IV SA/Wa 2055/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szef Urzędu"), po rozpatrzeniu odwołania L. S. (dalej "skarżącej") od decyzji Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] października 2012 r. nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia skarżącej zezwolenia na czas oznaczony, utrzymał decyzję Wojewody w mocy. II. Zaskarżona decyzja Szefa Urzędu zapadła w następującym stanie faktycznym: 1. W dniu 19 sierpnia 2011 r. skarżąca wystąpiła do Wojewody z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się na: 1) sprawowaną wraz z mężem V. S. opiekę nad obywatelką polską H. H., będącą ciotką skarżącej, od której otrzymali darowizną w postaci działki z zabudowaniami, 2) posiadanie 200 udziałów w V. Sp. z o.o. (dalej "spółce"), w ramach której skarżąca świadczy usługi rehabilitacyjne dla osób niepełnosprawnych. 2. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Wojewoda orzekł o odmowie udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 i art. 53a ust. 1 pkt 4 oraz art.57 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), dalej również "ustawy". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że skarżąca nie udokumentowała, iż prowadzona przez nią działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej. Wobec skarżącej ma zastosowanie art.57 ust.1 pkt 6 ustawy. 3. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Szefa Urzędu odwołanie od decyzji Wojewody. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Szef Urzędu uchylił orzeczenie Wojewody i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, zalecając aby przeprowadzić szczegółowe postępowanie wyjaśniające w celu jednoznacznego stwierdzenia, czy skarżąca wypełnia przesłankę określoną w art.57 ust.1 pkt 6 lit. a ustawy. W toku ponownego rozpatrywania sprawy powinno nastąpić uzupełnienie materiału dowodowego oraz dokonanie ponownej oceny czy skarżąca spełnia dyspozycje art.53 ust.1 pkt 1 i 2 w związku z art.53 ust.4 ustawy oraz art.53a ust.1 ustawy. 4. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Wojewoda ponownie odmówił udzielenia skarżącej wnioskowanego zezwolenia. W podstawie prawnej decyzji powołano tym razem art. 57 ust. 1 pkt 1 i 6a w związku z art.53 ust. 1 pkt 2 i art. 53a ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu orzeczenia Wojewoda stwierdził, że: 1) Skarżąca nie udokumentowała, iż prowadzona przez nią działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej. Wojewoda wskazał, że spółka nie poczyniła żadnych inwestycji i w roku 2011 osiągnęła niski dochód w kwocie 6410 zł., od którego odprowadzony został podatek w wysokości 1217 zł. oraz, że w spółce zatrudnionych jest tylko 2 obywateli polskich na 1/4 etatu. 2) Nie sposób uznać, iż pobyt skarżącej w Polsce jest związany z opieką sprawowaną nad ciotką. Wojewoda przytoczył wypowiedź ciotki skarżącej z przesłuchania mającego miejsce w dniu 7 sierpnia 2012 r., stosownie do której skarżąca wraz z mężem nigdy z ciotką skarżącej nie mieszkali, a jedynie ją odwiedzali, podczas gdy na stałe zamieszkują w G. . 3). W związku z powyższym uznać należy, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy skarżąca podała nieprawdziwe dane odnośnie miejsca zamieszkania, czym wyczerpała dyspozycję art. 57 ust. 6a ustawy o cudzoziemcach. 5. Skarżąca wniosła do Szefa Urzędu odwołanie od decyzji Wojewody. III. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. odwołanie skarżącej od decyzji Wojewody, Szef Urzędu utrzymał tę decyzję w mocy, podzielając trafność ustaleń faktycznych oraz ocen prawnych dokonanych przez Wojewodę. IV. Skarżąca wniosła do Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu, zarzucając orzeczeniu naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art.53 ust.1| pkt 2 i ust.4, 53a ust.1 pkt 2 i 4 oraz art. 57 ust 1 pkt 6a ustawy o cudzoziemcach oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 9, 11, 77, 80 i 136 k.p.a. V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skargę należało oddalić, albowiem nie zasługiwała na uwzględnienie. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu prowadzi do konkluzji, że organ odwoławczy zasadnie podzielił stanowisko Wojewody odnośnie tego, że w odniesieniu do skarżącej nie wystąpiły postawy do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, na które skarżąca powoływała się w toku postępowania administracyjnego. Zarzuty skargi kierowane przeciwko decyzji Szefa Urzędu, jak też przeciwko decyzji Wojewody, należy uznać za nietrafne. W pierwszej kolejności należy odnieść się do pierwszego z zarzutów skargi tj. naruszenia art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez badanie czy prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza przynosi korzyść dla państwa polskiego, podczas gdy skarżąca nie może być uznana za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów tak kodeksu cywilnego jak i innych obowiązujących aktów prawnych, albowiem posiada jedynie udziały w polskich spółkach prawa handlowego, a ponadto poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że działalność V. Sp. z o.o. jest niekorzystna dla gospodarki polskiej. Do akt sprawy przedłożono odpis z Krajowego Rejestru Przedsiębiorców potwierdzający fakt zarejestrowania w dniu 22.09.2008r. U. Sp. z o.o., następnie przekształconej w Firmę Usługowo- Handlową V. Sp. z o.o. W wymienionej spółce skarżąca posiada udziały o łącznej wartości 40.000,00 zł. Prezesem zarządu spółki jest osoba trzecia. Przedmiotem aktualnej działalności Spółki jest m.in. działalność fizjoterapeutyczna, działalność usługowa związana z poprawą kondycji fizycznej, działalność ogólnobudowlana (począwszy od rozbiórek, przygotowania terenu pod budowę po wykonanie konstrukcji i pokryć dachowych). Przepis art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym ust. 1 pkt 2. Jak trafnie zauważył organ, pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U z 2010r. Nr 220 poz. 1447). Zgodnie z tym przepisem, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Posiadanie udziałów w spółce z o.o. V. nie może być - samo w sobie - uznane za korzystne dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Przepis art. 53 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w sprawia, że skarżąca jest uznawana za prowadzącego działalność gospodarczą w Polsce. Jak trafnie zauważyły organy, w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 53 ust. 1 pkt 2 oraz art. 53 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach i dlatego organy zasadnie badały korzyści z działalności gospodarczej cudzoziemki dla gospodarki Polski. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2005r (II OSK 201/05), działalność gospodarcza musi być korzystna dla gospodarki narodowej, a nie tylko dla podmiotu gospodarczego, który taką działalność prowadzi. W myśl wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2004r. (V SA/Wa 627/04 LEX nr 160777) niskie zyski osiągane przez spółkę skłaniają do wyrażenia poglądu, że przedłużenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Sam fakt zarejestrowania działalności gospodarczej nie jest samoistną przesłanką skutkującą udzieleniem cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przy rozpatrywaniu wniosków dot. udzielenia przedmiotowego zezwolenia należy brać pod uwagę także takie okoliczności, jak zakres inwestycji, tworzenie miejsc pracy, itp. Skarżąca, prowadząc w Polsce działalność gospodarczą, osiąga z niej bardzo niskie dochody i zatrudnia 1 lub 2 osoby na ¼ etatu za niskie wynagrodzenie. W tej sytuacji nie sposób uznać, że jego działalność jest korzystna dla gospodarki narodowej Polski. Uznanie działalności za korzystną powinno wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie z subiektywnego przekonania strony. Sąd podziela stanowisko organów, że działalność gospodarcza skarżącej nie jest korzystna dla gospodarki narodowej naszego kraju w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Wskazują na to niskie dochody osiągane z tej działalności, niska liczba i jakość tworzonych miejsc pracy oraz charakter tej działalności, ograniczający się głównie do usług w dziedzinie masażu rehabilitacyjnego przy braku dających się dostrzec perspektyw rozwoju tej działalności. Zasadnie zauważyły organy, że taką działalność gospodarczą może cudzoziemiec prowadzić, przebywając w naszym kraju na podstawie stosownej wizy. Brak jest zatem, zdaniem Sądu, podstaw do udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Sąd podziela konstatację organów, że w przedmiotowej sprawie znajduje więc zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Osiąganie świadczenia emerytalnego przez skarżącego również nie jest przesłanką udzielenia mu przedmiotowego zezwolenia. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło też do naruszenia przepisu art. 53a ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o cudzoziemcach. Stanowi on, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który: - ze względu na więzi o charakterze rodzinnym zamierza dołączyć do obywatela polskiego lub obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z nim przebywać, - wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3b lub w art. 53 ust. 1 - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy, niż 3 miesiące. Przepis ten podlegał analizie, gdyż jako dodatkowe uzasadnienie ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżąca przedstawił opiekę nad swoją ciotką. W aktach sprawy znajduje się akt notarialny darowizny z dnia [...] grudnia 2006 r., którym pani H.H. darowała państwu S. działkę nr [...] położoną w W. gm. K. stanowiącą grunty orne, użytki rolne, zabudowania i sad o łącznej powierzchni 0.49.92 ha. Jednak H.H. w trakcie wywiadu przeprowadzonego z nią w dniu 7 sierpnia 2012r, stwierdziła m. in. że wniosła sprawę do sądu o wycofanie darowizny, albowiem przy podpisywaniu darowizny u notariusza nie była świadoma tego, co podpisuje, a państwo S. oszukali ją, nadużywali jej gościnności i wcale jej nie pomagali. H. H. stwierdziła ponadto, że państwo S. nigdy z nią nie mieszkali i nie mieszkają. Dodała, iż cały czas mieszkają w G. , a ostatni raz widziała ich we wrześniu 2011 r. oraz, że państwo S. zarejestrowali na jej adres firmę bez jej wiedzy i zgody. Trafnie oceniły zatem organy materiał dowodowy uznając, że jednoznacznie wynika z niego, iż państwo S. faktycznie nie sprawują i nie sprawowali opieki nad H. H., z wypowiedzi której można jednoznacznie wywnioskować, że takiej opieki sobie nie życzy. Powyższe potwierdził mąż skarżącej w dniu 7 sierpnia 2012 r. kiedy to stwierdził, iż wraz z żoną mieszkają w G. i nigdy nie mieszkali z H. H., a jedynie odwiedzali ją w weekendy i usiłowali jej pomagać rąbiąc drewno, jednak ona nie chce już ich pomocy. Zdaniem Sądu zasadnie uznały organy, że brak podstaw do udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o cudzoziemcach z uwagi na nie spełnienie przesłanek tego przepisu. We wniosku jako miejsce zamierzonego pobytu skarżąca wskazała miejscowość W. [...] gm. K.. Z materiału dowodowego wynika, że skarżąca nigdy nie mieszkała pod tym adresem, mimo, że był tam okresowo zameldowana. Fikcją okazał się również adres siedziby wyżej wskazanej spółki, co wynika ze wskazanego wyżej wywiadu z H. H. Podanie niewłaściwego adresu pobytu stanowi przesłankę do zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 6a ustawy o cudzoziemcach który stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Każdy cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniem i przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych j informacji oraz, że konsekwencje te obciążają wnioskodawcę. W uzasadnieniu wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżąca wskazała na swoje polskie pochodzenie. W toku postępowania odwoławczego w przedmiotowej sprawie strona dostarczyła akt notarialny nabycia przez państwa S. lokalu mieszkalnego w G. przy ul. [...]. Sąd zgadza się z poglądem organów, że ani posiadanie przez skarżącą polskiego pochodzenia, ani nabycie w Polsce nieruchomości mieszkalnej, czy darowizna nieruchomości w postaci działki, nie stanowi uzasadnienia do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Sąd podziela stanowisko organów, że brzmienie art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ("cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony...’) oznacza, iż podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd za nieuzasadnione znał pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego i nie stwierdził istnienia innych wad, które nakazywałyby usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.