IV SA/Wa 2065/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego T. D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO w [...]" lub "Kolegium") z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą Kolegium, po rozpoznaniu odwołania T.D. (dalej: "skarżący" lub "wnioskodawca") od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] (dalej: "Zarząd Dzielnicy") z dnia [...] maja 2017 r. (nr [...]), odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami oraz trzech szamb szczelnych na dz. nr ew. [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...] na terenie Dzielnicy [...], utrzymało w mocy wskazaną wyżej decyzję Zarządu Dzielnicy. II. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. II.1. Wnioskiem z dnia 3 grudnia 2015 r., uzupełnionym w dniu 30 grudnia 2015 r. T.D. wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami oraz trzech szamb szczelnych na dz. nr ew. [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...] na terenie Dzielnicy [...]. Decyzją Zarządu Dzielnicy z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniósł skarżący. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. (znak sprawy: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję Zarządu Dzielnicy z dnia [...] sierpnia 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia sprawy zwrócono uwagę na konieczność ponownego ustalenia kręgu podmiotów, którym przysługuje status strony w postępowaniu, zapewniając im czynny udział w każdym stadium postępowania. Jednocześnie wskazano na potrzebę uwzględnienia wyrażonego w orzecznictwie stanowiska w zakresie braku podstaw dla odmowy ustalenia warunków zabudowy ze względu na niezgodność inwestycji z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. II.2. Wskazaną na wstępie decyzją Zarządu Dzielnicy z dnia [...] maja 2017 r. ponownie odmówiono skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jako przyczyny wydania decyzji odmownej Zarząd Dzielnicy wskazał dwie okoliczności. Po pierwsze, zlokalizowanie nieruchomości objętych podaniem na terenie, co do którego na mocy Rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego im. [...] na okres 20 lat (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]; dalej: "Rozporządzenie w sprawie ustanowienia planu ochrony") nie przewidziano możliwości zabudowy. Nieruchomość ta położona jest bowiem poza strefą terenów osadniczych. Tym samym zachodzi przeszkoda określona w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073; dalej: "u.p.z.p." lub "ustawa"). Po drugie, zdaniem Zarządu Dzielnicy teren objęty wnioskiem nie ma dostępu do drogi publicznej. Działka nr ew. [...] w obrębie [...] wskazana we wniosku z dnia jako dostęp do drogi publicznej (poprzez służebności opisane w księdze wieczystej [...] i [...] według opisu przedsięwzięcia wnioskodawcy) stanowi działkę leśną, które jak wynika z informacji z rejestru gruntów posiada użytek leśny (Ls V), a więc wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, dlatego też nie jest spełniony warunek określony w art.61 ust.1 pkt 2 i 4 u.p.zp. II.3. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniósł T.D. II.4. Kolegium wydając zaskarżoną decyzję uznało, że decyzja Zarządu Dzielnicy z dnia [...] maja 2017 r., pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. W ocenie organu I instancji niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 5 ustawy wynika z tego, iż teren objęty planowaną inwestycją zgodnie z rozporządzeniem Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]; dalej: "Rozporządzenie w sprawie [...] Parku Krajobrazowego") znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Jednocześnie, w świetle § 34 powołanego wyżej rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego im. [...] na okres 20 lat, teren ten nie znajduje się na obszarze strefy terenów osadniczych, przez którą należy rozumieć tereny dopuszczonej zabudowy w granicach Parku. Zgodnie z § 34 ust. 1 pkt 10 ww. rozporządzenia terenem dopuszczalnej zabudowy w zakresie dotyczącym terenu leśnego w [...] (na którym to znajduje się teren planowanej inwestycji) jest ciąg zabudowy wzdłuż ul. [...] (m.st. [...] - dzielnica [...]). Jednocześnie w świetle § 27 Rozporządzenia w sprawie ustanowienia planu ochrony nakazuje się zachowanie dotychczasowego sposobu użytkowania gruntów, zaś przepis § 2 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego stanowi, że jednym z celów szczególnych ochrony Parku jest ochrona i kształtowanie cennego krajobrazu leśno - łąkowo - polnego. Zgodnie z § 34 ust. 3 Rozporządzenia w sprawie ustanowienia planu ochrony, granice terenów osadniczych tj. terenów zabudowy (oznaczające maksymalny zasięg działek budowlanych) nie mogą być przekroczone