IV SA/Wa 2059/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].05.2018 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (zwany dalej Szefem Urzędu) po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez pełnomocniczkę obywatelki Federacji Rosyjskiej – [...] [...] ur. [...].03.1971 r. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...].07.2017 r. nr [...] o zobowiązaniu Cudzoziemki do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 9 m-cy od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 9 m-cy od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemka nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] ustalił, że cudzoziemka przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego ją do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim. Stwierdził ponadto, iż wobec cudzoziemki nie zachodzą przesłanki wyłączające wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, wskazane w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W treści odwołania jej pełnomocnik wskazała, że cudzoziemka swoją przyszłość wiąże z zamieszkiwaniem na terenie Polski, w której zamieszkuje od 2000 r., gdzie posiada miejsce zamieszkiwania, podejmowała legalne zatrudnienie i gdzie zamieszkuje jej były mąż, była teściowa oraz córka. Przyczyną naruszenia przepisów dotyczących pobytu była zaś słaba kondycja psychiczna cudzoziemki, związana ze śmiercią jej matki, rozwodem oraz brakiem właściwej opieki lekarskiej w Zakładzie Karnym. Do odwołania pełnomocnik cudzoziemki dołączyła: 1. kopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego 2. kopię zaświadczenia lekarskiego od lekarza psychiatry 3. kopię oświadczenia [...] [...] z dnia 4 sierpnia 2017 r. oraz pismem z dnia 27.03.2018 r. dołączyła kolejne wnioski dowodowe w postaci: 4. skanu paszportu [...] [...] wydanego przez władze paszportowe Federacji Rosyjskiej w dniu 27 listopada 2017 r. ważnego do 27 listopada 2027 r. 5. skanu umowy o pracę zawartej dnia 16 listopada 2017 r. pomiędzy [...] [...] a firmą [...], ul. [...], [...], na 1/4 etatu, na czas nieokreślony 6. skanu prawa jazdy [...] [...], wydanego przez Prezydenta Miasta [...]. Szef Urzędu, ponownie rozpoznając sprawę w jej całokształcie ustalił, że 21 marca 2017 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] przeprowadzili kontrolę legalności pobytu [...] [...] na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kontrolę podjęto w pobliżu Zakładu Karnego, z którego cudzoziemka w dniu 21 marca 2017 r. została zwolniona i w którym przebywała od dnia 21 grudnia 2016 r. do 21 marca 2017 r. Tożsamość cudzoziemki ustalono na podstawie karty pobytu o nr [...], ważnej do dnia 19 lutego 2008 r., wydanej przez Wojewodę [...]. W wyniku podjętych czynności służbowych zostało ustalone, że cudzoziemka przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego ją do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane. Z zeznań złożonych przez nią w dniu 21 marca 2017 r. do protokołu przesłuchania wynika, że cudzoziemka świadomie nie podjęła działań w kierunku legalizacji swojego pobytu na terytorium RP. Nie zgłosiła się do wojewody w odpowiednim czasie i nie ubiegała się w żaden sposób o uzyskanie nowego zezwolenia na pobyt. Od 2014 r. przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie posiadając do tego żadnego tytułu prawnego. W okresie pobytu nie podjęła również żadnych działań by uzyskać nowy paszport (posiadany utracił ważność). Cudzoziemka przyznała, że skorzystała w 2012 r. z abolicji, gdyż we wcześniejszym okresie (około dwuletnim) również przebywała na terytorium RP nielegalnie. Do Polski cudzoziemka przyjechała około 15 lat temu w związku z tym, że była w związku małżeńskim z obywatelem Polski (małżeństwo zostało zawarte na terytorium Rosji, później również w Polsce). Małżeństwo zakończyło się rozwodem (około 4 lat temu). [...] [...] z obywatelem Polski nie posiada wspólnych dzieci. Na terytorium RP zamieszkuje jej pełnoletnia córka, z poprzedniego związku, która założyła rodzinę. [...] [...] nie była w stanie podać dokładnego miejsca pobytu córki, adresu, czy numeru jej telefonu. Jak oświadczyła, na terytorium RP kontaktów z byłym mężem nie utrzymuje, ma kontakt stały i bliski z byłą teściową, u której podejmuje też zatrudnienie. Cudzoziemka zeznała, że nigdy nie była prześladowana w kraju swojego pochodzenia, nie grozi jej tam niebezpieczeństwo i nie obawia się powrotu do Rosji. Zadeklarowała, że wydaną decyzję wykona dobrowolnie i w wyznaczonym jej terminie. Szef Urzędu stwierdził, że cudzoziemka nie opuściła terytorium RP przed upływem terminu ważności udzielonego jej do dnia 17 czerwca 2014 r. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i od dnia 18 czerwca 2014 r. przebywa na tym terytorium nie posiadając do tego tytułu prawnego (przez okres blisko 3 lat). W ocenie Organu odwoławczego, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez [...] [...] przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, poprzez jej długotrwały nielegalny pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będący wynikiem świadomych zaniechań i ignorowania obowiązującego na tym terytorium porządku prawnego, dotyczącego zasad wjazdu i pobytu cudzoziemców. Pełnomocnik cudzoziemki podniósł w odwołaniu, że niedopełnienie procedur legalizacyjnych przez cudzoziemkę spowodowane było problemami zdrowotnymi o charakterze psychicznym (depresyjnym). Jak wynika jednakże ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazane problemy psychiczne wystąpiły u strony po śmierci bliskich jej osób na początku 2016 r. (karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia 08 lutego 2016 r., zaświadczenie lekarskie od lekarza psychiatry z dnia 15 stycznia 2016 r.), natomiast okres ważności posiadanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony upłynął w dniu 17.06.2014 r., a więc półtora roku przed wystąpieniem tych dolegliwości chorobowych. Wobec powyższego twierdzenia pełnomocnika dotyczące przyczyny dla, której strona nie zalegalizowała swojego pobyt, są sprzeczne z przedstawionym stanem faktycznym. Konkludując Organ odwoławczy uznał, iż w sprawie w całości została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 1 z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, stanowiąca obligatoryjną przesłankę do wydania wobec cudzoziemki decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. W trakcie przesłuchania przeprowadzonego przez funkcjonariusza Placówki Straży Granicznej w [...] w dniu 21 marca 2017 r. cudzoziemka zeznała, że nie grozi jej żadne niebezpieczeństwo w sytuacji powrotu do kraju jej pochodzenia. Nie wskazała ponadto, aby było tam zagrożone jej prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. W odwołaniu od decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania pełnomocnik wskazała, że zobowiązanie do powrotu narusza prawa cudzoziemki do życia rodzinnego oraz prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż na terytorium RP przebywa ona nieprzerwanie od 2000 r., posiada tu możliwość podjęcia zatrudnienia, tu też zamieszkuje jej były mąż i była teściowa, z którą ww. ma bardzo dobry i bliski kontakt oraz której cudzoziemka może pomagać w codziennym funkcjonowaniu (w załączeniu do odwołania: oświadczenie [...] [...], zawarta pisemna umowa o pracę). Na terytorium Rosji nie ma zaś bliskich jej osób. Córka zamieszkuje za granicą, a z zamieszkującym w Rosji bratem cudzoziemka nie utrzymuje od wielu lat kontaktu. Poza tym w Rosji nie ma żadnych kontaktów i szans na zatrudnienie. Jednocześnie, jak podniosła jej pełnomocnik, zaniedbania dotyczące naruszenia przepisów prawa przez cudzoziemkę, wiążą się ze słabą kondycją psychiczną cudzoziemki, wywołaną rozwodem, śmiercią matki i brata oraz brakiem kontynuowania leczenia w zakładzie karnym. Szef Urzędu nadmienił, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną ani też ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie wydaleń. Trybunał Praw Człowieka wymaga jednak istnienia silnych związków rodzinnych, jednoznacznego zaistnienia faktu ingerencji państwa oraz zaistnienia przeszkód uniemożliwiających zorganizowanie normalnego życia rodzinnego w innym państwie, z krajem pochodzenia włącznie oraz wyważenia praw jednostki w kontekście interesu ogólnego. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Praw Człowieka art. 8 nie można bowiem interpretować "do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania". W ocenie Szefa Urzędu, to stanowisko nie narusza również przepisów Konstytucji RP. Ustawa zasadnicza zapewnia wprawdzie prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym jak również prawo do nauki, jednak nie można traktować tego zapewnienia w kategoriach bezwarunkowej gwarancji w stosunku do osób nie wywiązujących się z obowiązku respektowania przepisów prawa obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak stanowi art. 83 ustawy zasadniczej, każdy, w tym również cudzoziemcy, ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 37 ustawy zasadniczej, cudzoziemcy mają prawo korzystania z praw zapisanych w Konstytucji z wyłączeniem okoliczności określonych w ustawach, a za taką okoliczność należy uznać przestrzeganie przepisów prawa określonych w ustawie o cudzoziemcach. Organ odwoławczy podkreślił, że dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo cudzoziemki do życia rodzinnego, czy prywatnego - w pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaskarżona decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 9 miesięcy od dnia wydania decyzji i jest konsekwencją świadomych działań cudzoziemki skutkujących jej wieloletnim nielegalnym pobytem na terytorium RP. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru ostatecznego. Strona po wyjeździe z Polski i upływie (lub cofnięciu) okresu zakazu ponownego wjazdu, ma możliwość aplikowania o zezwolenie na wjazd i pobyt w zwykłym trybie ustawy o cudzoziemcach (wiza, zezwolenie na pobyt czasowy, zezwolenie na pobyt czasowy i pracę). Wyjaśnił też, że nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. Mając na uwadze okoliczność udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych uwzględnioną w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach należy wskazać, iż w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia "życie rodzinne" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. Faktem jest, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca utrzymuje dobre relacje osobiste z bliskimi jej osobami zamieszkującymi na terytorium Polski, to jednakże charakter nawiązanych więzi nie daje podstawy do objęcia ich ochroną humanitarną. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że strona przyjechała do Polski jako osoba dorosła i z pełną świadomością przebywała na tym terytorium, ignorując obowiązujące przepisy i powinna zdawać sobie sprawę z konsekwencji swojego postępowania. Przyznanie organom władzy możliwości reakcji w postaci wydalenia (aktualnie zobowiązania do powrotu) obywatela państwa trzeciego, stanowi ważny środek ogólnej prewencji w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa imigracyjnego, jak podkreśla w swym orzecznictwie ETPCz. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka podkreślano niejednokrotnie, że dokonując oceny, czy środek w postaci wydalenia cudzoziemca jest konieczny w demokratycznym społeczeństwie należy brać pod uwagę nie tylko długość tego pobytu, ale również charakter pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym w okresie, w którym nawiązywał on więzi z tym krajem. Prawdą jest, że cudzoziemka przebywa na terytorium RP od 2000 r., jednakże w tym czasie dwukrotnie naruszała: przepisy ustawy o cudzoziemcach (przez okres około 5 lat przebywała na tym terytorium bez podstawy prawnej), przepisy karne (skazanie na karę pozbawienia wolności), obecnie prawdopodobnie podjęła również zatrudnienie wbrew obowiązującym przepisom (jako dowód została przedstawiona kopia zawartej z cudzoziemką umowy o pracę, a podstawą do podjęcia pracy przez cudzoziemca na terytorium RP jest posiadanie ważnego tytułu pobytowego oraz zezwolenia na pracę). Cudzoziemka większość życia spędziła jednak na terytorium Rosji. Organ I. instancji biorąc pod uwagę długotrwały okres przebywania cudzoziemki na terytorium RP, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w kierunku ustalenia czy zachodzą przesłanki do uznania, że pobyt cudzoziemki uzasadniony jest ze względu na konieczność poszanowania jej prawa do życia rodzinnego oraz prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W związku z tym przeprowadzono wywiady środowiskowe: 1. dnia 12 czerwca 2017 r. z [...] [...] (była teściowa) w [...], ul. [...]. Ustalono, że cudzoziemkę z obywatelką RP, łączą relacje rodzinno-przyjacielskie, znają się one od około 20 lat. Powodem przyjazdu cudzoziemki do Polski były zaślubiny z jej synem. Rozwód zaś orzeczono około 5 lat temu, z małżeństwa nie mają wspólnych dzieci. Z informacji uzyskanych od pani [...] wynika, że cudzoziemka nie utrzymuje kontaktu z byłym mężem (jej synem), na terytorium Rosji nie posiada rodziny, w Polsce obecnie również rodziny nie posiada, gdyż jej córka z poprzedniego związku wraz ze swoim mężem zamieszkuje w Norwegii. Z jej wiedzy cudzoziemka zamieszkuje sama w wynajmowanym mieszkaniu. [...] [...] oświadczyła, że cudzoziemka pomaga jej przy prowadzeniu firmy windykcyjnej "[...]". Nie są jej znane plany cudzoziemki na przyszłość; 2. dnia 12 czerwca 2017 r. z panem [...] [...] (byłym mężem). Pan [...] oświadczył, że związek małżeński z cudzoziemką zakończył się około 5 lat temu, ze związku nie posiadają wspólnych dzieci i obecnie nie utrzymują ze sobą żadnych kontaktów i nie wie jakie są jej plany na przyszłość, nie zna źródła jej utrzymania, wcześniej pracowała w firmie [...]. Z jego wiedzy wynika, że cudzoziemka mieszka w [...] w wynajętym mieszkaniu. W Rosji nie ma bliskiej rodziny, a jej córka w chwili obecnej przebywa na terytorium Norwegii ze swoim mężem. Próbowano również nawiązać kontakt z córką cudzoziemki – [...] [...], jednakże pod wskazanym przez cudzoziemkę adresem jej zamieszkiwania, nie zastano takiej osoby i uzyskano informację, że taka osoba nigdy tam nie zamieszkiwała. Jak zauważył Szef Urzędu, nic nie wskazuje na to, aby obecnie cudzoziemka była w związku małżeńskim z obywatelem Polski lub cudzoziemcem posiadającym zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ I. instancji ustalił, że małżeństwo z obywatelem RP panem [...] [...] zostało rozwiązane, a rozwód orzeczono postanowieniem Sądu nr IC68/12 z dnia 4 marca 2013 r. (podczas jej legalnego pobytu w Polsce). Z byłym mężem cudzoziemka utrzymuje sporadyczny kontakt, pracują w tej samej firmie, nie mieszkają razem, nie posiadają wspólnych małoletnich dzieci. Cudzoziemka zamieszkuje sama w wynajmowanym mieszkaniu. Na terytorium Polski nie wychowuje małoletnich dzieci. Dorosła córka z poprzedniego związku, jak wynika z protokołu przesłuchania, oraz z uzyskanych podczas wywiadów środowiskowych informacji, założyła swoją rodzinę, nie zamieszkuje wspólnie z cudzoziemką i wraz z mężem przebywa za granicą. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, nawiązane relacje nie stanowią podstawy do udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych, uwzględnionego w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza również prawa cudzoziemki do ochrony życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Formułując to stanowisko Organ uwzględnił dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie prywatne rozumiane, jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Trybunał w przeszłości zaakceptował pogląd, że ogół społecznych więzi pomiędzy osiedlonym imigrantem i społeczeństwem, w którym żyje stanowi część pojęcia "życie prywatne". Trybunał podkreślił, że jedynie w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne chronione przez art. 8 Konwencji. Takie stanowisko wyrażono w wyroku w sprawie Balogun p-ko Wielkiej Brytanii z dnia 10 kwietnia 2012 r. (numer 60286/09). To orzeczenie – zdaniem Szefa Urzędu - nie może być jednak odbierane jako głos za bezwarunkową ochroną przed wydaleniem cudzoziemca z kraju goszczącego. W dalszej części tego orzeczenia Trybunał odnotował, że nie wszyscy osiedleni imigranci mają równie mocne więzi z krajem goszczącym i ta kwestia z reguły powinna być przedmiotem oceny w kontekście "proporcjonalności" podjętego środka, jakim jest wydalenie cudzoziemca z kraju goszczącego. Szczególną, wzmocnioną ochroną objęci są np.: tzw. emigranci drugiej generacji. Orzecznictwo ETPCz wskazuje, że wydalenie takich osób nawet w przypadku popełnienia przez te osoby relatywnie poważnych przestępstw lub też notorycznego naruszania prawa może okazać się w pewnych przypadkach niedopuszczalne (por. wyrok z dnia 22.04.2004r. Radovanovic p-ko Austrii sprawa nr 42703/98, z 27 października 2005 r. Keles v. Republika Federalna Niemiec, sprawa nr 32231/02). To zapatrywanie wiąże się przede wszystkim z kwestią długości zwykle legalnego pobytu w kraju goszczącym i związanej z tym relatywnie silnej integracji z tym krajem przy często występującej nieznajomości kraju ojczystego i jego języka i istniejącymi obiektywnymi trudnościami w przeniesieniu centrum życiowego do kraju pochodzenia. Odnosząc się do sytuacji skarżącej - Organ podkreślił, że takie okoliczności nie zachodzą w jej sprawie. Dostrzegł, że [...] [...] przebywa na terytorium naszego kraju już od kilkunastu lat, jednakże przez długi czas jej pobyt był nielegalny. Nie podjęła żadnych realnych kroków celem zalegalizowania swojego pobytu w Polsce. Skarżąca nie posiada w Polsce majątku trwałego i dopóki nie ureguluje swojej sytuacji pobytowej nie będzie mogła również podjąć legalnego zatrudnienia i co za tym idzie nie uzyskać legalnego źródła dochodu. Jednocześnie uwzględniając treść odwołania, w kontekście przesłanki z art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 ustawy, mając na uwadze przesłanki udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, a dotyczące praw gwarantowanych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - wyjaśnił, iż wbrew treści odwołania, art. 2-8 Konwencji nie nakładają na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, pracować, leczyć się, itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie (por. wyroki ETPCz: Gül p-ko Szwajcaria z dnia 19 lutego 1996, skarga nr 23218/94, Rodrigues da Silva i Hoogkamer p-ko Królestwu Niderlandów z dnia 31 stycznia 2006r. skarga nr 50435/99, Darren Omoregie i Inni p-ko Norwegii z dnia 31 lipca 2008r. skarga nr 265/07, Nunez p-ko Norwegii z dnia 28 czerwca 2011 r. skarga nr 55597/09, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt IIOSK 27/09, niepubl., NSA z dnia 12 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1706/06 LEX nr 384287, z dnia 16 maja 2008 r. II OSK 438/07 LEXnr 505306). Przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemców podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. Gorsza sytuacja ekonomiczna w kraju pochodzenia, czy gorszy stan służby zdrowia nie są równoznaczne z naruszeniem praw chronionych w Konwencji. Na poparcie tego stanowiska Szef Urzędu przytoczył wyrok NSA z dnia 31.08.2011 r. sygn. akt II OSK 1123/10, w którym Sąd stwierdził, iż: "przesłanki zapobiegającej wydaleniu nie stanowi fakt pogorszenia ekonomicznych warunków życia cudzoziemca w kraju jego pochodzenia. Co do zasady, nie przeciwdziałają wydaleniu również względy medyczne, łączone ze stanem służby zdrowia i lepszymi standardami wykonywania usług medycznych w kraju przebywania. Z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wynika, że ten ostatni czynnik może podlegać uwzględnieniu na podstawie art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zakaz tortur, nieludzkiego i poniżającego traktowania) tylko w odniesieniu do "bardzo wyjątkowych okoliczności" o charakterze humanitarnym (por. wyrok ETPCz z 27 maja 2008 r. w sprawie N. przeciwko Wielkiej Brytanii, nr 26565/05) ". Ponadto, zostało potwierdzone, że cudzoziemka, w związku z przebytymi epizodami depresyjnymi, może w razie zajścia takiej konieczności liczyć na stosowne leczenie na terytorium kraju, którego jest obywatelką. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że dla cudzoziemki nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia oraz nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy. W trakcie przesłuchania przeprowadzonego przez funkcjonariusza Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia 21 marca 2017 r. bowiem zeznała, że nie grozi jej żadne niebezpieczeństwo w sytuacji powrotu do kraju pochodzenia. Nie wskazała ponadto, aby było tam zagrożone jej prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. Brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że powrót do kraju pochodzenia rzeczywiście narazi cudzoziemkę na doznanie realnej krzywdy. Nic nie wskazuje również na to, by Skarżąca w sytuacji powrotu do państwa swojego pochodzenia, mogła być zmuszana do pracy, pozbawiona prawa do rzetelnego procesu sądowego lub być ukarana bez podstawy prawnej. Cudzoziemka jednoznacznie stwierdziła, że nie obawia się powrotu do państwa swojego pochodzenia i wykona wydaną jej decyzję dobrowolnie. Rozważając jej sytuację w kontekście instytucji udzielenia zgody na pobyt tolerowany Organ nie stwierdził, aby wobec [...] [...] zachodziły okoliczności z art. 349 ustawy o cudzoziemcach, a zatem nie ma wobec niej zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, która jest stosowana w przypadku, gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349 ustawy. Organ nie stwierdził również, aby w sprawie zachodziła przesłanka z art. 351 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach. [...] [...] nie legitymuje się wizami, czy innymi tytułami pobytowymi, uwzględnionymi w art. 303 ust. 1 pkt 1-3 i 5-7 ustawy. Ustalenia faktyczne wskazują także, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, o którym mowa w art. 303 ust. 1 pkt 4, 8-13 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto cudzoziemce nie udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Z materiału dowodowego nie wynika, aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia istniało zindywidualizowane ryzyko naruszenia jej praw gwarantowanych w art. 2-7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w szczególności, aby w czasie pobytu w kraju pochodzenia doświadczyła naruszenia jej praw gwarantowanych tymi przepisami Konwencji, zatem nie zachodzą również przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Uwzględniając treść odwołania Szef Urzędu wyjaśnił, iż stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach i nie zachodzą okoliczności art. 303 ust. 1 ustawy obliguje organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 302 ust. 1 tej ustawy ("Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy... ") podjęcie niniejszego rozstrzygnięcia było obligatoryjne. Wobec tego wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada ta ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia rozstrzyga wprost przepis prawa materialnego. Ten pogląd jest zaś ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 -131), jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 302 ust. 1 wiąże organ w zakresie podejmowanego rozstrzygnięcia i w przypadku stwierdzenia którejkolwiek z opisanych tam okoliczności, organ nie ma możliwości zastosowania środka łagodniejszego niż przewidziany przez ustawodawcę, ani też wyboru sankcji mniej dolegliwej dla cudzoziemca. W tej sytuacji organy orzekające dysponują jedynie pewną swobodą w określeniu terminu dobrowolnego powrotu i określeniu zakazu wjazdu przez cudzoziemców na terytorium RP lub na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen oraz określeniu okresu tego zakazu. Stosownie do art. 315 ust. 1 powołanej ustawy w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. W zaskarżonej decyzji został określony maksymalny, prawnie dopuszczalny termin dobrowolnego powrotu (30 dni), do określenia, którego Organ był zobowiązany na mocy art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Uwzględniając okres pobytu cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest okresem ustalonym prawidłowo. Odnosząc się do złożonego w odwołaniu wniosku o przedłużenie terminu dobrowolnego powrotu do czasu jego rozpoznania, Szef Urzędu wyjaśnił, że w związku z tym, iż strona odwołała się w terminie od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], termin ten nie biegł do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Z kolei powołany art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się na następujące okresy: od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10,12,13, 15 lub 16. Organ odwoławczy nadmienił także, iż w sytuacji stwierdzenia w sprawie przesłanki, o której mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, organ jest zobligowany na mocy art. 319 pkt 1 ustawy do określenia okresu zakazu ponownego wjazdu. Zaskarżana decyzja zastosowała 9 miesięczny zakaz wjazdu. Mając na uwadze fakt, iż cudzoziemka świadomie naruszyła obowiązujące ją przepisy dotyczące wjazdu i pobytu na terytoriom RP i długotrwale dwukrotnie przebywała na tym terytorium bez podstawy prawnej, zasadne było określenie zakazu ponownego wjazdu dłuższego niż minimalne 6 miesięcy. Jednocześnie uwzględniono postawę cudzoziemki, posiadane na terytorium RP relacje i nie orzeczono o maksymalnym okresie zakazu wjazdu - 3 lat. Orzeczenie krótszego zakazu ponownego wjazdu nie spełniłoby zaś swojego represyjnego i wychowawczego charakteru. Instytucja zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz towarzyszący jej zakaz ponownego wjazdu stanowi sankcję za naruszenie przepisów ustawy o cudzoziemcach, ale nie jest to sankcja bezterminowa, która nie daje cudzoziemcowi możliwości powrotu. Jednocześnie w pewien sposób stanowi gwarancję na przyszłość respektowania porządku prawnego państwa, w którym w cudzoziemka zamierza przebywać. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Organ pierwszej instancji właściwie przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie pod względem zgodności z przepisami k.p.a. oraz ustawy o cudzoziemcach, a zaskarżona decyzja w niczym nie naruszyła przepisów k.p.a. ani postanowień Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. We wniesionej skardze profesjonalny pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił : 1. naruszenie prawa materialnego - art. 348 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach - poprzez uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania, podczas gdy bezsprzecznie z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie wynika, iż sytuacja osobista skarżącej wskazuje, że decyzja o zobowiązaniu jej do powrotu stanowi naruszenie prawa do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 2. naruszenie prawa procesowego - art. 7, 77 oraz 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i dowolną interpretację materiału dowodowego, w szczególności w kwestii prowadzenia przez skarżącą życia prywatnego i rodzinnego na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, podczas gdy Organ powinien wyjaśnić wszystkie okoliczności i dokonać prawidłowej interpretacji materiału dowodowego, która niezbicie prowadzi do konkluzji, że skarżąca prowadzi życie prywatne i rodzinne na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Uzasadniając swe stanowisko pełnomocnik podała, że centrum życiowe skarżącej znajduje się w Polsce, tutaj koncentruje się jej życie rodzinne i osobiste. W Polsce na stałe przebywa jej córka, zięć, tutaj mieszkają jej znajomi oraz były mąż i teściowa, z którymi utrzymuje ona bardzo bliskie i poprawne relacje. Skarżąca mieszka i w przeszłości nieprzerwanie od 2000 roku mieszkała w Polsce. Bardzo dobrze zna język polski. Pracowała legalnie w Polsce. Ponadto od roku 2004 pozostawała w związku małżeńskim z obywatelem Polski. Posiada ona nadto dorosłą już córkę z poprzedniego małżeństwa, która również mieszka w Polsce ([...]) wraz ze swoim mężem - również obywatelem Polski. Jest to jej najbliższa rodzina. W 2012 wyrokiem Sądu Okręgowego w Płocku, małżeństwo [...] [...] i jej męża zostało rozwiązane przez rozwód. Z powodu orzeczonego rozwodu bardzo ucierpiało jej zdrowie psychiczne. Borykała się z brakiem snu, złym samopoczuciem, brakiem energii i siły do działania, a z czasem również z myślami samobójczymi oraz silną depresją. Następnie sytuację tę pogorszyła śmierć jej matki. W efekcie tych przeżyć w dniu 8 lutego 2016 roku trafiła na Oddział Psychiatryczny w [...] Zakładzie Opieki Zdrowotnej. Nie można zatem przyjąć, jak podkreśliła pełnomocnik, że nielegalny pobyt cudzoziemki na terytorium Polski był świadomy i zawiniony. Było to podyktowane jedynie problemami osobistymi i natury psychicznej. Obecnie jednak dokłada ona wszelkich starań, aby ustabilizować swoje życie w Polsce i uzyskać pozwolenie na pobyt stały. [...] [...] swoją przyszłość wiąże z Polską. Nie mieszka w Rosji od 17 lat. Po śmierci swojej matki nie ma tam w zasadzie żadnej bliskiej rodziny, gdyż ze swoim bratem nie utrzymuje żadnych kontaktów od kilkunastu lat. W latach 2010-2012 pracowała w firmie należącej do jej byłej teściowej W Rosji natomiast nie ma żadnych kontaktów i szans na zatrudnienie. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy uznały, że w stosunku do [...] [...] istnieją podstawy do zobowiązania jej do powrotu. Na wstępie podkreślenia wymaga, że sprawa w przedmiocie zobowiązania do powrotu [...] [...] została wszczęta z urzędu w dniu 21 marca 2017 r., a zatem przed dniem 12 lutego 2018 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 12 tej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że przepis art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach) oraz przepis art. 88j ust. 2 ustawy zmienianej w art. 4 (tj. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, ze zm.) - stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zapis art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach w brzmieniu z dnia 20.07.2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1543), wszedł w życie 1 stycznia 2018 r., a zaskarżona decyzja jest z [...].05.2018 r. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że postanowienia art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach mają charakter obligatoryjny i zobowiązują organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli organ ten stwierdzi, iż w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie. Zgodnie z art. 302 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990, ze zm.) decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy: 1) przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane lub 2) nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po wykorzystaniu dopuszczalnego okresu jego pobytu na terytorium wszystkich lub niektórych państw obszaru Schengen, do którego był uprawniony bez konieczności posiadania wizy, w każdym okresie 180 dni, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub 3) nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po wykorzystaniu dopuszczalnego okresu jego pobytu wskazanego w wizie Schengen w każdym okresie 180 dni, lub po wykorzystaniu dopuszczalnego okresu pobytu na podstawie wizy krajowej, lub 4) wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy, lub 5) podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 6) nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, i nie wskazał wiarygodnych źródeł uzyskania takich środków finansowych, lub 7) obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub 8) dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, jeżeli Cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach ruchu bezwizowego lub na podstawie wizy Schengen, z wyłączeniem wizy upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, lub 9) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub 10) przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, lub 11) został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu i istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania w sprawie przekazania go za granicę w celu wykonania orzeczonej wobec niego kary, lub 12) przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego może przebywać, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub 13) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu, do którego był uprawniony na podstawie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub 14) dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będzie stanowił zagrożenie dla zdrowia publicznego, co zostało potwierdzone badaniem lekarskim, lub dla stosunków międzynarodowych innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, lub 15) cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanymi, chyba że przepisy prawa dopuszczają ich zmianę, lub 16) została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja Q pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i Cudzoziemiec: a) nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o których mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2, albo b) przebywa w strzeżonym ośrodku albo w areszcie dla cudzoziemców. Jednakże w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. I tak zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, lub 3) uzyskał zezwolenie, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, lub 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 6) uzyskał zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub , 7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo stosujące dyrektywę 2008/115/WE, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub, 8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub 9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub 10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub 11) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii. Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub 12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, lub 13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona - Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013), zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013", lub 14) jest przekazywany do państwa trzeciego na wniosek organów tego państwa o wydanie osoby ściganej, w celu przeprowadzenia przeciw niemu na terytorium tego państwa postępowania karnego lub wykonania orzeczonej kary albo środka zabezpieczającego, lub 15) jest przekazywany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej jako osoba ścigana europejskim nakazem aresztowania w celu przeprowadzenia przeciw niemu na terytorium tego państwa postępowania karnego lub wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności. 2. W przypadku, o którym mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się, gdy cudzoziemiec zgodnie z przepisami art. 120 i art. 135 wystąpił o zmianę decyzji, o których mowa w tych przepisach, do czasu zakończenia postępowania w sprawie zmiany tych decyzji. 3. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lub art. 33 ust. 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. poz. 515, 516 i 517). 4. Nie wszczyna się postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, jeżeli toczy się postępowanie w sprawie udzielenia temu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej, chyba że cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. 5. Cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, można - w szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na jego stan zdrowia - nie przekazywać do państwa trzeciego. Cudzoziemcowi temu w przypadku wystąpienia zagrożenia dla jego życia lub zdrowia zapewnia się opiekę medyczną. 6. Koszty zapewnienia opieki medycznej, o której mowa w ust. 5, są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej. 7. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 9 i 11, z wyjątkiem przypadku, gdy cudzoziemcowi została wydana decyzja, o której mowa w art. 303a ust. 1, komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca: 1) informuje cudzoziemca, do jakiego państwa zostanie przekazany; 2) doprowadza cudzoziemca do granicy państwa, do którego zostaje przekazany. Podstawy zaś udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych zostały określone w art. 348 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r, lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Należy zgodzić się z Szefem Urzędu, że zaskarżona decyzja stanowi rezultat prawidłowych ustaleń faktycznych, uwzgledniających okoliczności relewantne z punktu widzenia znajdujących zastosowanie w niej przepisów prawa materialnego. Przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego, zwłaszcza w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jest zaś ona rezultatem prawidłowego zastosowania właściwie zinterpretowanych przepisów prawa materialnego. Sąd wobec tego przyjął za własne ustalenia faktyczne Organów obu instancji, bardzo szczegółowo przedstawione przez organ II. Instancji i przytoczone we wstępnej części uzasadnienia, co niecelowym czyni ich powtarzanie. Należy zgodzić się z Szefem Urzędu, że pełnomocnik skarżącej nie sformułował żadnych argumentów, które mogłyby podważyć zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sposób rozumowania Organu odwoławczego. Wywody te dotyczą prawidłowo ustalonych faktów i właściwej oceny prawnej. Przedstawione zostały w sposób spójny i logiczny, z uwzględnieniem aktualnego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz orzeczeń sądów administracyjnych. Zarzuty pełnomocnika skarżącej dotyczyły istnienia, wbrew ustaleniom Organów, przesłanek do udzielenia cudzoziemce zgody na pobyt ze względów humanitarnych, z uwagi na prowadzenie przez nią na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej życia prywatnego i rodzinnego. Przy uwzględnieniu faktu, że zamieszkuje w Polsce od 17 lat, w [...] mieszka jej dorosła córka z mężem, były mąż oraz teściowa (obywatele polscy), z którymi utrzymuje bliskie relacje, nie ma rodziny w Federacji Rosyjskiej, zaś jej nielegalny pobyt wynikał z problemów zdrowotnych, w tym problemów psychicznych spowodowanych rozwodem i nie był w żaden sposób celowy. Wskazano, że pracuje u byłej teściowej. Szef Urzędu analizując te zarzuty doszedł do prawidłowych wniosków wskazując, iż cudzoziemka przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego ją do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, a wiza lub inny dokument są lub były wymagane, wyczerpując przesłankę z art. 302 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Prawidłowo, na podstawie jej zeznań, Organ ustalił, że Cudzoziemka świadomie nie podjęła działań legalizujących jej pobyt na terytorium RP. Nie zgłosiła się do wojewody w odpowiednim czasie i nie ubiegała się w żaden sposób o uzyskanie nowego zezwolenia na pobyt. W efekcie od 2014 r. przebywała w Polsce nie posiadając żadnego tytułu prawnego, pozwalającego na ten pobyt. Niewątpliwie w 2014 r. jej sytuacja życiowa zmieniła się na tyle (rozwód z obywatelem polskim), że utraciła prawo do legalnego tu pobytu. W okresie swego pobytu nie podjęła również żadnych działań w celu uzyskania nowego paszportu (posiadany utracił ważność). Przyznała, że w 2012 r. skorzystała z abolicji, gdyż we wcześniejszym okresie (około dwuletnim) również przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Przez cały czas pracowała u byłej teściowej, nie zważając na brak legalności pobytu. Z obywatelem polskim nie posiada wspólnych dzieci. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zamieszkuje jej pełnoletnia córka, z poprzedniego związku, która założyła swoją rodzinę (obecnie prawdopodobnie mieszka z mężem w Norwegii). Skarżąca wskazała, iż z byłym mężem nie utrzymuje kontaktów, ma kontakt stały i bliski z byłą teściową, u której podejmuje też zatrudnienie. Jednocześnie cudzoziemka zeznała, że nigdy nie była prześladowana w kraju swojego pochodzenia, nie grozi jej tam niebezpieczeństwo i nie obawia się powrotu do Federacji Rosyjskiej. Zadeklarowała, że wydaną decyzję wykona dobrowolnie i w wyznaczonym jej terminie. Prawidłowo ustaliły Organy, że w odniesieniu do cudzoziemki miał miejsce jej długotrwały nielegalny pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będący wynikiem świadomych zaniechań i ignorowania obowiązującego na tym terytorium porządku prawnego, dotyczącego zasad wjazdu i pobytu cudzoziemców. Za trafną należało też uznać argumentację Szefa Urzędu o niezasadności postawionego przez jej pełnomocnika zarzutu naruszenia prawa cudzoziemki do życia rodzinnego oraz prywatnego w wypadku zobowiązania jej do powrotu. Sąd w całości podziela tę argumentację i uznaje ją za własną. Nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja pełnomocnika Cudzoziemki podniesiona w odwołaniu oraz w skardze, że niedopełnienie procedur legalizacyjnych przez Cudzoziemkę spowodowane było problemami zdrowotnymi o charakterze psychicznym (depresyjnym). Jak wynika bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazane problemy psychiczne wystąpiły u [...] [...] po śmierci bliskich jej osób, na początku 2016 r. (karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia 8 lutego 2016 r., zaświadczenie lekarskie od lekarza psychiatry z dnia 15 stycznia 2016 r.), natomiast okres ważności posiadanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony upłynął najpierw przed 2012 r., a następnie w dniu 17 czerwca 2014 r., miało to więc miejsce półtora roku przed wystąpieniem tych stanów chorobowych. Od 18 czerwca 2014 r. przebywa na terytorium Polski, nie posiadając do tego tytułu prawnego. Wobec tego twierdzenia pełnomocnika nie są zgodne z ustalonym stanem faktycznym w sprawie. Przywołane przez pełnomocnika Skarżącej zarówno w odwołaniu jak i w skardze okoliczności, dotyczące rodziny cudzoziemki na terytorium RP też są niezgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Pełnomocnik Cudzoziemki twierdzi, iż jej córka wraz z mężem zamieszkują w Płocku, Skarżąca utrzymuje kontakt z byłym mężem, chociaż rozwód był dramatycznym przeżyciem. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, iż kolejną przesłanką uzasadniająca prowadzenie przez Cudzoziemkę życia rodzinnego i prywatnego w naszym kraju jest uzyskanie nowego dokumentu podróży, nielegalne wykonywanie pracy, uzyskanie prawa jazdy, czy posiadanie aktualnej umowy najmu lokalu mieszkalnego. Tymczasem ż treści sprawozdań z wywiadów środowiskowych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, w tym przesłuchań świadków - i [...] [...] i [...] [...] wynika, iż Cudzoziemka nie utrzymuje z byłym mężem żadnych kontaktów od kilku lat, jej pełnoletnia córka przebywa wraz ze swoim mężem w Norwegii, jedynie z byłą teściową łączą ją relacje przyjacielskie, a Cudzoziemka pomaga jej w pracy. Była teściowa nie wie jednak jakie są jej plany życiowe. Analizując postawiony zarzut naruszenia art. 348 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach zgodzić należy z Szefem urzędu, iż art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną ani też ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie zobowiązań do powrotu. Trybunał Praw Człowieka wymaga jednak istnienia silnych związków rodzinnych, jednoznacznego zaistnienia faktu ingerencji państwa oraz zaistnienia przeszkód uniemożliwiających zorganizowanie normalnego życia rodzinnego w innym państwie, z krajem pochodzenia włącznie oraz wyważenia praw jednostki w kontekście interesu ogólnego. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Praw Człowieka art. 8 nie można interpretować jako narzucenia "państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania". Stanowisko takie nie narusza również przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa zasadnicza zapewnia wprawdzie prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym jak również prawo do nauki, jednak nie można traktować tego zapewnienia w kategoriach bezwarunkowej gwarancji w stosunku do osób nie wywiązujących się z obowiązku respektowania przepisów prawa obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak stanowi art. 83 ustawy zasadniczej, każdy (w tym również cudzoziemcy) ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 37 ustawy zasadniczej, cudzoziemcy mają prawo korzystania z praw zapisanych w Konstytucji RP, z wyłączeniem okoliczności określonych w ustawach, a za taką okoliczność – jak trafnie zauważył Szef Urzędu - należy uznać przestrzeganie przepisów prawa, określonych w ustawie o cudzoziemcach. Dla oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo Cudzoziemki do życia rodzinnego, czy prywatnego w pierwszej kolejności należało wziąć pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaskarżona decyzja wprawdzie zobowiązała cudzoziemkę do powrotu, ale ustalony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 9 miesięcy od dnia wydania decyzji i jest konsekwencją świadomych działań cudzoziemki skutkujących jej wieloletnim nielegalnym pobytem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru ostatecznego. Cudzoziemka po wyjeździe i upływie (lub cofnięciu) okresu zakazu ponownego wjazdu, ma możliwość aplikowania o zezwolenie na wjazd i pobyt w zwykłym trybie ustawy o cudzoziemcach (wiza, zezwolenie na pobyt czasowy, zezwolenie na pobyt czasowy i pracę). Poza tym nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. W orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia "życie rodzinne" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami , pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżąca utrzymuje dobre relacje wyłącznie z byłą teściową, zatem charakter nawiązanych więzi nie daje podstawy do objęcia ich ochroną humanitarną. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że cudzoziemka będąc osobą dorosłą ignorowała wymogi prawne legalnego pobytu w Polsce. Nie posiadła stosownych zezwoleń na pobyt czasowy, ale również wykonywała i nadal wykonuje pracę bez stosownych zezwoleń. Poza tym była dwukrotnie skazana w 2006 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata, na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (uległo zatarciu z mocy prawa) oraz na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Płocku II Wydział Karny sygn. akt II.K.911/13, na podstawie art. 278 § 1 i 288 § 1 K.k. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbyła w zakładzie karnym w Krakowie Nowej Hucie (Ruszczy). Poza tym w orzecznictwie ETPCz wyrażany jest pogląd, że naruszenia przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców mogą uzasadniać podjęcie ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego cudzoziemca i ingerencja ta może polegać nawet na wydaleniu z kraju goszczącego (por. Darren Omoregie i Inni p-ko Norwegii, wyrok z dnia 31 lipca 2008 r., skarga nr 265/07, Nunez p-ko Norwegii, wyrok z dnia 28 czerwca 2011, skarga nr 55597/09, Antwi i inni p-ko Norwegii (skarga nr 26940/10 wyrok z dnia 14 lutego 2012r.). Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy reakcją państwa na zjawisko nielegalnej imigracji jest sankcja karna czy środki administracyjne. W obu ostatnich orzeczeniach podkreślono, że przyznanie organom władzy możliwości reakcji w postaci wydalenia (aktualnie zobowiązania do powrotu) obywatela państwa trzeciego stanowi ważny środek ogólnej prewencji w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa imigracyjnego. Należy uznać, iż system wykonywania krajowego prawa imigracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych w postaci zobowiązania do powrotu, jako taki nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 Konwencji. To czy wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji zależeć może ostatecznie od tego, czy podjęta przez władze krajowe ingerencja pozostaje w należytej proporcji do stwierdzonych naruszeń prawa, czyli, czy ingerencja ta jest konieczna w demokratycznym społeczeństwie. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka podkreślano niejednokrotnie, że dokonując oceny, czy środek w postaci wydalenia cudzoziemca jest konieczny w demokratycznym społeczeństwie należy brać pod uwagę nie tylko długość tego pobytu, ale również charakter pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym w okresie, w którym nawiązywał on więzi z tym krajem. Jakkolwiek więc cudzoziemka przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od 2000 r., to w tym czasie dwukrotnie naruszała: przepisy ustawy o cudzoziemcach (przez okres około 5 lat przebywała na tym terytorium bez podstawy prawnej), przepisy karne (skazanie na karę pozbawienia wolności), obecnie zaś podjęła zatrudnienie wbrew obowiązującym przepisom (jako dowód została przedstawiona kopia zawartej z cudzoziemką umowy o pracę oraz uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a podstawą do podjęcia pracy przez cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest posiadanie ważnego tytułu pobytowego oraz zezwolenia na pracę). Jakkolwiek cudzoziemka przyjechała do Polski jako osoba dorosła, to większość życia spędziła na terytorium Federacji Rosyjskiej. Pomimo odbycia kary pozbawienia wolności, świadomości nielegalnego pobytu w Polsce, wydanej decyzji zobowiązującej ją do powrotu, celowo nielegalnie podjęła pracę, w dodatku tę okoliczność traktuje jako podstawę przemawiającą za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy mieć na względzie, że ochroną porządku publicznego ma prowadzić do utrzymania stanu bezpieczeństwa państwa poprzez karanie zachowali łamiących przyjęte normy prawne. Skarżąca takich działań dopuściła się na przestrzeni ostatnich lat, naruszając porządek publiczny. Wobec tego dalszy nielegalny pobyt cudzoziemki na terenie Polski godziłby w interes Rzeczypospolitej Polskiej, jako z premedytacją naruszający obowiązujący porządek prawny w RP. Nie są też trafne zarzuty skargi, naruszenia przez Organ odwoławczy prawa procesowego. Jak już wskazano - art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. – wbrew zarzutom skargi – zostały wlasciwie zastosowane. Stan faktyczny sprawy ustalono prawidłowo, zbierając i rozpatrując cały materiał dowodowy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji, uniemożliwiające kontrolę prawidłowości jego działania, należy zaznaczyć, iż przez właściwe podawanie motywów decyzji, organ administracyjny realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń, uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia spraw, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. W niniejszej sprawie Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący wskazał dowody, na których oparł swe twierdzenia, przyczyny dla których przedłożone dowody uznał za nieprzydatne do wyjaśnienia sprawy oraz zastosował właściwe przepisy ustawy o cudzoziemcach, stanowiące podstawę do wydanie zaskarżonej decyzji, prawidłowo je interpretując. Ocena prawna ustalonych faktów, dokonana przez Szefa Urzędu, dawała zaś podstawę do przyjęcia, iż zastosowany środek pozostaje we właściwej proporcji do celu, w jakim został zastosowany. Brak było w szczególności podstaw do przyjęcia, że została spełniona jakakolwiek przesłanka udzielenia Skarżącej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. W ocenie Sądu prawidłowo ustalono też okres zakazu wjazdu cudzoziemki jako 9 miesięczny. W tym zakresie Sąd w całości podziela i uznaje za trafną argumentację Szefa Urzędu. Sąd nie dostrzegł także takiego naruszenia prawa w zaskarżonych decyzjach obu instancji, które prowadziłoby do uwzględnienia skargi z urzędu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1629 ze zm.) - należało orzec jak w sentencji.