IV SA/Wa 2050/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Parafii E. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Parafii E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2010 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza J. z dnia [...] lipca 2006 r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku z przeznaczeniem na placówkę pielęgnacyjno – opiekuńczą, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż niewstrzymanie wykonania decyzji może spowodować wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano, że stopień zaawansowania inwestycji wynosi obecnie ok. 70 %, natomiast Starosta O. w dniu [...] września 2010 r. uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla tej inwestycji. Skarżący zaznaczył, iż na budowie znajduje się wykonawca oraz zatrudnieni podwykonawcy, a to generuje znaczne koszty. Ponadto wydłużenie procesu budowlanego narazi skarżącego na sankcje o jakich mowa w art. 130 ustawy o pomocy społecznej oraz dodatkowe koszty związane z podwyżką podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestię wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu reguluje art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą jaką ustanawia ten przepis wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Dopuszczalne jest jednak wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd, na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 cyt. ustawy.) Chodzi tu jednak o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślić jednak trzeba, iż wprowadzona tym przepisem ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 cyt. ustawy, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ocenie Sądu, ze względu na charakter zaskarżonej decyzji, nie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącego tymczasowej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać bowiem należy, iż zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w orzekło stwierdzeniu nieważności decyzji ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. W orzecznictwie i literaturze zaś jednolicie przyjmuje się, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie podlega wykonaniu, ze względu na jej przedmiot. Zatem decyzja o warunkach zabudowy, wydawana w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest dopiero pierwszym etapem do uzyskania pozwolenia na budowę i nie podlega wykonaniu. Dopiero pozwolenie na budowę upoważnia inwestora do rozpoczęcia inwestycji. Z kolei podniesione w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania okoliczności dotyczą samego procesu budowlanego tj. stopnia zrealizowania inwestycji, obecności na terenie budowy ekip budowlanych, czy też podwyżki podatku VAT na materiały budowlane. Są to okoliczności, które nie dotyczą postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, lecz dotyczą postępowania o pozwoleniu na budowę. W związku z tym nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując należy stwierdzić, że decyzja o warunkach zabudowy jest tylko jednym z postępowań mającym na celu zrealizowanie planowej inwestycji. Stwierdzenie nieważności takiej decyzji nie powoduje możliwości wystąpienia negatywnych skutków o jakich mowa w art. 61 powołanej ustawy. Decyzja taka nie stanowi pozwolenia na budowę, uznaje jedynie, że ewentualna realizacja inwestycji jest możliwa w danym miejscu, ze względu na istniejący układ urbanistyczny. Skoro, jak twierdzi skarżący, Starosta O. w dniu [...] września 2010 r. uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę, wobec tego skarżący winien poszukiwać możliwości skorzystania ze środka ochrony tymczasowej w tamtym postępowaniu, zwłaszcza, że podnoszone argumenty wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody spowodowanej ewentualnym wstrzymaniem proc budowlanych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.