IV SA/Wa 2053/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. L. R., wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że wydanie zaskarżonej decyzji spowoduje, że będzie musiała opuścić Polskę i narazi córkę na rozłąkę z matką. Obowiązek opuszczenia przez skarżąca Polski wynika bowiem z art. 299 ustawy o cudzoziemcach. Skarżąca dodała, że decyzja mimo, że nie stanowi przesłanki do przymusowego wydalenia, to stanowi podstawę do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach), która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 tej ustawy) z okresem ponownego zakazu wjazdu na terytorium Polski na okres co najmniej 6 miesięcy. W ocenie skarżącego powyższe następstwa faktyczne i prawne wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji grożą spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w postaci zakazu ponownego wyjazdu na terytorium Polski, w sytuacji gdyby skarga nie została uwzględniona. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wskazał, że decyzja ta nie wywołuje bezpośrednich skutków prawnych, których wystąpienia obawia się skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej również "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć szkodę zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to takie skutki, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W oparciu o powyższe kryteria Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu argumentacja skarżącej zawarta w rozpoznawanym wniosku, wskazująca na obawy skarżącej związane z koniecznością powrotu do kraju pochodzenia i rozłąką z rodziną, nie uprawdopodobnia spełnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w sytuacji, gdy przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zaskarżona decyzja nie zawiera bowiem rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani nie wywołuje bezpośrednio takiego skutku. Fakt, że w przypadku braku dobrowolnego wykonania zaskarżonej decyzji wszczęte zostanie wobec skarżącej postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu i wydana decyzja, stosownie do treści art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2016 r. poz. 1990 ze zm.), nie pozwala zakwalifikować go jako wyrządzenie znacznej szkody czy trudne do odwrócenia skutki. Postępowanie w przedmiocie zobowiązania do powrotu jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Co więcej, w postępowaniu w przedmiocie zobowiązania do powrotu ustawodawca przewidział, szczególny rodzaj ochrony przed przymusowym opuszczeniem terytorium Polski. Polega on na przedłużeniu terminu, w którym cudzoziemiec ma opuścić terytorium RP, w przypadku gdy złoży on skargę na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu do wojewódzkiego sądu administracyjnego na wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania (art. 331 ust. 1 ww. ustawy). Termin ten ulega przedłużeniu do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Powyższej oceny nie podważa twierdzenie skarżącej dotyczące zakazu ponownego wjazdu na terytorium Polski w sytuacji, gdyby skarga nie została uwzględniona. Zaskarżona decyzja nie zawiera również rozstrzygnięcia w powyższym zakresie, takie rozstrzygnięcie zawierać będzie ewentualna decyzja o zobowiązaniu do powrotu. W świetle powyższego Sąd stanął na stanowisku, że okoliczności wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie wskazują na spełnienie którejkolwiek przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. i odmówił udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia