IV SA/Wa 2051/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant spec. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2021 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zastrzeżeń wniesionych do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów oddala skargę. Pismem z 21 sierpnia 2020r. S. G.(dalej także jako skarżąca) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO lub organ odwoławczy) z [...] lipca 2020r. ( [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] o nr [...], z [...] marca 2020r., odmawiającą uznania zastrzeżeń skarżącej do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...], w zakresie dotyczącym ustaleń dla działek nr ew. [...], [...], [...]i [...] obręb [...] w [...]oraz umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...] w zakresie dotyczącym ustaleń dla działek nr [...]i [...]obręb [...]w [...]. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy oraz podniósł, że z projektu uproszczonego planu urządzenia lasu i inwentaryzacji stanu lasu sporządzonych dla miasta [...] wynika, iż na działkach oznaczonych nr [...], [...], [...] i [...] obręb [...] zinwentaryzowano: w pododdziale 13r haliznę (grunt leśny przejściowo pozbawiony roślinności leśnej) o pow. 0,0200 ha przewidziany do odnowienia i pielęgnacji; w pododdziale 13fx drzewostan o typie siedliskowym boru mieszanego świeżego, w którym gatunkiem dominującym jest brzoza w wieku 60 lat, II klasy bonitacji, z zaplanowanym zabiegiem rębni, odnowienia, pielęgnacji oraz cięć sanitarnych; w pododdziale 13cx bagno (obszar o utrzymującym się wysokim nawilgoceniu) o pow. 0,0400 ha ze wskazaniem do pozostawienia do naturalnej sukcesji; w pododdziale 13dx źle produkujący drzewostan o typie siedliskowym olsu przewidziany do usunięcia a następnie odnowienia i pielęgnacji. Zauważono także, że przedmiotowe działki ujęte były w poprzednio obowiązującym Uproszczonym planie urządzenia lasu obowiązującym w okresie od 1 stycznia 2009r. do 31 grudnia 2018r., gdzie zinwentaryzowano w pododdziale 13a drzewostan o typie siedliskowym boru świeżego, w którym gatunkiem panującym była brzoza w wieku 55 lat II klasy bonitacji z zaplanowanym cięciem sanitarnym. W ocenie organu, który odwołał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje, co do zasady, zapis w ewidencji gruntów. W niniejszej sprawie zaś działki o nr. ew. [...], [...], [...] i [...] obręb [...] w [...] w ewidencji gruntów są określone jako grunty leśne a zatem uzasadnione było objęcie ich uproszczonym planem urządzenia lasu. Organ zaznaczył przy tym, że nie dotyczy to działek o nr ew. [...]i [...]z obrębu [...]w [...], co do których postępowanie zostało umorzone, gdyż działki te nie były objęte uproszczonym planem urządzenia lasu. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał również, że zmiana przeznaczenie tego gruntu nie odbywa się w toku postępowania dotyczącego uproszczonego planu urządzenia lasu, ale w odrębnym postępowaniu dotyczącym zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a następnie wyłączenia gruntów z produkcji leśnej. W skardze zawartej w piśmie z 21 sierpnia 2020r. zatytułowanej "Odwołanie" Skarżąca zawarła oświadczenie, iż nie zgadza się z decyzją SKO z [...]lipca 2020r. Decyzja ta w ocenie Skarżącej jest rażąco niesprawiedliwa i bezzasadna. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło pismem z 1 września 2020r. o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO) z [...] lipca 2020r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] marca 2020r. nr [...], którą odmówiono uznania zastrzeżeń S. G. do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...] w zakresie dotyczącym ustaleń dla działek nr ew. [...], [...], [...] i [...] obręb [...] w [...] oraz umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu miasta [...] w zakresie dotyczących działek nr ew. [...] i [...] obręb [...] w [...]. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (na dzień wydania decyzji przez SKO był to tekst jednolity zawarty w Dz. U. z 2020r., poz. 6 z późn. zm)- dalej: "ustawa o lasach"). Interpretując przepisy ustawy o lasach należy mieć przede wszystkim na uwadze, że ustawa ta określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową (art. 1 ust. 1). Co przy tym istotne, przepisy ustawy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności (art. 2). Jak przewiduje przepis art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem w szczególności następujących celów: zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą (pkt 1); ochrony lasów, zwłaszcza lasów i ekosystemów leśnych stanowiących naturalne fragmenty rodzimej przyrody lub lasów szczególnie cennych ze względu na bliżej opisane w tym przepisie wartości (pkt 2). Dodać też należy, że, jak stanowi art. 8 tej ustawy, gospodarkę leśną prowadzi się według następujących zasad: powszechnej ochrony lasów (pkt 1); trwałości utrzymania lasów (pkt 2); ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów (pkt 3); powiększania zasobów leśnych (pkt 4). A zatem skoro celem gospodarki leśnej jest zachowanie, powiększanie i ochrona terenów leśnych, to z perspektywy tego celu interpretować należy przepisy ustawy o lasach, w tym przepisy regulujące instrumenty i konstrukcje prawne uregulowane w tej ustawie. Innymi słowy, w sytuacjach spornych, w razie wątpliwości co do treści regulacji, czy możliwości określonego zastosowania przepisu ustawy o lasach należy zawsze mieć na uwadze, że najwyższym dobrem jest ochrona lasu jako swoistego dziedzictwa i dobra naturalnego wymagającego szczególnej pieczy, dbałości o jego trwałość i ciągłość istnienia. Stanowisko takie zostało również przyjęte przez Trybunał Konstytucyjny, który w swoim orzecznictwie podkreślał, że jako składnik środowiska, lasy są czymś więcej aniżeli przedmiotem prawa własności i innych praw rzeczowych. Stanowią one dobro ogólnonarodowe o wielkim znaczeniu społecznym (vide wyrok z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie P 32/05, OTK-A 2006, Nr 5, poz. 56). Sąd w tym miejscu wskazuje, że jednym z trzech trybów prowadzenia gospodarki leśnej uregulowanym w ustawie o lasach jest prowadzenie jej na podstawie uproszczonego planu urządzenia lasu, który stanowi plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 7). Stosownie do treści art. 19 ust. 2 tej ustawy, uproszczone plany sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Jak przy tym wynika z art. 21 ust. 4 i 5 ustawy o lasach, projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego. W terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zgłoszonych zastrzeżeń lub wniosków. Powyższa regulacja jest podyktowana faktem, że uproszczony plan urządzenia lasu kształtuje sytuację prawną właścicieli lasów, wpływając na sposób wykonywania prawa własności na obszarach objętych tym planem. Zapisy uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek między jego zatwierdzeniem a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1883/06 - wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie Starosta Wołomiński, działając na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach zlecił sporządzenie projektu Uproszczonego planu urządzania lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa położonych na terenie miasta [...] na okres 1 stycznia 2019 – 31 grudnia 2028r. Dnia 2 lipca 2018r. projekt ten został wyłożony do publicznego wglądu w siedzibie Gminy [...] na okres 60 dni. Pismem z 25 lipca 2018r. skarżąca wniosła zastrzeżenia do projektu uproszczonego planu urządzania lasu dla miasta [...], dotyczące działek stanowiących jej własność ( działka nr ew. [...], [...], [...], [...] obręb [...] oraz [...] i [...] obręb [...] w [...]) wskazując, że to ona jako właściciel nieruchomości winna decydować o ich przeznaczeniu oraz wskazując, że nie wyraża zgody na utrzymywanie na jej nieruchomościach lasu. Sąd po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz argumentacji podniesionej w skardze w świetle obowiązującego prawa uznał, że prawidłowo organy obu instancji nie uwzględniły zastrzeżeń skarżącej do projektu Uproszczonego planu urządzenia lasów sporządzonego dla miasta [...] na okres od 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2028 r. W ocenie Sądu należy przede wszystkim zauważyć, że w zakresie działek o nr [...]i [...]z obr. [...], co zresztą nie jest negowane przez skarżącą, organ I instancji prawidłowo umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, iż wskazane działki skarżącej nie zostały objęte Uproszczonym planem urządzenia lasów miasta [...]. Również prawidłowo organy orzekły o nie uwzględnieniu zastrzeżeń skarżącej co do działek nr ew. [...], [...], [...], [...] obręb [...]. W ocenie Sądu, organy obu instancji miały bowiem wystarczające podstawy do przyjęcia, że teren tych działek stanowi grunt leśny będący fragmentem kompleksu leśnego o powierzchni powyżej 10ha (łączna powierzchnia terenu leśnego dla którego przygotowano opracowanie to 183,3713 ha- co wynika z treści samego projektu Uproszczonego planu urządzenia lasu). Tym samym zachodziły podstawy do objęcia tych gruntów w tym wskazanych gruntów skarżącej projektem tego planu i Inwentaryzacją stanu lasu i wyznaczenia dla niego zadań z zakresu gospodarki leśnej (odnowienie i pielęgnacja, zabiegi rębni, cięcia sanitarne). Zauważyć w tym miejscu należy, że godnie z art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków. A zatem w ocenie Sądu, należące do skarżącej działki nr ew. [...], [...], [...], [...]obręb [...], w części porośniętej lasem lub przejściowo pozbawione roślinności leśnej (halizna) stanowią niewątpliwie grunty leśne (las) w rozumieniu wyżej wskazanej definicji lasu. Działki te spełniają bowiem zarówno kryterium przyrodnicze (pokrycie roślinnością leśną – bór mieszany z dominacją brzozy, olsza, halizna) i kryterium przestrzenne (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha- powierzchnia działek skarżącej zajęta przez użytek leśny (Ls V, LsVI) - zgodnie z wykazem działek ewidencyjnych to: działka nr [...]– 0,0320 ha, działka nr [...]– 0, 0200 ha, działka nr [...]– 0,1833 ha, działka nr [...]– 0,3582 ha). Z akt sprawy wynika, że organy jednoznacznie ustaliły, że na działkach skarżącej znajduje się las, który zajmuje powierzchnie powyżej 0,10 ha, jednocześnie stanowiąc fragment kompleksu leśnego o powierzchni powyżej 10 ha (powierzchnia 183,3713 ha – zgodnie z zapisami projektu Uproszczonego planu). Sama skarżąca także nie zakwestionowała skutecznie ustaleń organów, co do tego że jej działki porośnięte są lasem, wskazując jedynie w odwołaniu, że to ona jako właściciel winna decydować o ich przeznaczeniu oraz nie zgadzając się na utrzymanie na tych działkach lasu. W konsekwencji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (mapy, wypisy z ewidencji, opis taksacyjny lasów), bezsprzecznie wskazuje, że działki skarżącej stanowią las, dla którego zasadnie przyjęto uproszczony plan urządzenia lasu, ustalając dla nich zadania z zakresu gospodarki leśnej (odnowienia i pielęgnacji – pododdział 13r; zabiegi rębne, odnowienie i pielęgnacja oraz cięcia sanitarne – pododdział 13fx; usunięcie a następnie odnowienie i pielęgnacja – pododdział 13dx). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 kpa, organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, prawidłowo wskazując, że zmiana przeznaczenia gruntu nie odbywa się w toku postępowania dotyczącego uproszczonego planu urządzenia lasu, ale w odrębnym postępowaniu dotyczącym zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a następnie wyłączenia gruntów z produkcji leśnej. Tak więc fakt, iż skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, gdyż jest ono odmienne od jej oczekiwań, samo w sobie nie może powodować uchylenia wydanej w zgodzie z obowiązującymi przepisami decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn.zm.), orzekł jak w sentencji wyroku