IV SA/Wa 2063/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie asesor WSA Jarosław Trelka,, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Łukasz Pilip, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) sierpnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2006r. Nr (...) Główny Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa, po rozpoznaniu zażalenia M. T. utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we (...) dnia (...) stycznia 2006r. znak: (...) dokonującego uzgodnienia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) "(...)" nr (...) zlokalizowanej w miejscowości B. (dziaka nr (...)). W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy wskazując, iż w związku z wnioskiem (...) z siedzibą w W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) "(...)" nr (...), zlokalizowanej na działce nr (...), w miejscowości B., Burmistrz Miasta i Gminy J. pismem z dnia (...) stycznia 2006r., wystąpił do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we (...) o dokonanie stosownego uzgodnienia. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we (...) postanowieniem z dnia (...).01.2006 r., dokonał stosownego uzgodnienia. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie M. T., podnosząc, iż w związku z budową stacji jest zaniepokojony groźbą jej negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzi, tym bardziej, że ma być ona zlokalizowana w pobliżu istniejącej zabudowy mieszkaniowej na terenie miejscowości B. Obawy te zwiększa fakt, że będzie to druga stacja bazowa na terenie miejscowości B. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że z załączonej dokumentacji, w tym raportu o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko opracowanego w listopadzie 2005 r. przez A. S. wynika, iż system antenowy ww. stacji bazowej planuje się zainstalować na stalowej wieży kratowej o wysokości 60 m. Otoczenie planowanej inwestycji stanowią tereny rolne. W odległości ok. 65 m od miejsca inwestycji na azymucie 210° zlokalizowane są budynki obsługi technicznej kolei oraz budynek dworca (wysokość-9 m n.p.t.), budynek mieszkalny pracowników kolei (wysokość - 9 m n.p.t.), zaś w odległości ok. 55 m na azymucie 20° usytuowane są wzdłuż ul. (...) zabudowania mieszkalne o wysokości 5 m n.p.t. W skład projektowanego systemu antenowego wejść ma: * 9 anten rozsiewczych skierowanych na azymuty: 20°, 130°, 270° - w każdym z 3 sektorów po jednej antenie typu BSA 001 oraz 2 anteny BSA 005; anteny zawieszone na wysokości (środek elektryczny) — 59 m n.p.t.; max. tilt: 8°: 6 anten typu BSA 005 pracujących w paśmie 900 MHz; zysk energetyczny: 18,0±0,5 dBi; zastępcza izotropowa moc promieniowania anteny wynosi: 1071,51 W, * 3 anteny typu BSA 001 pracujące w paśmie 1800 MHz / UMTS; zysk energetyczny: 18,1 ±0,6 dBi / 18,4±0,6 dBi; zastępcza izotropowa moc promieniowania anteny wynosi: 1207,98 /1291,3 W, • 2 anteny radioliniowe o średnicy: =0,6 m, zawieszone na wysokości: 56 m n.p.t.: * 1 antena typu RLA15-06; skierowana na azymut: 197°; pasmo pracy: 15 GHz; zysk energetyczny: 37,9 dBi; równoważna moc promieniowana izotropowo anteny wynosi 3891 W, * 1 antena typu RLA23-06; skierowana na azymut: 1210; pasmo pracy: 23 GHz; zysk energetyczny: 41,7 dBi; równoważna moc promieniowana izotropowo anteny wynosi 1480 W. W odległości ok. 1,1 km w kierunku północno — zachodnim zlokalizowana jest stacja bazowa nr 46461 firmy P. Sp. z o.o. Ze względu na jej znaczne oddalenie wzajemne oddziaływanie obu stacji można uznać za pomijalne. Z załączonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż pole elektromagnetyczne pochodzące od anten przedmiotowej stacji, o wartości średniej gęstości mocy promieniowania przekraczającej wartość dopuszczalną 0,1 W/m2, określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 192, poz. 1883), wystąpi na wysokości nie mniejszej niż 49,64 m n.p.t. i w zasięgu maksymalnym do 60,8 m od anten. