IV SA/Wa 2063/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia O. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku C. spółki z o.o. z siedzibą w W. z dnia 17 grudnia 2006r.- ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na: przebudowie istniejącego poddasza na cele użytkowe, uzupełnienia brakującej części poddasza na istniejącym tarasie i budowie przewieszenia na poziomie strychu wzdłuż granicy z posesją przy ul. [...] -budynku zlokalizowanego przy ul. [...] . [...] na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] na terenie W.. Pismami z dnia 7 sierpnia 2007r. oraz 13 sierpnia 2007r. odwołania od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie O. i Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul.[...] . Odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu do odwołania Stowarzyszenie stwierdziło, iż wnioskowana przebudowa zrealizowana na podstawie skarżonej decyzji rażąco naruszałaby ład przestrzenny ul. [...] oraz Placu [...] . Wnioskowany obiekt wpisany do gminnej ewidencji zabytków jako kamienica K. G. został wybudowany w latach 1864-66. Stowarzyszenie podniosło, iż w stosunku do planowanej przebudowy wydana została negatywna opinia Stołecznego Konserwatora Zabytków, w której stwierdzono, że kolejna nadbudowa przedmiotowej kamienicy zaburzy harmonijne dotąd relacje przestrzenne w obszarze południowej pierzei Placu [...] i nieparzystej pierzei ulicy [...] oraz tworzonego przezeń narożnika. Przedmiotowy obiekt jest cennym zabytkiem, a planowana nadbudowa niewątpliwe doprowadziłaby do jego zeszpecenia. Dodatkowo Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej w uzasadnieniu do wniesionego odwołania stwierdził, iż realizacja planowanej inwestycji spowoduje ograniczenie dostępu do światła dziennego mieszkańców trzyskrzydłowej kamienicy przy ul. [...] , zakłócenie harmonii stylu w stosunku do trójnawowej neorenesanowej kamienicy przy ul. [...] oraz rażące zaburzenie harmonijnej linii dachu budynków od strony południowej Placu [...] i ulicy [...] oraz strony ulicy [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 24 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j. t. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia O. i Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2007r. orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Po przeanalizowaniu niniejszej sprawy w oparciu o obowiązujące przepisy oraz zebrane w sprawie dokumenty, jak również po zapoznaniu się z zarzutami jakie zostały podniesione w odwołaniach, Kolegium uznało, iż planowana inwestycja odpowiada prawu. Przede wszystkim w ocenie Kolegium planowana inwestycja spełnia wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności przepisu art. 61 ust.1, oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) - co w sposób jednoznaczny wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wykonanej analizy. Ustosunkowując się do zarzutów odwołań Kolegium stwierdziło, iż kwestia oceny czy realizacja planowanej inwestycji budowlanej nie naruszy w przyszłości przepisów prawa budowlanego, dotyczących wpływu na działki sąsiednie, wykracza poza granice postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, kwestie te rozstrzygane będą w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż opinia konserwatora zabytków pozostaje bez znaczenia na wynik niniejszej sprawy, albowiem negatywna opinia nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji budowlanej. Jednocześnie ponieważ teren na którym ma być realizowana inwestycja nie jest terenem objętym ochroną konserwatorską, a zatem przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy nie jest wymagane uzgodnienie z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Jednocześnie zdaniem Kolegium ocena wartości estetycznych planowanej inwestycji budowlanej wykracza poza granice postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Pismem z dnia 21 września 2007r. skargę na powyższą decyzję złożyło Stowarzyszenie O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 61 i art.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia Kolegium w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniło dlaczego jego zdaniem nie ma w niniejszej sprawie podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy zwłaszcza w świetle negatywnej opinii Stołecznego Konserwatora Zabytków oraz dlaczego planowane przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z jakimikolwiek przepisami odrębnymi czym organ naruszył postanowienia art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto Stowarzyszenie nie zgodziło się z tym punktem decyzji, w której Kolegium stwierdza, iż ocena wartości estetycznych planowanej inwestycji budowlanej wykracza poza granice postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, skoro ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 2 pkt 1 definiując ład przestrzenny wskazuje między innymi właśnie na uwarunkowania kompozycyjno - estetyczne. Zdaniem strony skarżącej planowana inwestycja obejmuje rażące z punktu widzenia ładu architektonicznego - urbanistycznego zmiany, które nie są w żaden sposób dostosowane do stylu kamienicy przy ul. [...] PI.[...], a nadbudowa niewątpliwie doprowadzi do zeszpecenia budynku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jak i i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżących jako strony toczącego się postępowania. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: przebudowie istniejącego poddasza na cele użytkowe, uzupełnienia brakującej części poddasza na istniejącym tarasie i budowie przewieszenia na poziomie strychu wzdłuż granicy z posesją przy ul. [...] - budynku zlokalizowanego przy ul. [...] PL. [...] na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] na terenie W.. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy - według normy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.; zwanej dalej: ustawa o p.z.p.) - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych, a jednym z nich jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem jest jej zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500). Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Warunki analizy, o które mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach map, wyżej wymienionych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Ze sporządzonej w niniejszej sprawie analizy zagospodarowania obszaru, wynika iż realizacja planowanej inwestycji jest możliwa przy zachowaniu określonych wymogów i warunków, które pozwolą na zachowanie harmonijnych relacji przestrzennych obowiązujących w analizowanym terenie. Wbrew zarzutom skargi warunki te określono właśnie mając na uwadze, iż teren planowanej inwestycji jest położony w strefie konserwatorskiej ochrony istotnych parametrów historycznego układu urbanistycznego (KZ-B) określonej w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. z 2006r. Nadbudowywany obiekt jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków jako Kamienica K. G.. Uwzględniając uwagi Stołecznego Konserwatora Zabytków sformułowane w negatywnej opinii z dnia 29 sierpnia 2005r. - wskazano w analizie, a następnie w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2007r., iż w ramach projektu budowlanego należy dążyć do uzyskania ładu przestrzennego tzn. takich rozwiązań przestrzennych, które tworzyć będą harmonijną całość oraz uwzględniać w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno estetyczne. Dlatego też określając w decyzji o warunkach zabudowy warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazano m.in. na konieczność zachowania dotychczasowej wysokości elewacji frontowej oraz linii zabudowy wyznaczonej obiektem istniejącym. Organ stwierdził ponadto, iż przebudowa poddasza nie może spowodować istotnego podwyższenia dachu, ani pojawienia wyróżniających się elementów budynku nad wieńczącym gzymsem. Wskazano również, iż ewentualne urządzenia techniczne powinny znaleźć się w bryle dachu w celu niezakłócenia elewacji i dachu budynku. Mając na uwadze powyższe orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż organy ustalając warunki zabudowy nie naruszyły prawa, uzasadniając stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. podstawy i przyczyny takiej decyzji z uwzględnieniem stanowiska Stołecznego Konserwatora Zabytków. Dlatego też działając na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd oddalił skargę.