IV SA/Wa 2057/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Agnieszka Chustecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Prezydent W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielofunkcyjnego "N." z garażem podziemnym, składającego się z funkcji biurowej i domu handlowego o funkcji usługowo-handlowej wraz z infrastrukturą i wjazdami na działkę, przebudowie istniejących części podziemnych (z możliwością etapowania inwestycji) planowanej do realizacji na działkach o nr ew.: [...] i [...] z obrębu [...] oraz na częściach działek o nr ew.: [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] na terenie Dzielnicy Śródmieście W. Decyzja ta została wydana po rozpatrzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO w W.) odwołania od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. i wydania przez SKO w W. decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., w której uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi W. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., między innymi, powołał się na szereg przeprowadzonych uzgodnień i pozyskanych opinii. W szczególności wskazał postanowienie Nr [...] [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2011 r., dotyczące wpływu planowanej inwestycji na układ urbanistyczny ul. [...], w którym organ ten uzgodnił bez uwag projekt decyzji Prezydenta W. Przytoczono również pozytywne opinie Zarządu Terenów Publicznych (znak [...]) i Zarządu Dróg Miejskich (znak [...]), odnoszące się do warunków obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. W odniesieniu do wysokości górnej krawędzi planowanej zabudowy stwierdzono, w załączniku nr 2 do decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. ("Wyniki analizy zagospodarowania terenu"), że w związku z niejednolitą pod względem wysokości zabudową na działkach sąsiednich, bryła planowanej inwestycji również powinna charakteryzować się zróżnicowaną wysokością. Zdaniem organu I instancji planowana inwestycja jest zgodna z prawem oraz warunkami przeprowadzonych uzgodnień. Wskazano także, że realizacja planowanej inwestycji wymagać będzie uzyskania, w osobnym postępowaniu, pozwolenia na budowę. W piśmie z dnia 19 marca 2012 r. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]." w W. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2012 r. Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. SKO w W. uchyliło zaskarżoną decyzję w części: 1) dotyczącej określenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, 2) dotyczącej określenia szerokości elewacji, 3) dotyczącej wysokości zabudowy górnej krawędzi elewacji frontowej (jej gzymsu lub attyki) i w tym zakresie ustaliło nowe warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. W pozostałej części decyzję organu I instancji utrzymano w mocy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanej decyzji, odnosząc się do kwestii wpływu planowanej inwestycji na układ urbanistyczny ul. [...] podzielił zdanie organu I instancji. Wskazał, że warunki obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji zostały uzgodnione z Zarządem Dróg Miejskich oraz w jednoznaczny sposób określone w decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że podziela również sposób i uzasadnienie ustalenia przez organ I instancji wysokości zabudowy górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji. Skargę na decyzję SKO w W. wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]." w W. W piśmie z dnia 16 lipca 2012 r. zaskarżono w całości decyzję SKO w W. z dnia [...] czerwca 2012 r., zarzucając jej naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 10781 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W uzasadnieniu skargi podkreślono, że projektowana inwestycja zaburzyłaby układ urbanistyczny tzw. "[...]" przy ul. [...], na co nie zwróciły uwagi organy obu instancji. Organy administracji bezprawnie zaniechały dokonania analizy odległości tej inwestycji od budynku znajdującego się przy ul. [...]. W szczególności nie zbadano czy zachowana zostanie szerokość Pasażu [...], zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] stycznia 2005 r. Zarzucono również, że projektowana inwestycja naruszyłaby zasadę dobrego sąsiedztwa, wywodzoną z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647; dalej: u.p.z.p.) Zastrzeżenia skarżącej budził w szczególności sposób wyznaczenia wysokości planowanej inwestycji, niedopasowanej – w opinii skarżącej – do otoczenia architektonicznego. Skarżąca podniosła także, że mimo braku wyrażenia przez nią "jakiejkolwiek woli użyczenia czy też ustanowienia służebności przejazdu" projektowana inwestycja zawierać będzie wjazdy. Zarzuciła, że organy obu instancji nie poczyniły w tym zakresie żadnych ustaleń (dotyczących w szczególności sposobu korzystania z wjazdów). Zdaniem skarżącej, warunki komunikacyjne projektowanej inwestycji nie uwzględniają jej stanowiska ani opinii inwestora. Skarżąca wskazała także, że na ustalenie linii zabudowy ma wpływ konieczność zapewnienia możliwości zawracania pojazdów ratowniczo-gaśniczych, co zostało zignorowane przez organy I i II instancji. Co więcej, intensyfikacja ruchu, spowodowana przez projektowaną inwestycję, doprowadzi do utrudnienia dostępu do sąsiednich budynków, w tym położonego przy ul. [...]. Podsumowując skargę, wskazano, że analiza cech zabudowy została dokonana przez organy administracji w sposób niedostatecznie precyzyjny, co prowadzi między innymi do tego, że skarżąca nie jest w stanie przewidzieć odległości projektowanej inwestycji od budynku przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Uczestniczka postępowania W. w piśmie procesowym z dnia 26 września 2012 r. wniosła o oddalenie skargi twierdząc, że zarzuty zawarte w skardze nie znajdują oparcia w stanie faktycznym ani prawnym. W opinii uczestniczki postępowania, organy obu instancji prawidłowo sporządziły analizę cech zabudowy planowanej inwestycji, nawiązując do cech sąsiednich budynków i układu urbanistycznego ul. [...]