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, iż obszary "ponadnormatywnego pola" będą całkowicie odseparowane od miejsc dostępnych dla ogółu ludności. Odnosząc się do wątpliwości sformułowanych przez M. T. organ wskazał, iż pola elektromagnetyczne występujące w środowisku są ze względów bezpieczeństwa ograniczane do poziomów uznawanych za nieszkodliwe, na podstawie aktualnego stanu wiedzy na temat ich działania na organizmy żywe. Podstawowym celem ochrony przed polami elektromagnetycznymi jest ograniczenie ich występowania w miejscach dostępnych dla ludności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Obecny stan wiedzy upoważnia zaś do stwierdzenia, iż promieniowanie emitowane przez anteny stacji bazowych telefonii komórkowej nie powoduje efektów biologicznych w organizmach żywych i nie wpływa na stan zdrowia ludności zamieszkałej w okolicy takich stacji. Natężenie pola emitowanego z anten stacji bazowych w miejscach przebywania ludzi i zwierząt jest zbyt słabe (rzędu kilku, najwyżej kilkunastu mW/m2), aby wywołać jakiekolwiek efekty biologiczne, nawet po ciągłej i długotrwałej ekspozycji. Wieloletnie doświadczenie i bardzo liczne badania doświadczalne, obserwacje lekarskie i epidemiologiczne jednoznacznie dowodzą, iż efekty biologiczne stwierdza się dopiero pod wpływem pól o natężeniu kilku — kilkunastu W/m2, a więc pól wiele razy silniejszych od tych, jakie występują wokół stacji bazowych. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) sierpnia 2006r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. T. Wskazał on, iż budowa przedmiotowej stacji wywołuje liczne protesty społeczności miejscowości B. Podkreślił, iż ma być ona zlokalizowana na terenie,na którym już znajduje się stacja telefonii komórkowej, oraz w sąsiedztwie istniejącej zabudowy mieszkaniowej. W ocenie skarżącego nawet najniższe wartości promieniowania są niekorzystne dla ludzi a w szczególności dla osób ze schorzeniami serca. Zdaniem skarżącego organ dokonując uzgodnienia powinien wziąć również pod uwagę wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy dla tej nieruchomości bądź decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu-czego nie uczynił. Sprawę rozpatrzył bez powzięcia wiadomości od Burmistrza Miasta i Gminy J., przed którym w dalszym ciągu toczyło się postępowanie administracyjne pod kątem wydania decyzji środowiskowej. W wyniku tego postępowania Burmistrz Miasta i Gminy J., będąc organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o art. 46 a ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo Ochrony środowiska oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 , art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717) decyzją nr 5/06 z dnia 8 marca 2006r. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Wskazując w uzasadnieniu, że lokalizacja stacji pozostaje w rażącej kolizji z uchwalonym dla tego terenu Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy J., bowiem teren na którym ma być zlokalizowana stacja przeznaczony jest w Studium pod zabudowę mieszkaniową. Mając zatem na uwadze sprawy zdrowotne, dbałość o lad przestrzenny, w ocenie skarżącego organ wydający uzgodnienie winien wziąć pod uwagę powyższe kwestie. Skarżący podkreśla również, iż w jego ocenie w związku z wydaniem przez Burmistrza Miasta i Gminy J. decyzji z dnia (...) marca 2006r. odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, postępowanie w zakresie uzgodnienia wymagań środowiskowych dla tego przedsięwzięcia stało się bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 s erpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia (...) sierpnia 2006r., utrzymujące w mocy postanowienie (...) z dnia (...) stycznia 2006r. uzgadniającego w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia -budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) "(...)" nr (...) zlokalizowanej w miejscowości B. (działka nr (...)). Skarżący podniósł w istocie w skardze trzy zarzuty: pierwszy, proceduralny, zarzucający naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i strony dowodowej przeprowadzonego postępowania, wobec nieuwzględnienia, iż w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się działająca stacja telefonii komórkowej, oraz nie wzięcia pod uwagę okoliczności, iż planowana inwestycja zlokalizowana ma zostać w sąsiedztwie terenów mieszkalnych, a co za tym idzie będzie ona negatywnie oddziaływać na zdrowie ludzi w tym przede wszystkim osób cierpiących na schorzenia serca. Drugi, podnoszący, iż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o niekompletną dokumentację - do akt nie dołączono wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Trzeci wskazujący