IV SA/Wa 2069/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Pismem z dnia 5 października 2010 r. A. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2010 r. uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w całości i umarzającą postępowanie pierwszej instancji w przedmiocie reformy rolnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 176/10, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 2352/05 w przedmiocie reformy rolnej przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości – "czy w obecnym stanie prawnym przepis § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 10, poz. 51 ze zm.) może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13 ze zm.)?" Wskazać należy, iż uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 ppsa), posiada nadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 ppsa. Ostatni z wymienionych przepisów nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego (w tym wojewódzkiego sądu administracyjnego) rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Należy mieć na względzie, że w niniejszej sprawie o stwierdzenie, że zespół dworsko-parkowy, wchodzący w skład majątku "L.", stanowiący byłą własność M. L. nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13 ze zm.) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt P 107/08, którym to umorzono postępowanie w sprawie oceny zgodności powołanego § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 10, poz. 51 ze zm.) wskazując, że przepis ten już nie obowiązuje. W oparciu o wskazane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego organ uznał, że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy będzie sąd powszechny. Podzielając wątpliwość zawartą w pytaniu prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 176/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że należało zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie do czasu podjęcia uchwały przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 oraz art. 131 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.