymogów sanitarnych związanych z lokalizacją cmentarza, zaś § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. wyłącza stosowanie przepisów rozporządzenia w odniesieniu do cmentarzy już istniejących, o ile ich zastosowanie uniemożliwiałoby ich wykorzystanie. Reasumując Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2012r., którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. K.j w W. jest prawidłowa i nie narusza prawa. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] czerwca 2013r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga B.S. W skardze zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego. Skarżąca wskazała na naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Skarżąca podniosła, że przepis ten powinien być uznany przez organy administracji badające niniejszą sprawę za przepis odrębny w rozumieniu art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi na fakt, że zabudowa planowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza zastosowanie ww. przepisu ma ogromne znaczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Podkreślić również należy, że Sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania. Późniejsze zmiany stanu prawnego nie są istotne przy badaniu legalności zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014r. uczestnik postępowania A.Z. podał, że dla przedmiotowego terenu, na którym znajduje się działka nr [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W. w dniu [...] listopada 2013r. Rada m. W. uchwaliła plan zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje zabudowę mieszkaniową. Plan uchwalono jednak już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta nie mogła mieć jednak wpływu na badanie legalności zaskarżonej decyzji, ponieważ miała miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż zasługują one na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo. Decyzja o warunkach zabudowy - zgodnie z art. 54 pkt 2 a w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p. - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków oraz wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje, gdy decyzja taka jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nieprawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, że do przepisów odrębnych, o których mowa w powołanym art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, nie można zaliczyć przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315), powoływanego w dalszej części uzasadnienia jako: "rozporządzenie". W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. W ocenie Sądu przepis ten dotyczy nie tylko ustalenia wymogów, dotyczących lokalizacji nowych cmentarzy, w zakresie ich odległości od istniejącej zabudowy mieszkaniowej, lecz również odnosić go należy do sytuacji odwrotnej, to jest do ograniczenia możliwości lokalizowania nowej zabudowy w sąsiedztwie istniejących już cmentarzy w odległościach mniejszych niż określone w tym przepisie. Tym samym omawiany przepis stanowi "przepis odrębny" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, a niezgodność planowanej inwestycji z wynikającymi z niego normami skutkować winna wydaniem decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Sąd dostrzega, że wykładnia gramatyczna przepisu § 3 ust. 1 w zw. § 1 i § 2 ww. rozporządzenia prowadzić może do wniosku, iż przepis ten określa wymagania dotyczące lokalizacji nowych cmentarzy. Należy jednak podkreślić, że wynik tej wykładni jest nie do pogodzenia z celem wydania rozporządzenia, którym, zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. Nr 11, poz. 62 z późn. zm.), było m.in. określenie "szerokości pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów mieszkaniowych". Skoro przepisy rozporządzenia wymagają by odległość nowego cmentarza od istniejących zabudowań mieszkalnych wynosiła minimum 150 m, to tym samym odległość planowanych do realizacji budynków mieszkalnych od istniejącego cmentarza również winna wynosić nie mniej niż 150 m. Nie ulega bowiem wątpliwości, że odcinek 150 m pomiędzy cmentarzem i budynkiem mieszkalnym, niezależnie od tego, czy jest on mierzony od cmentarza do tego budynku, czy też odwrotnie, jest identycznej długości. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę dotyczącą ustalenie warunków zabudowy dla lokalizacji nowych budynków mieszkalnych przy istniejącym cmentarzu z pominięciem wymogów określonych w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl postanowień art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy powinna być zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodność z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oznacza zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Katalog przepisów odrębnych, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do przepisów odrębnych zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich i inne. Użyte w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. słowo: "zgodna" sugeruje ocenę decyzji nie tylko pod kątem niesprzeczności z jakąkolwiek normą systemu prawa, ale także, przy braku relacji wykluczania się, niedostateczną spójność z normami prawa (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 523-524). Należy zatem przyjąć, że § 3 ust. 1 rozporządzenia winien być uznany za przepis odrębny w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a w konsekwencji może stanowić podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy, szczególnie w sytuacji gdy tak jak w niniejszej sprawie planowana inwestycja położona jest w pobliżu cmentarza. Interpretacja postanowień § 3 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do rezultatu, że zakres normowania tego przepisu odnosi się nie tylko do cmentarzy nowo budowanych, ale również do istniejących, a także do lokalizowanej w ich sąsiedztwie zabudowy. Należy także mieć na względzie, że przepisów prawa materialnego, nie sposób interpretować wyłącznie przy zastosowaniu wykładni gramatycznej, literalnej, lecz konieczne jest sięgnięcie po wykładnię celowościową (funkcjonalną), bądź systemową. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela stanowisko dotyczące interpretacji postanowień § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1518/11. Mając na uwadze powyższe rozważania należy przyjąć, że rozporządzenie w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze stanowi "przepis odrębny" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W konsekwencji nie wzięcie pod uwagę jego norm, w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, odnośnie inwestycji planowanej do realizacji w sąsiedztwie cmentarza, stanowi naruszenia prawa materialnego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia. Badając sprawę ponownie Kolegium Odwoławcze weźmie pod uwagę powyższą interpretację postanowień § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia oraz zbada, czy istotnie na przedmiotowym terenie po wydaniu zaskarżonej decyzji zaczął obowiązywać plan zagospodarowania przestrzennego, co może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.