IV SA/Wa 2059/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na czynność Prezydenta W. w przedmiocie zatrudnienia na stanowisku [...] postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2014 r. A. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność zatrudnienia na stanowisku [...] i poprzedzające to zatrudnienie czynność dokonane w toku naboru prowadzonego na podstawie ustawy z 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2001 r., nr 142 poz. 1593 ze zm.) i zarządzenia nr [...] z [...] lutego 2007 r. Prezydenta W., zmienionego zarządzeniem nr [...] Prezydenta W. z [...] stycznia 2008 r. Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenia art. 2 pkt 4, art. 3a ust. 1-4, art. 3b, art. 3c i art. 3d ustawy z 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych, oraz §7 ust. 1 pkt 7-8, § 8 ust. 1 i 2, §11 ust. 3, § 9 ust. 1, § 13 w zw. z § 3 ust. 2 i 3, §14 ust. 1 i 2 Regulaminu przeprowadzania naboru kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze. Przed wniesieniem skargi do Sądu w piśmie z dnia 30 czerwca 2014 r. skarżący wezwał Prezydent W. do usunięcia naruszenia prawa, podając, że o przyczynach organu stanowiących naruszenie prawa dowiedział się z wyroku Sądu Okręgowego w [...] z [...] czerwca 2014 r. ([...]) i jego ustnego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że mimo uprzedniego zarządzenia o skierowaniu sprawy do oczekujących na wyznaczenie terminu rozprawy, Sąd zarządzeniem z dnia 27 maja 2015 r. uchylił to zarządzenie i skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. W postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej kolejności Sąd bada bowiem dopuszczalność skargi, także w sytuacji gdy sprawa podlega rozpoznaniu na rozprawie. W niniejszym postępowaniu skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że czynności podejmowane w toku konkursu, na podstawie i w granicach prawa, przez organ administracji publicznej mają charakter władczych czynności publicznoprawnych, których adresatem są uczestnicy konkursu realizujący swoje własne uprawnienia do udziału w konkursie. Skoro postępowanie konkursowe jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej, to badanie zgodności z prawem wyników konkursu podlega kognicji sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 857/12, LEX 1145133, wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt OSK 460/04, LEX nr 156420). Orzeczenia te wskazują na upoważnienie sądów administracyjnych do badania zgodności z prawem wyników konkursu. W takim postępowaniu nie są wydane jednak rozstrzygnięcia o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej Ppsa). Jednakże czynności podejmowane w toku postępowania konkursowego należy zakwalifikować jako czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa - z zakresu administracji publicznej, która dotyczy sfery praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 52 § 1 Ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 52 § 3 Ppsa jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podał, że o przyczynach organu stanowiących naruszenie prawa dowiedział się z wyroku Sądu Okręgowego w [...] z [...] czerwca 2014 r. ([...]) i jego ustnego uzasadnienia. W ocenie Sądu stanowisko to, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jest nie do zaakceptowania. W aktach sprawy znajduje się odpis wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lipca 2013 r., sygn. akt [...], którym oddalono powództwo A. C. przeciwko Urzędowi W. o odszkodowanie za naruszenie zasad równego traktowania. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że pozew A. C. o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania za naruszenia zasad równego traktowania w zatrudnieniu na stanowisku [...] został wniesiony w dniu 13 lipca 2010 r. Ponadto z uzasadnienia tego wyroku wynika, że Sąd dokładnie przeanalizował jaki tryb przeprowadzania naboru kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze występuje w Urzędzie W. Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w [...] z [...] czerwca 2014 r. wynika, zaś że podzielił on ustalenia faktyczne Sądu I instancji poczynione w postępowaniu i przyjął je za własne. W świetle powyższego wbrew twierdzeniu skarżącego, należy przyjąć, że dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności najpóźniej w dniu 13 lipca 2010 r. tj. w dniu wniesienia powództwa do sądu powszechnego – w przedmiocie przyznania odszkodowania związanego z niezatrudnieniem go na stanowisku [...]. W tym dniu posiadał już wiedzę, że jego kandydatura, po przeprowadzeniu postępowania konkursowego, na powyższe stanowisko nie została uwzględniona. Wobec tego już w dniu 13 lipca 2010 r. wypełniona została dyspozycja wynikająca z art. 53 § 3 Ppsa – bowiem skarżący wiedział, że inna osoba została zatrudniona na to stanowisko. Zatem od tego dnia należy (najpóźniej) liczyć 14 dniowy termin do usunięcia naruszenia prawa. Skoro skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa dopiero pismem z dnia 30 czerwca 2014 r., zatem nastąpiło to ze znacznym uchybieniem wskazanego 14 dniowego terminu, o jakim mowa w art. 52 § 3 Ppsa. Brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi. Mając na uwadze powyższe, sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.