IV SA/Wa 2049/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. – zaskarżonym skargą przez W. sp. z o.o. w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez wymienioną skarżącą od decyzji Zarządu W. z [...] października 2013 r., którą umorzono postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Stan sprawy przedstawia się następująco: Zarząd W. decyzją z [...] października 2013 r. – wydaną po rozpatrzeniu wniosku W. sp. z o.o. z siedzibą w W. z [...] września 2013 r. (wpływ [...] września 2013 r.) - umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługowo – rekreacyjną w parterze oraz garażem podziemnym i wjazdem na działce od strony ul. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu na działkach oznaczonych nr [...],[...],[...] i [...] w obrębie [...] w W. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła W. sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. stwierdziło niedopuszczalność środka zaskarżenia wniesionego przez W. sp. z o.o. od decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że w dniu [...] września 2013 r. M. sp. z o.o., reprezentowana przez prezesa zarządu J. K., wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji wyżej opisanej. Zarząd [...] decyzją z [...] października 2013 r. umorzył postępowanie. Odwołanie od ww decyzji wniosła W. sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika (radcę prawnego). Pismem z [...] lipca 2014 r. organ odwoławczy wystąpił do radcy prawnego o uzupełnienie braku formalnego odwołania o stosowne pełnomocnictwo. Przy piśmie z [...] lipca 2014 r. radca prawny przesłał pełnomocnictwo do zastępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym W. sp. z o.o. w sprawie odwołania od decyzji z [...] października 2013 r. Po otrzymaniu pełnomocnictwa organ odwoławczy uznał, że przeszkodą w rozpatrzeniu odwołania jest brak wykazania się przez odwołującą się stosownym pełnomocnictwem. Wnioskodawcą w niniejszej sprawie była M. sp. z o.o., zatem udzielenie pełnomocnictwa przez W. sp. z o.o. skutkować musiało stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania. W. sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2014 r. wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 134 w zw. z art. 128, art. 64 § 2, art. 63 § 2 i art. 6-8 K.p.a., a nadto i art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 80 i art. 77 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono przede wszystkim, że wnioskodawcą w sprawie zakończonej decyzją z [...] października 2013 r. była W. sp. z o.o., a nie M. sp. z o.o. - jak uznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym postanowieniu. Stanowisko takie zajął zresztą organ pierwszej instancji ww decyzji, stwierdzając że rozpoznaje wniosek o ustalenie warunków zabudowy wniesiony przez W. sp. z o.o. Tymczasem organ odwoławczy uznał, że wnioskodawcą była M. sp. z o.o., przy czym w żaden sposób nie odniósł się do decyzji organu pierwszej instancji. Przyczyny zajęcia odmiennego stanowiska w ogóle nie uzasadnił, nie wskazał na ewentualne nieprawidłowości wynikające z decyzji organu pierwszej instancji, nie wytłumaczył na jakiej podstawie uznał, że wnioskodawcą może być ww spółka, niebędąca użytkownikiem wieczystym nieruchomości, niemająca w dacie złożenia wniosku nic wspólnego z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym. W nagłówku na pierwszej stronie wniosku, jak i w jego treści, a także w załącznikach do niego skarżąca wskazana została jako wnioskodawca. Wniosek podpisała osoba uprawniona do reprezentowania spółki, tj. prezes zarządu J. K. Zaś, jedynym "czynnikiem" mogącym wywołać u organu odwoławczego wrażenie, że sprawa wszczęta została na wniosek M. sp. z o. o. było postawienie przy podpisie J. K. pod wnioskiem pieczątki wymienionej spółki. Postawienie tej pieczątki nastąpiło na skutek zwykłego ludzkiego błędu wynikającego z faktu, że wymieniona osoba zajmuje stanowisko prezesa zarządu w W. sp. z o.o. i M. sp. z o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2014 r. zostało wydane z naruszeniem przepisu postępowania, tj. art. 134 K.p.a., stanowiącego podstawę prawną jego wydania i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu ustalenie organu odwoławczego przedstawione w stanie sprawy, które skutkowało stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania było nieprawidłowe. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że wnioskodawcą w przedmiotowej sprawie zainicjowanej podaniem z [...] września 2013 r. (które wpłynęło do organu [...] września 2013 r.) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji opisanej w stanie sprawy i stroną odwołującą się od decyzji organu pierwszej instancji z [...] października 2013 r. była skarżąca, czyli W. sp. z o. o. z siedzibą w W., a nie M. sp. z o.o. z siedzibą w W. W. sp. z o.o. jako wnioskodawca została wskazana w nagłówku wymienionego wniosku. Wniosek podpisał J. K. – prezes zarządu W. sp. z o.o. Okoliczność tę potwierdza odpis z Krajowego Rejestru Sądowego z [...] czerwca 2013 r. załączony do wniosku. Dalej Zarząd [...] decyzję z [...] października 2013 r. wydał "po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] września 2013 r., złożonego w dniu [...] września 2013 r., przez W. sp. z o.o." Z kolei faktem jest, że na wniosku nad podpisem prezesa zarządu widnieje pieczątka M. sp. z o.o. i spółka ta w momencie składania wniosku była wspólnikiem skarżącej (co wynika z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego z [...] czerwca 2013 r.). Niemniej powyższe nie mogło skutkować uznaniem za inicjatorkę postępowania w przedmiotowej sprawie M. sp. z o.o., z tym że to wnioskowanie jest tylko domniemaniem zarówno skarżącej, jak i Sądu, bowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera motywów wyjaśniających przesłanki, które doprowadziły Kolegium do uznania za wnioskodawcę M. sp. z o.o. Pozbawione podstaw było również kierowanie do pełnomocnika odwołującej się, czyli skarżącej, wezwania do uzupełnienia odwołania przez "nadesłanie stosownego pełnomocnictwa". Zgodnie z art. 33 § 1 K.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Kolegium za stronę odwołującą się uznało skarżącą, reprezentowaną przez radcę prawnego A. G. Zaś z akt sprawy wynika, że skarżąca wraz z odwołaniem nadesłała wierzytelny odpis pełnomocnictwa tożsamy z wierzytelnym odpisem pełnomocnictwa nadesłanym na wezwanie organu odwoławczego. Pełnomocnictwo zostało udzielone przez [...] sp. z o.o. radcy prawnemu A. G. i podpisane przez prezesa zarządu – J. K. Powyższe dowodzi, że skarżąca należycie umocowała pełnomocnika do działania w jej imieniu, jako strony wnoszącej środek zaskarżenia. Pokreślić jeszcze należy, że z wezwania organu skierowanego do wymienionego radcy prawnego nie można wyczytać o jakie "stosowne pełnomocnictwo" miałoby zostać uzupełnione odwołanie. Przeszkodą w rozpatrzeniu odwołania nie mógł zatem być – jak wskazał organ odwoławczy – "brak wykazania się przez odwołującą stosownym pełnomocnictwem". Przecież samo Kolegium wskazało, że odwołanie od decyzji wniosła skarżąca, a skoro tak, to skarżąca umocowała pełnomocnika do wniesienia w jej imieniu odwołania. Zatem nawet przy przyjęciu, wyżej zanegowanego twierdzenia Kolegium, że wnioskodawcą w sprawie ustalenia warunków zabudowy byłaby M. sp. z o.o., udzielenie pełnomocnictwa przez W. sp. z o.o. (odwołującą się) nie mogło doprowadzić by do skutku w postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. M. sp. z o. o. nie była stroną postępowania przed organem pierwszej instancji, nadto nie wniosła środka zaskarżenia. W tej sytuacji domniemywane przez Sąd oczekiwanie organu, że radca prawny na jego wezwanie przedłoży, w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym odwołaniem skarżącej, pełnomocnictwo udzielone przez M. sp. z o.o., było pozbawione racjonalnych podstaw. W świetle powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławczy winno rozpoznać środek zaskarżenia skarżącej, jako wniesiony przez stronę postępowania mającą interes prawy i należycie umocowaną, w efekcie wydać decyzję w trybie art. 138 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 152 oraz art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.