ani w ustaleniach planów miejscowych ani w warunkach zabudowy. Odnosząc powyższe do treści przepisu art. 61 ust. 1 ustawy wskazać należy, że przepis ten uzależnia wydanie warunków zabudowy od spełnienia wszystkich określonych ustawą warunków łącznie a co za tym idzie brak spełnienia jednego z nich uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej. Analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w skarżonej decyzji organ I instancji zasadnie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji ze względu na niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami odrębnymi tj. przepisami Rozporządzenia w sprawie ustanowienia planu ochrony oraz Rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Odmawiając ustalenia warunków zabudowy organ I instancji wskazał również, że nie zostały spełnione warunki wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy, z tego względu, iż teren inwestycji nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, tj. ul. [...] a wskazany przez wnioskodawcę we wniosku dojazd za pośrednictwem dz. ew. nr [...] w obrębie [...] został wyznaczony na działce stanowiącej użytek leśny (Ls V), co wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia terenu z gruntów leśnych na nieleśne. Odnosząc się do powyższego Kolegium wskazało, że w świetle art. 2 pkt 14 ustawy przez dostęp do drogi publicznej rozumie się bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W świetle art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy warunek dostępu do drogi publicznej musi być spełniony już na etapie ustalenia warunków zabudowy. Jest on spełniony wówczas, gdy "teren ma dostęp do drogi zaliczonej do jednej z dróg wymienionych w art. 2 ustawy o drogach publicznych. Dostęp ten może być bezpośredni - jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej lub pośredni - przez inne nieruchomości, na których albo ustanowiono służebność drogową albo stanowiących drogi wewnętrzne (drogi nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych). Od nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, aż do drogi publicznej, dostęp ten na całej trasie musi spełniać wymogi art. 2 pkt 14 ustawy." (tak: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 września 2016 r" II SA/Gd 324/16). W okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy, że teren inwestycji, tj. dz. nr ew. [...],[...] i [...] z obrębu [...] położone w rejonie ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] posiadają dostęp do drogi publicznej na skutek ustanowienia służebności drogowej. W prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej dz. ew. nr [...] w obrębie [...]księdze wieczystej ([...]) w dziale III wpisane jest ograniczone prawo rzeczowe - nieodpłatna i ustanowiona na czas nieoznaczony służebność gruntowa na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej dz. ew. nr [...] . Z kolei w prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej dz. ew. [...] w obrębie [...] księdze wieczystej ([...]) w dziale III wpisane jest ograniczone prawo rzeczowe - nieodpłatna służebność gruntowa przechodu i przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej dz. ew. nr [...]. Powyższe potwierdza zatem, że w odniesieniu do terenu planowanej inwestycji spełniony jest warunek dostępu terenu do drogi publicznej. Mając powyższe na względzie nie sposób przyjąć stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym to, że dostęp do drogi publicznej odbywać się ma za pośrednictwem gruntu będącego gruntem leśnym, wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia tego gruntu na cele nieleśne. Warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy odnosi się do terenu inwestycji a nie do gruntów sąsiednich, na których inwestycja nie jest realizowana. Nieruchomość stanowiąca dz. ew. nr [...] w obrębie [...] służyć ma jedynie jako działka, za pośrednictwem której zapewniony będzie dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej, co samo w sobie nie powoduje konieczności zmiany przeznaczenia gruntu na inne cele. Jednocześnie wskazać należy, iż rozpoznając sprawę za pierwszym razem, Zarząd Dzielnicy w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. stwierdził, że warunki wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2 i 4 zostały spełnione. Tym samym dziwić może zmiana stanowiska w tym zakresie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, która nie została poparta żadnymi nowymi ustaleniami i w sytuacji występowania tożsamego stanu faktycznego i prawnego. W konsekwencji, Kolegium stanęło na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstawy prawnej do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z tego względu, iż nie spełnia ona warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy. Zakwestionowanie przez Kolegium dopuszczalności odmowy ustalenia warunków zabudowy ze względu na niespełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy nie stanowi o wadliwości decyzji organu I instancji uzasadniającej jej zmianę bądź uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez organ 1 instancji. Już bowiem z samego faktu ustalenia, iż planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami wskazanych wyżej Rozporządzeń, zasadnym było wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. III.1. W skardze na wskazaną wyżej decyzję Kolegium T.D. zarzucił w szczególności, że fakt, iż przedmiotowe działki znajdują się na terenie [...] Parku Krajobrazowego, nie przekreśla z definicji możliwości ich zabudowy. Skarżący zwrócił uwagę, że postanowienia zawarte w rozporządzeniu Wojewody [...] w sprawie planu ochrony nie mogą zmieniać przepisów ustaw, w tym art. 16 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2134; dalej: "u.o.p." lub "ustawa o ochronie przyrody"), który wprost stwierdza, że grunty rolne i leśne oraz inne nieruchomości znajdujące się w granicach parku krajobrazowego pozostawia się w gospodarczym wykorzystaniu. Skarżący podniósł również, że nie jest prawdą, że przedmiotowe działki nie posiadają dostępu do drogi publicznej. III.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Kolegium podkreśliło, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji podzieliło stanowisko skarżącego w kwestii dostępu do drogi publicznej, jednoznacznie wskazując, iż teren inwestycji, tj. dz. nr ew. [...] z obrębu [...] położone w rejonie ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] posiadają dostęp do drogi publicznej na skutek ustanowienia służebności drogowej, w konsekwencji czego w odniesieniu do terenu planowanej inwestycji spełniony jest warunek dostępu terenu do drogi publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a.). IV.2.1. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do zagadnienia, czy zakaz zabudowy poza strefą osadniczą przewidziany w § 34 Rozporządzenia w sprawie planu ochrony mógł stanowić podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji (w związku z treścią art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że zakazy zabudowy ustanowione w rzeczonym rozporządzeniu nie są wiążące dla organów orzekających w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na terenie [...] Parku Krajobrazowego. IV.2.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Rozporządzenie w sprawie planu ochrony zostało wydane na podstawie art. 13a ust. 6 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2001r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.), a zatem na podstawie ustawy, która została uchylona na mocy art. 161 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Równocześnie w art. 154 ust. 1 u.o.p. przewidziano, że plany ochrony dla parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych ustanowione w okresie od dnia 2 lutego 2001 r. do dnia wejścia w życie ustawy stają się planami ochrony w rozumieniu niniejszej ustawy. Należy zauważyć, że na gruncie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody przewidziano zamknięty katalog zakazów, jaki mogą być wprowadzane w parku krajobrazowym (art. 17 u.o.p.). W katalogu tym nie ma ani ogólnego zakazu zabudowy (na wzór art. 15 ust. 1 pkt 1 u.o.p.) ani zakazu zabudowy poza strefami osadniczymi, który to zakaz przewidziano w § 34 Rozporządzenia w sprawie planu ochrony. Ubocznie należy zauważyć, że na mocy ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U. z 2015, poz. 774; dalej: "ustawa krajobrazowa") przewidziano możliwość wprowadzenia zakazu zabudowy w strefach określonych w art. 20 ust. 4 pkt 7 u.o.p. Trzeba nadmienić, że wspominany art. 20 ust. 4 pkt 7 u.o.p. (oraz art. 20 ust. 4a oraz ust. 6) zostały dodane również na mocy ustawy krajobrazowej. W ustawie krajobrazowej nie przewidziano przy tym regulacji, która za strefy określone art. 20 ust. 4 pkt 7 u.o.p. uznawałaby obszary położone poza strefami osadniczymi ustanowionymi w planach ochrony przyjętych na podstawie art. 13a ust. 6 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Powracając do kwestii obowiązywania zakazów obowiązujących na terenie parku krajobrazowego należy przypomnieć, że przewidziane w art. 17 u.o.p. zakazy mogą być, co do zasady wprowadzane w akcie prawnym ustanawiającym dany park krajobrazowy (art. 16 ust. 3 u.z.p.). Na gruncie niniejszej sprawy zakazy takie zostały uwzględnione w § 3 Rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Możliwość wprowadzania ściśle określonych zakazów w planie ochrony dla parku krajobrazowego została przewidziana dopiero na mocy ustawy krajobrazowej w art. 20 ust. 4a u.o.p. (w zw. z art. 17 ust. 1a u.o.p. oraz w zw. z art. 20 ust. 4 pkt 7 u.o.p.). Przepisy te nie dotyczą znajdującego zastosowanie w sprawie Rozporządzenia w sprawie planu ochrony, wydanego w dniu 16 kwietnia 2004 r. Zagadnienie możliwości uwzględnienia - w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy - zakazów zabudowy ustanowionych w planach ochrony przyjętych na podstawie art. 13a ust. 6 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody było przedmiotem rozstrzygnięcia w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2012 r., II OSK 2492/10 (CBOSA). W wyroku tym wskazano w szczególności, że przepisy aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody nie zawierają uregulowania analogicznego do zawartego w art. 13a ust. 4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, przewidującego, że ustalenia zawarte w planie ochrony są wiążące dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem brak wyraźnej normy, określającej wiążący charakter ustaleń zawartych w planie ochrony, nie pozwala na uznanie, że ustanowione w planie zakazy, w tym dotyczące określonego rodzaju zabudowy, stanowić mogą podstawę decyzji administracyjnej w sprawie warunków zabudowy. Zatem tego rodzaju rozporządzenia w sprawie ustanowienia planu ochrony parku krajobrazowego mogą być stosowne, ale tylko w zakresie, w jakim ustalenia z nich wynikające nie są sprzeczne z aktualnie obowiązującą ustawą o ochronie przyrody. Skoro zatem ustawa ta w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji nie przewidywała uregulowania analogicznego do zawartego w art. 13a ust. 4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, to ustalenia planów ochrony nie są wiążące dla decyzji o warunkach zabudowy, wydawanych na podstawie art. 61 u.z.p., a w konsekwencji nie mogą stanowić podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił równocześnie uwagę, że powołany wyżej art. 154 u.o.p. oznacza nakaz stosowania do tych planów przepisów nowej ustawy, a więc w konsekwencji obowiązek ich wykonywania zgodnie z przepisami tej ustawy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą podziela wykładnię zaprezentowaną w powołanym wyżej wyroku NSA. Aktualności tej argumentacji – na gruncie niniejszej sprawy – nie podważają opisane wyżej zmiany wprowadzone ustawą krajobrazową. W szczególności ustanowienie zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1a u.o.p., musi być powiązane z równoczesnym ustanowieniem stref określonych w art. 20 ust. 4 pkt 7 u.o.p. Należy mieć przy tym na uwadze, że zakaz zabudowy jest jednym z najdalej idących ograniczeń prawa własności nieruchomości. W świetle przepisów Konstytucji RP (m. in. art. 2, 7, 31 ust. 3 oraz art. 64), rzeczone ograniczenie prawa własności musi mieć jednoznaczną podstawę ustawową. W każdym razie obowiązywania zakazu zabudowy nie można wyprowadzać stosując analogię lub wykładnię rozszerzającą. IV.3. Jeżeli chodzi o zarzuty skargi dotyczące dostępu do drogi publicznej, to trafnie SKO w Warszawie zwróciło uwagę, że skarżący polemizuje tu nie z ocenami prawnymi Kolegium, a z ocenami zawartymi w decyzji Zarządu Dzielnicy. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że ustanowienie służebności drogowej jest równoznaczne z zapewnieniem dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. (w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy). Skoro teren, na którym ustanowiono służebność, nie jest objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, to nie zachodzą przeszkody z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. IV.4. Zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca je decyzja Zarządu Dzielnicy, były oparte na twierdzeniu o niezgodności projektowej inwestycji z przepisami odrębnymi (t.j. Rozporządzeniem w sprawie planu ochrony). Tym samym akty te nie zawierały w uzasadnieniu analizy co do spełnienia m. in. przesłanki dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Konieczne w takim przypadku jest uchylenie również decyzji organu I instancji (art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a.). IV.5. Rozpoznając sprawę ponownie Zarząd Dzielnicy uwzględni wskazane wyżej oceny prawne. Organ będzie miał również na uwadze, że oceny zgodności planowanej inwestycji z zakazami zawartymi w Rozporządzeniu w sprawie [...] Parku Krajobrazowego winien dokonać Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w ramach procedury uzgodnieniowej przewidzianej w art. 53 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p. IV.6. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi (500 zł). IV.7. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.