. Uczestniczka postępowania zacytowała opinię wydaną w postępowaniu uzgodnieniowym przez [...] Konserwatora Zabytków, zgodnie z którą "planowany obiekt nie wpłynie negatywnie na układ urbanistyczny ul. [...]". Zdaniem uczestniczki postępowania również określenie przez organ administracyjny wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zostało dokonane w sposób prawidłowy, a organ administracji publicznej dokładnie wyjaśnił okoliczności faktyczne zachodzące w sprawie. W opinii uczestniczki postępowania, skarżąca nietrafnie sformułowała zarzut naruszenia jej interesu prawnego przez wykorzystanie wjazdu przez nią udostępnionego, ponieważ wjazdy na teren planowanej inwestycji będą miały miejsce tylko bezpośrednio z pasa drogowego. Powołana przez skarżącą uchwała Rady W. z dnia [...] stycznia 2005 r. nie dotyczy szerokości Pasażu [...], a jedynie jego nazwy. W opinii uczestniczki postępowania, również zarzuty skarżącej co do utrudnienia poruszania się pojazdom gaśniczo-ratowniczym są nieuzasadnione, gdyż organy administracji, w tym uzgadniające decyzję organu I instancji, przeanalizowały tę kwestię we właściwym zakresie. Co więcej, kwestia bezpieczeństwa pożarowego jest elementem postępowania w sprawie o uzyskanie pozwolenia budowlanego. Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 7 k.p.a. wynika obowiązek organów administracji publicznej podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Na podstawie zaś art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak stanowi art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. koniecznym warunkiem wydania decyzji o warunkach zabudowy jest aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) stanowi, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zgodnie zaś z § 7 ust. 3 cytowanego rozporządzenia dopuszczalne jest wyznaczenie innej wysokości, o ile wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa, między innymi, w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu, zarzut skarżącej, że naruszone zostały przez organy administracji publicznej art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. nie jest zasadny. Przeprowadzone postępowanie spełnia wymogi określone w art. 7 i art. 77 k.p.a. Organy administracji właściwie wypełniły obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz podjęcia czynności określonych w art. 7 k.p.a. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom prawnym, gdyż, że podane w nim zostały we właściwym zakresie dowody, na których oparł się organ odwoławczy, uznając wskazane przez siebie fakty za udowodnione. Zdaniem skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W., organy administracji publicznej nie zwróciły uwagi na specyficzne położenie terenu planowanej inwestycji. Jest to teren znajdujący się przy ul. [...], w ramach tzw. "[...]". W opinii skarżącej planowana inwestycja naruszy ład architektoniczny, w szczególności przez niedopasowanie jej wysokości do otoczenia. W ocenie Sądu nie można podzielić tego argumentu skarżącej. Organy administracji publicznej przeprowadziły w tym zakresie właściwe i zgodne z prawem postępowanie. W szczególności doszło do przeanalizowania przez organy administracji publicznej otoczenia architektonicznego planowanej inwestycji i wyznaczenia przez nie dopuszczalnej wysokości planowanej inwestycji w kontekście tego otoczenia (cech sąsiednich budynków). Wobec zróżnicowanej wysokości zabudowy sąsiedniej, prawidłowo zastosowano przepisy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Miało również miejsce uzgodnienie decyzji ze [...] Konserwatorem Zabytków (postanowienie Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r.). Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów administracji publicznej, stwierdzając, że jest ono oparte o właściwie zebrane dowody i prawidłowo przeprowadzone rozumowanie. W opinii skarżącej, kwestia dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej nie została wystarczająco dokładnie przeanalizowana przez organy administracji publicznej. Zdaniem skarżącej, niezasadnie pominięto w szczególności kwestię braku zgody skarżącej na ustanowienie służebności przejazdu. Sąd stwierdza, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji publicznej przeprowadziły w tym zakresie odpowiednie postępowanie. Uzyskano pozytywne opinie Zarządu Dróg Miejskich (znak [...]) i Zarządu Terenów Publicznych (znak [...]), dotyczące obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, w tym od ul. [...]. Wzięto pod uwagę, że nie istnieje służebność przejazdu ustanowiona przez Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" w W. i ustalono, że komunikacja odbywać się będzie z pominięciem terenu działki należącej do skarżącej. W ocenie Sądu, decyzja organu I instancji, utrzymana w tym zakresie w mocy przez organ II instancji, ustaliła w sposób wyczerpujący i zgodny z wymaganiami ustawowymi warunki obsługi planowanej inwestycji w zakresie komunikacji. Skarżąca twierdzi, że kwestionowana przez nią decyzja znacząco utrudni dostęp do budynków znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, w szczególności do budynku znajdującego się przy ul. [...]. W ocenie Sądu, twierdzenie to nie znajduje poparcia w rzeczywistości i jest dowolną opinią skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej. Również zarzut dotyczący ogólnikowości i nieprecyzyjności analizy cech zabudowy, dokonanej przez organy administracji publicznej, uznać należy za niezasadny. Zdaniem Sądu podkreślić należy, że organy administracji publicznej dokonały analizy obszaru planowanej inwestycji, wskazując między innymi szczegółowe wartości dotyczące zróżnicowanej wysokości budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją. Sporządziły również, między innymi, opis linii zabudowy w obszarze analizowanym. Jako nieprzekraczalną linię zabudowy dla wszystkich kondygnacji wskazano granice terenu planowanej inwestycji oraz projektowaną linię rozgraniczająca ul. [...]. W kontekście obszernego i wyczerpującego charakteru decyzji wydanych w I i II instancji oraz ich uzasadnień, wskazany argument skarżącej w istocie stanowi jedynie jej dowolną ocenę – i jako taki nie może zostać uwzględniony przez Sąd. W odniesieniu do zarzutu skarżącej, dotyczącego nieodniesienia się przez organy administracji publicznej do kwestii związanych z bezpieczeństwem pożarowym, stwierdzić należy, że zagadnienie to nie jest przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Kwestia ta badana jest bowiem w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.