na konieczność umorzenia postępowania z uwagi na wydanie przez organ właściwy do orzekania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, decyzji z dnia (...) marca 2006r. Nr (...) odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do powyższych zarzutów należy przede wszystkim wskazać, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o art. 106 Kpa. a zatem przez organ współdziałający przy wydaniu decyzji. Oznacza to, iż orzekające w sprawie organy (pierwszej i drugiej instancji) zobligowane były jedynie do wyrażenia stanowiska w zakresie swej właściwości, jako organy uczestniczące jedynie w czynnościach postępowania w sprawie administracyjnego już zawitej przed innym organem. Wydanie postanowienia w oparciu o art. 106 § 6 Kpa, jest zatem w istocie możliwe jedynie gdy toczy się postępowanie administracyjne i organ je prowadzący zwróci się do organu uzgadniającego o zajęcie przez niego stanowiska. Stosownie bowiem do treści art. 106 § 1 Kpa, załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji może nastąpić tylko po uzyskaniu stanowiska organu uzgadniającego, a zatem organ prowadzący postępowanie administracyjne w sytuacji gdy przepisy prawa nakazują mu przed wydaniem decyzji uzyskanie uzgodnienia innego organu, zobowiązany jest zwrócić się do organu uzgadniającego o zajęcie przez niego stanowiska w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2001 r. Sygn. akt IV SA 323/99). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację w/w przedsięwzięcia, zostało wszczęte zgodnie z art. 46 a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U Nr 62, poz. 627 ze zm. zwaną w dalszej części "ustawą"), na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia tj. (...) Sp. z o.o. z siedziba w W. Właściwy do wydania powyższej decyzji organ (Burmistrz Miasta i Gminy J.) w dniu (...) stycznia 2006r. wystąpił zaś do (...) o dokonanie zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy w trybie art. 106 Kpa uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, przedkładając jednocześnie wymagane stosownie do treści art. 48 ust. 3 ustawy dokumenty: wniosek o wydanie decyzji, raport o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko, zaświadczenie o nieobowiązywaniu na obszarze objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o które organ dokonał stosownego uzgodnienia. Dokonana przez Sąd na skutek wniesionej skargi kontrola zgodności zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa prowadzi do wniosku, iż postanowienie to nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia. Podkreślić należy, iż planowana inwestycja bez wątpienia zalicza się do inwestycji mogących negatywnie oddziaływać na środowisko. Ze względu na zagrożenie ludzi związane z przebywaniem w obszarze oddziaływania silnych pół elektromagnetycznych zostały określone przepisy dotyczące ochrony przed szkodliwym promieniowaniem. Mają one na celu wyznaczenie granic niebezpiecznego oddziaływania oraz zabezpieczenie ich przed dostępem ludzi. Przepisy te zawarte są w Rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U Nr 192, poz. 1883). Zgodnie z tym rozporządzeniem w otoczeniu źródeł pól elektromagnetycznych określa się dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych. I tak dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego w zakresie 300 MHz : 300 Ghz (przypadek dotyczący niniejszej inwestycji) określony jest przez wartość średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego wynoszący S=0,1 [ W/m2]. Wobec przyjęcia ustawowych (w drodze przepisów wykonawczych do ustawy) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola odpowiedniego organu sprowadza się zatem w istocie do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. W pierwszym przypadku organ powinien uznać, że zamierzona emisja, nie przekraczająca wyznaczonych standardów, nie prowadzi do zagrożenia stanu środowiska, a w szczególności - zdrowia i życia ludzi, i co za tym idzie powinien uzgodnić zamierzone przedsięwzięcie, w drugim zaś, dostrzegając zagrożenie powinien odmówić uzgodnienia. W obu tych przypadkach organ uzgadniający nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej. Organ nie zajmuje stanowiska w takiej sprawie jak rozpatrywana dlatego, że ma wiedzę o wielkości i skutkach zamierzonej emisji, ale