IV SA/Wa 2054/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oddala skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], wydaną podstawie art 302 ust. 1 pkt 4, art 315 ust 1 oraz 318 ust 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 319 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. poz. 1650 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania obywatela [...] D. M. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] o zobowiązaniu ww. cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji ojej wykonaniu - od dnia upływu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat na wypadek, jeżeli nie opuści on tego terytorium w terminie dobrowolnego powrotu, określonym w decyzji lub przekroczy, lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom - od dnia wykonania decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu i orzec o określeniu tego terminu do 15 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji i w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w podstawie prawnej decyzji organu I instancji powołano art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, wskazując w jej uzasadnieniu, że D. M. w okresie od dnia [...] października 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. wykonywał pracę na rzecz W. Sp. z o.o. z siedzibą w R., bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w Powiatowym Urzędzie Pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy tj. nielegalnie wykonywał pracę, czym naruszył przepisy art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 149 z późn.zm.). Uchybienia te stwierdzono w wyniku kontroli legalności zatrudnienia cudzoziemców przeprowadzonej w okresie od 16.10.2015 r. do 14.01.2016 r. ww. firmie przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w R.. Sporządzony protokół kontroli w dniu [...].01.2016 r. bez żadnych zastrzeżeń podpisał prezes Spółki A. K.. W dniu [...] lutego 2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w R. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania D. M. do powrotu, i w tym samym dniu wydał decyzję [...], w której orzekł o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. W ustawowym terminie pełnomocnik cudzoziemca złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że D. M. po raz pierwszy wjechał do Polski w dniu [...] września 2015 r. na podstawie wielokrotnej wizy krajowej o symbolu [...], wydawanej w celu wykonywania pracy przez cudzoziemca w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy. Wiza została wydana w dniu [...].08.2015 r. przez konsula w O. z terminem ważności od dnia [...].08.2015 r. do dnia [...].01.2016 r. na czas pobytu 154 dni. Z protokołu przesłuchania cudzoziemca z dnia [...].02.2016 r., wynika, że do Polski przyjechał w celu podjęcia pracy w W. Sp. z o.o. Po około trzech tygodniach od przyjazdu do Polski i po odbyciu wszystkich potrzebnych szkoleń rozpoczął pracę jako kierowca. Samochodem ciężarowym woził ziemię. Pracę jako kierowca wykonywał do końca listopada 2015 roku, Następnie przez kilka dni pracował w uboju drobiu. (...) Oświadczył, że był pewien, że firma w której pracował dochowała należytej staranności i wszystkie jego dokumenty są w porządku. Nie pamiętał kiedy podpisał umowę o pracę. (...) Był przekonany, że w jego umowie o pracę jako stanowisko jego pracy widnieje kierowca. (...) Teraz jest już świadomy tego, że naruszył przepisy prawa polskiego. Cudzoziemiec posiadał oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy zarejestrowane w dniu [...] sierpnia 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. na pracę ww. firmie na stanowisku posadzkarza w okresie od dnia [...].08.2015 r. do dnia [...].01.2016 r. na podstawie umowy o pracę z miesięcznym wynagrodzeniem brutto w wysokości 1750 PLN. W okresie od [...].10.2015 r. do [...].01.2016 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w R. przeprowadzili kontrolę legalności zatrudnienia D. M. w W. Sp. z o.o. z siedzibą w R.. Podczas kontroli stwierdzono, że w okresie od dnia [...].10.2015 r. do dnia [...].01.2016 r. cudzoziemiec pracował bez wymaganego zezwolenia na pracę lub oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy. Cudzoziemiec z ww. pracodawcą podpisał umowę zlecenie w dniu [...].10.2015 r. zawartą na okres od dnia [...].10.2015 r. do dnia [...].01.2016 r., na podstawie której miał podjąć pracę na stanowisku pracownika fizycznego z wynagrodzeniem brutto 1300 PLN, czyli na całkiem innych warunkach pracy niż określonych ww. oświadczeniu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi. Jednocześnie z materiału dowodowego wynika, że D. M. faktycznie we wskazanym okresie wykonywał pracę na rzecz W. Sp. z o.o. w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego, przy wydobyciu żwiru, a także przy pakowaniu i przekładaniu skrzynek. Z powyższego wynika, że cudzoziemiec wykonywał pracę niezgodną z treścią posiadanego oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi. Cudzoziemiec był zatrudniony na podstawie innej umowy, innego wynagrodzenia i na inny stanowisku. Organ wyjaśnił, że cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania w Polsce pracy, jeżeli spełnia warunki określone w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jednym z tych warunków jest posiadanie zezwolenia na pracę co wynika z art. 87 ust. 1 pkt 12 tej ustawy. Zgodnie z art. 88a ust. 1 powołanej ustawy zezwolenie na pracę jest wydawane na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Cudzoziemiec jest zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę w określonych okolicznościach, które są wymienione w art. 87 ust. 2 ww. ustawy oraz w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2015 r. poz. 95). Zgodnie z § 1 pkt 20 tego rozporządzenia, mi. in. obywatele [...] mogą wykonywać pracę bez zezwolenia na pracę przez okres 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, jeżeli posiadają zarejestrowane we właściwym miejscowo powiatowym urzędzie pracy oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia im wykonywania pracy. W takim przypadku między cudzoziemcem a pracodawcą powinna zostać zawarta na piśmie stosowna umowa o pracę. Art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji (...) stanowi, że nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza wykonywanie pracy przez cudzoziemca, który nie posiada ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub którego podstawa pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę bez zezwolenia, w przypadkach, gdy jest ona wymagana, lub na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art. 88i, lub bez zawarcia wymaganych umów o pracę albo umów cywilnych. Organ stwierdził, że ustalonego stanu faktycznego wynika, że w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organ do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli zostanie stwierdzone, że cudzoziemiec wykonywał pracę niezgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Już sam stwierdzony fakt wykonywania przez cudzoziemca pracy bez wymaganego zezwolenia, odpowiadający hipotezie powyższego przepisu uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania go do powrotu w określonym czasie i w określony sposób oraz orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Organ wskazał, iż w art. 303 ust, 1 ustawy o cudzoziemcach zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. I tak zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1 -13, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi. Przepis art. 348 ustawy o cudzoziemcach określa przypadki udzielania cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W art. 351 pkt 1-3 tej ustawy określone są przesłanki udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach, co wynika m. in. ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu przesłuchania D. M. w dniu [...] lutego 2016 r. Brak jest podstaw do uznania, że powrót skarżącego do kraju pochodzenia będzie się wiązał z zagrożeniami wymienionymi w powyższych przepisach. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie naruszy prawa cudzoziemca do poszanowania jego życia rodzinnego czy prywatnego. Art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Organ wskazał, że stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie w ETPCz i NSA. Zaskarżona decyzja mimo, że orzeka o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu to jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 1 rok. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru bezterminowego. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza również prawa cudzoziemca do ochrony życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Formułując powyższe stanowisko tut. organ uwzględnił dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie prywatne rozumiane, jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Odnośnie sytuacji skarżącego organ wskazał, że cudzoziemiec pierwszy raz wjechał do naszego kraju we wrześniu 2015 r., a więc nie tak dawno i jego pobyt w Polsce miał charakter tymczasowy, wiążący się z podjęciem pracy. Skarżący nie posiada w Polsce majątku czy nieruchomości ani źródła dochodu - poza pracą - zapewniającego mu utrzymanie, w związku z czym nie można stwierdzić, że jego powrót do kraju pochodzenia w drastyczny sposób pogorszy jego egzystencję. W ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie daje podstawy do stwierdzenia, że sytuacja D. M. nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Organ nadto podkreślił, iż jeżeli cudzoziemiec wykaże, że wykonał obowiązki wynikające z decyzji o zobowiązaniu do powrotu, organ, który wydał ww. decyzję, tj. Komendant Placówki Straży Granicznej w R., może, na jego wniosek, cofnąć zakaz wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. M. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie odniesienia się w treści uzasadnienia decyzji do zarzutu naruszenia art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, w szczególności brak wyjaśnienia i uargumentowania z jakich względów organ nie przyjął stanowiska skarżącego, - art. 302 ust.1 pkt. 4 ustawy o cudzoziemcach przez przyjęcie, że wykonywanie przez cudzoziemca pracy w sytuacji rozbieżności pomiędzy określeniem zawodu zawarty w oświadczeniu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy a określeniem zawodu wskazanym w umowie o pracę stanowi określony w tym przepisie przypadek wykonywania pracy bez zezwolenia, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nie daje możliwości zakwalifikowania takiego stanu faktycznego jako wykonywania pracy bez zezwolenia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Decyzja wydana na podstawie ww. przepisu ma charakter obligatoryjny i nie jest zależna od woli organu orzekającego w sprawie. Wskazuje na to użyty w tym przepisie zwrot "wydaje się", tym samym organ pozbawiony został swobody decyzyjnej i musi zobowiązać cudzoziemca do powrotu w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie (w tym wypadku jest to wykonywanie pracy bez wymaganego zezwolenia na pracę). Nie można zatem przyjąć, że przy orzekaniu na podstawie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, tj. tzw. uznaniem administracyjnym. Zgodzić się należy ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że taka konstrukcja przepisu ma na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w zakresie dopełnienia wymogów formalnych związanych z podejmowaniem pracy w Polsce. Okoliczność, że skarżący w dacie kontroli wykonywał inną pracę niż to wynikało z posiadanego zezwolenia na pracę jest bezsporna. W takim przypadku dla zastosowania art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach nie ma znaczenia to, czy miał on świadomość, że podpisując umowę z pracodawcą na wykonywanie innego rodzaju pracy narusza warunki udzielonego zezwolenia na pracę. Ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia pracodawcy W. z siedzibą w R. złożonego w dniu [...] sierpnia 2015 r. wynika wyraźnie, że skarżący miał wykonywać pracę na podstawie umowy o pracę w zawodzie posadzkarz od dnia [...] sierpnia 2015 r. do [...] stycznia 2016 r. Natomiast z niekwestionowanych ustaleń organów wynika, że skarżący w okresie od dnia [...] października 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia jako kierowca i pracował również przy wydobywaniu żwiru, a także przy pakowaniu i przekładaniu skrzynek. W tych warunkach prawidłowo organy uznały, że skarżący wykonywał pracę bez zezwolenia w rozumieniu art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Wyjaśnić należy, iż już sam stwierdzony fakt wykonywania przez cudzoziemca pracy innej niż w udzielonym zezwoleniu uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania go do powrotu w określonym czasie i w określony sposób oraz orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Odpowiedzialność cudzoziemca za wykonywanie pracy na terenie Polski bez zezwolenia ma charakter obiektywny (niezależny od winy), a przesłanka wydalenia charakter sankcyjny (por. wyrok NSA z dna 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1123/10). Podkreślenia wymaga, że konstrukcja przesłanki zobowiązania do powrotu nie jest związana z żadnymi elementami w postaci winy czy też świadomości istnienia stanu niezgodnego z normami wyznaczonymi przez przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (zob. wyrok NSA z 31 sierpnia 2011 r., II OSK 1123/10). Nie ma więc znaczenia czy skarżący popełnił przedmiotowe wykroczenie w sposób nieumyślny, niezawiniony, które wynikało wyłącznie ze złego zrozumienia przepisu oraz braku świadomości w zakresie konieczności zmiany udzielonego zezwolenia na pracę w zawodzie posadzkarz na pracę w charakterze kierowcy u tego samego pracodawcy. Zdaniem Sądu wykonywanie przez cudzoziemca pracy na terenie Polski bez stosownego zezwolenia jest wyrazem lekceważenia przez niego powszechnie uznawanego w stosunkach międzynarodowych prawa, ustanowionego dla ochrony granic państwowych i zapewnienia kontroli pobytu oraz działalności cudzoziemców. Podstawowym obowiązkiem cudzoziemca, który chce przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązek lojalności wobec polskich władz, wyrażający się w szczególności w przestrzeganiu obowiązujących w nim przepisów. Ponadto, organy administracji publicznej nie są zobowiązane do respektowania wyboru przez cudzoziemca miejsca pobytu tym bardziej, jeżeli narusza on obowiązujące w Polsce przepisy prawne. Biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny należy stwierdzić, iż w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, bowiem w dacie kontroli skarżący wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia. W świetle powyższego za pozbawiony uzasadnionych podstaw należało uznać zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. i z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. W takiej decyzji jak stanowi art. 318 ust. 1 tej ustawy orzeka się również o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP lub na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Z kolei z art. 318 ust. 2 pkt 2 ustawy wynika, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu, na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: a) nie opuści terytorium RP lub b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Zgodnie zaś z art. 319 pkt 2 ww. ustawy, zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, ustanawia się w przypadku wystąpienia przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 4 tej ustawy na okres od 1 roku do 3 lat. Analizując powyższe przepisy ustawy o cudzoziemcach należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo orzekł o okresie zakazu dla skarżącego ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres jednego roku. W art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wymienione są przesłanki negatywne wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Wśród nich są m.in. takie przyczyny, jak: posiadanie statusu uchodźcy (pkt 1), małżonka obywatela polskiego (pkt 4), udzielenie zezwolenia na pobyt stały (pkt 6), udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (pkt 2). W dacie orzekania w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy skarżący nie legitymował się decyzją, która udzielałaby mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy też zgody na pobyt tolerowany. Dopuszczalność zobowiązania skarżącego do powrotu uzależniona była więc od wykazania, czy spełnia on przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub pobyt tolerowany. W ocenie Sądu w uzasadnieniu zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji orzekające w sprawie organy w sposób kompleksowy wyjaśniły i oceniły kwestię braku podstaw do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP oraz pobyt ze względów humanitarnych. Brak jest podstaw do uznania, że powrót skarżącego do kraju pochodzenia będzie się wiązał z zagrożeniami, o których mowa w art. 348 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach. Z zeznań skarżącego wynika, że w Polsce nie ma żadnej rodziny i nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia. Nie wykazał również innych związków w Polsce o charakterze rodzinnym. Tak więc sytuacja skarżącego nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany, bowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił