IV SA/Wa 2068/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r., po rozpoznaniu wniosku B. M., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 marca 2013 r., po rozpoznaniu zażalenia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu orzeczenia z dnia 1 marca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wniosek, co do tego, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd drugiej instancji stwierdził, że bezpośrednim skutkiem odmowy udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP nie jest wydalenie cudzoziemca z terytorium RP. Wskazywane przez skarżącego okoliczności nie są wywoływane i nie pozostają zatem w związku z zaskarżona decyzją. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za konieczne wskazanie przez skarżącego takich okoliczności, które wskazywać będą na to, że wykonanie decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, natomiast wstrzymanie wykonania tej decyzji zagwarantuje stronie ochronę przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po zwrocie akt z Naczelnego Sądu Administracyjnego, pismem z dnia 13 marca 2013 r., wezwano skarżącego do wykazania w terminie 7. dni, że po jego stronie zachodzą okoliczności powodujące, że wykonanie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, może doprowadzić do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a w konsekwencji, że istnieją przesłanki do wstrzymania wykonania tej decyzji. Wezwanie z dnia 13 marca 2013 r. doręczono stronie w dniu 2 kwietnia 2013 r., na zasadzie art. 73 § 1 - 4 ppsa, na adres wskazany w skardze i pozostałych pismach złożonych przez nią do akt sprawy (karty nr: 2, 6 i 76 akt sprawy). Ze znajdujących się na karcie nr 97 akt sprawy koperty, w której przesłano skierowane do skarżącego wezwanie oraz dołączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka pocztowa była dwukrotnie awizowana w dniach 18 marca 2013 r. i 26 marca 2013 r. Doręczyciel umieścił na potwierdzeniu odbioru adnotację "mieszkanie zamknięte" oraz informację o tym, że zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej umieszczono w skrzynce oddawczej adresata. Zwrot do nadawcy (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) nastąpił w dniu 3 kwietnia 2013 r. z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Należy nadmienić, że skarżący został pouczony o obowiązku zawiadomienia Sądu o każdej zmianie zamieszkania lub adresu do doręczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. 2. Z treści art. 61 § 3 ppsa wynika, iż to strona, która żąda zastosowania "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do zwolnienia strony z podania przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania ciężaru wykazania tych przesłanek na sąd administracyjny. 3. Zgodnie z art. 190 ppsa sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mocą art. 197 § 2 ppsa powołany przepis ma odpowiednie zastosowanie do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest zatem wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 marca 2013 r. 4. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 1 marca 2013 r. Sąd drugiej instancji jednoznacznie stwierdził, że skarżący nie wykazał, iż po jego stronie zachodzą przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Sąd uznał też za konieczne dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji wskazanie przez stronę, że wykonanie tej decyzji może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. 5. B. M., pomimo upływu terminu wyznaczonego w wezwaniu z dnia 13 marca 2013 r., nie wskazał, jakie okoliczności uzasadniają zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowodministracyjnym. 6. W tej sytuacji brak jest podstaw do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...]. 7. Mając na uwadze, że skarżący sformułował alternatywne żądanie wstrzymania wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2010 r. należy stwierdzić, że przewidziana w art. 61 § 3 możliwość orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji innych niż zaskarżona, dotyczy tylko decyzji wydanych w granicach sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją. Zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. zakończyła postępowanie w sprawie udzielania skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...] zakończyła natomiast postępowanie w sprawie nadania B. M. statusu uchodźcy. Nie została ona zatem wydana w granicach tej samej sprawy. W postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. niedopuszczalna jest więc ocena skutków decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2010 r. pod kątem przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.