dlatego, że jest w stanie stwierdzić, czy zamierzona emisja mieści się w dopuszczalnych przez przepisy standardach, czy też je przekracza. Rola organu sprowadza się w tego rodzaju sprawach do kontroli zachowania standardów wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawne. Jest to w istocie uznanie związane. W świetle tego stwierdzenia dalsze - i szersze -postępowanie dowodowe nie ma w gruncie rzeczy istotnego znaczenia. Jak wynika zaś z zaskarżonego postanowienia pole elektromagnetyczne pochodzące od anten, które mają być zamontowane w przedmiotowej stancji, o gęstości średniej mocy promieniowania przekraczającego wartość dopuszczalną 0,1 W/m2, wystąpi na wysokości nie mniejszej niż 49,64 m n.p.t. i w zasięgu max do 60,8 m, od anten. A zatem zdaniem organu, który wbrew stanowisku skarżącego uwzględnił istniejąca w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia zabudowę w tym zabudowę mieszkaniową, obszary ponadnormatywnego pola będą całkowicie odseparowane od miejsc dostępnych dla ludzi, co stanowiło podstawę do pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji. W tej sytuacji zarzuty zgłoszone przez skarżącego w zakresie negatywnego wpływu inwestycji na zdrowie ludzi należy po prostu uznać za nieuprawnione, gdyż w przyjętej konstrukcji prawnej orzekania w tego rodzaju sprawach nie mogły one w żaden sposób wpłynąć na treść podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc się zaś do kolejnego zarzutu podniesionego przez skarżącego dotyczącego nie uwzględnienia przez organ okoliczności bliskiego usytuowania od terenu inwestycji drugiej stacji bazowej, należy wskazać, iż z treści zaskarżonego postanowienia wynika, iż kwestia ta była rozważana przez organ odwoławczy. W uzasadnieniu postanowienia wskazał on , że ze względu na znaczne oddalenie istniejącej stacji (1,1 km), wzajemne oddziaływanie obu stacji zdaniem organu uznać można za pomijalne. Również z załączonego do akt sprawy raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko wynika, iż odległość pomiędzy źródłami emitującymi pola elektromagnetyczne obu stacji wyklucza ich wzajemny wpływ. Za niezasadny należy również uznać zarzut strony skarżącej odnoszący się do rozpoznania przez organ przedmiotowej sprawy w oparciu o niekompletną dokumentację (brak wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lud decyzji ustalającej warunki zabudowy) . Stosownie do treści art. 48 ust. 3 pkt 3 ustawy organ występujący o uzgodnienie zobowiązany jest przedłożyć wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jak wynika z akt sprawy dla terenu,na którym planowana jest lokalizacja inwestycji nie został przez Gminę J. uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. O fakcie tym organ uzgadniający został powiadomiony przez organ prowadzący postępowanie "główne" w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia (...) grudnia 2005r.). Treści powyższego przepisu wskazuje również, iż organ, wbrew twierdzeniem skarżącego nie ma obowiązku przedkładania decyzji o warunkach zabudowy. Sąd nie uwzględnił także zarzutu skarżącego wskazującego na zasadność umorzenia przedmiotowego postępowania, jako bezprzedmiotowego z uwagi na fakt wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy J. decyzji z dnia (...) marca 2006r. odmawiającej dla przedmiotowej inwestycji ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przede wszystkim należy wskazać, iż postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i postępowanie o wydanie decyzji o 8 środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo okoliczności, iż są prowadzone przez ten sam organ, są to dwa odrębne postępowania. Zaskarżone zaś w niniejsze sprawie postanowienie jest jedynie elementem cząstkowym postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody .., którego gospodarzem i decydentem jest Burmistrz Miasta i Gminy J. Rolą i obowiązkiem organów sanitarnych było zatem jedynie dokonanie uzgodnień tj. wyrażenie swojej opinii w wąskim zakresie-oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na życie i zdrowie ludzi, co też organy te uczyniły. A zatem okoliczność wydania przez właściwy organ decyzji odmawiającej dla przedmiotowej inwestycji ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie miała w ocenie Sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.