IV SA/Wa 2069/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska,, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi N. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...]czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1.uchyla zaskarżoną decyzję; 2.zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego N. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 9 stycznia 2012 r. N. S., obywatel [...], wystąpił z wnioskiem, w trybie tzw. abolicji dla cudzoziemców, o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 ze zm.). We wniosku wskazał, że w Polsce przebywa od 2006 r. i posiada rodzinę na utrzymaniu. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy, orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając w uzasadnieniu, że wobec wnioskodawcy orzeczony został wyrok sądowy za popełnione przez niego czyny karalne, w związku z tym jego pobyt w Polsce stanowi zagrożenie dla porządku publicznego. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym powołał się na związki z Polską, a zwłaszcza pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelką polską i posiadanie z tego związku dziecka, a także dziecka z poprzedniego, nieformalnego związku z inną obywatelką polską. Ponadto podał, że jest honorowym dawcą krwi. W wyniku analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości przychylając się do argumentacji Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że skarżący przebywa w Polsce od 2006 r. W dniu [...] czerwca 2007 r. zawarł w G. związek małżeński z obywatelką polską M. H., z którą ma córkę N. S., urodzoną [...] sierpnia 2008 r. Cudzoziemiec posiada także dziecko z poprzedniego związku z obywatelką polską Z. K., urodzoną [...] czerwca 2007 r. Organ wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący brał czynny udział w umożliwianiu oraz ułatwianiu innemu cudzoziemcowi nielegalnego pobytu na terytorium naszego kraju poprzez zorganizowanie zawarcia przez cudzoziemca małżeństwa z obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej w celu obejścia przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Ponadto skarżącemu postawiono zarzut stosowania groźby bezprawnej w celu zmuszenia do zwrotu wierzytelności. W związku z popełnieniem wymienionych przestępstw i przyznaniem się podejrzanego do zarzucanych mu czynów oraz wnioskiem o dobrowolne poddanie się karze Sąd Rejonowy [...] w G. [...] Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] marca 2011 r., sygn. akt [...] skarżącego oskarżonego o to, że: 1) "w okresie od stycznia 2009 r. do lipca 2009 r. pomagał w ułatwieniu nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej swojemu bratu F. S. w ten sposób, że namawiał obywatelkę Rzeczypospolitej Polskiej, E. S., do zawarcia fikcyjnego małżeństwa z F. S. w zamian za obietnicę uzyskania korzyści majątkowej w wysokości [...] zł, oraz załatwił związane z tym formalności tj. skontaktował ze sobą w/w osoby, ustalił termin ceremonii w urzędzie stanu cywilnego w G., dokonywał zakupu sukni ślubnej, a po zawarciu przez w/w osoby związku małżeńskiego w dniu [...] maja 2009 r. namawiał E. S. do składania fałszywych oświadczeń podczas wywiadu środowiskowego związanego z wydaniem karty pobytu dla F. S. w Urzędzie Wojewódzkim, tj. o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 264a § 1 kk"; 2) "w okresie od maja 2010 r. do 14 lipca 2010 r. stosował wobec E. S. groźbę bezprawną celem wymuszenia zapłaty kwoty [...] zł tytułem zwrotu kosztów poniesionych przez niego na zorganizowanie ślubu E. S. oraz swojego brata F. S., tj. o przestępstwo z art. 191 § 2 kk" - uznał cudzoziemca winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i skazał go na łączną karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat oraz grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 zł. Wyrok uzyskał walor prawomocności w dniu 12 września 2011 r. W związku z powyższym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, opierając się na powyższych ustaleniach, stanął na stanowisku, że wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki określone w art. 3 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy abolicyjnej z dnia 28 lipca 2011 r. stanowiące obligatoryjną podstawę do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia, w świetle którego odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Charakter czynów popełnianych przez skarżącego, potwierdzonych prawomocnym wyrokiem karnym, organ uznał za zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu tym bardziej, że czyny popełnione były celowo i świadomie wymierzone w polski porządek prawny i pośrednio zagrażające bezpieczeństwu obywateli naszego kraju. W ocenie organu uznanie, że ranga przestępstw, za które został skazany cudzoziemiec, nie wypełnia przesłanki art. 3 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy godziłaby w powagę organów administracji państwowej. Odnosząc się do argumentacji z odwołania w zakresie posiadania przez skarżącego więzi rodzinnych w Polsce, tj. pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelką polską i posiadanie małoletnich dzieci, organ odwoławczy lakonicznie stwierdził, że nie może mieć to wpływu na treść rozstrzygnięcia, biorąc pod uwagę wyrok skazujący cudzoziemca. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że przesłuchanie w charakterze świadków żony skarżącego i matki drugiego dziecka jest niezasadne z uwagi na fakt, że przedmiotowa odmowa oparta jest na fakcie skazania cudzoziemca przez sąd za przestępstwo godzące m. in. w porządek publiczny. Skargę na decyzję Szefa do Spraw Cudzoziemców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył N. S. i wniósł o jej uchylenie, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: a) art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia, w tym brak rozważenia szczególnych okoliczności, w których zapadł wyrok skazujący przeciwko skarżącemu na wniosek o dobrowolne poddanie się karze, jak również nie wzięcie pod rozwagę postawy skarżącego w toku postępowania przygotowawczego, jak i postępowania sądowego; b) art. 77 kpa poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, który pozwoliłby na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego, w tym odmowę przesłuchania żony skarżącego i K. K. na okoliczności związane z badaną przez organ przesłanką odmowy udzielenia zgody na zamieszkanie; c) art. 80 kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, w tym przede wszystkim zignorowanie – w kontekście zapadłego wyroku karnego – postawy, właściwości i warunków osobistych skarżącego, jego sytuacji życiowej, starań o utrzymanie rodziny i wychowanie dzieci, pozytywne relacje w otoczeniu; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym art. 3 ust. 2 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący nie spełnia warunków przewidzianych do wydania mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz że jego dalszy pobyt zagraża względom obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że skorzystanie przez organ z klauzuli generalnej określonej w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 5 powołanej ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. może nastąpić w warunkach notoryczności naruszania zasad polskiego porządku publicznego, w przeciwnym razie za nieuzasadnione należy uznać twierdzenie, jakoby cudzoziemiec stanowił zagrożenie dla tego porządku w przyszłości. Ponadto odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na tej podstawie może zostać wydana jedynie po wskazaniu przez organ, jakie konkretnie względy bezpieczeństwa i porządku publicznego dyskwalifikują cudzoziemca z ubiegania się o powyższe zezwolenie, czego, zdaniem skarżącego, zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dalszej części uzasadnienia skarżący argumentował, że od dnia [...] czerwca 2007 r. pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską, M. H., z którą wychowuje pochodzące z tego związku 3,5 letnie dziecko. Jego pobyt na terenie kraju jest nieprzerwany i ciągły, co sprawia, że spełniony jest warunek wymaganej długości pobytu umożliwiający ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w oparciu o nowe prawo. Rodzina zamieszkuje wspólnie w wynajmowanym przez siebie mieszkaniu. Oboje rodzice dziecka pracują, zaspokajając – w miarę możliwości finansowych – potrzeby założonej rodziny. Skarżący partycypuje w kosztach utrzymania rodziny, także uczestniczy w utrzymaniu i wychowaniu drugiego dziecka będącego obywatelem Polski, pochodzącego z innego pozamałżeńskiego związku, na które skarżący regularnie płaci alimenty w ustalonej wysokości. Zatem więzy rodzinne stanowiące jedną z przesłanek zezwolenia cudzoziemcowi na zamieszkanie w kraju, nie oznaczają jedynie związku małżeńskiego z obywatelką polską, lecz także formę stosunków rodzinnych wynikającą z pokrewieństwa. Ponadto skarżący podjął w Polsce zatrudnienie o charakterze stałym, na które uzyskał stosowne zezwolenie na pracę i która jest niezmiennie wykonywana. Skarżący podał, że jest ceniony przez pracodawcę i współpracowników, przez których postrzegany jest jako człowiek uczciwy, rzetelny i obowiązkowy. W podobny sposób postrzegany jest przez osoby ze swojego otoczenia poza miejscem pracy, gdzie dał się poznać jako osoba prawa i porządna. Świadczy o tym list poparcia udzielonego skarżącemu przez osoby z jego otoczenia. Skarżący podał, że nie wszedł ponownie w kolizję z prawem i przestrzega obowiązującego porządku prawnego w kraju. Zdaniem skarżącego, jego asymilacji ze środowiskiem oraz wykazywaniu na co dzień pożytecznych społecznie gestów i zachowań dowodzi fakt, że honorowo oddaje krew, legitymując się stosownym dokumentem wystawionym przez Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w G. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, a dodatkowo podniósł zarzuty wskazujące na nieuwzględnienie przez organ okoliczności, że wyrok karny, jaki został wydany w odniesieniu do skarżącego, był jedynym wyrokiem. Pełnomocnik oświadczył, że obecnie nie toczy się w odniesieniu do skarżącego żadne postępowanie karne, co także wskazuje, że zaskarżona decyzja godzi w konstytucyjnie chronione prawo łączenia rodzin. Pełnomocnik przedłożył do akt sprawy oświadczenie pokrzywdzonej w postępowaniu karnym K. K. wskazujące na dobry kontakt ze skarżącym oraz pismo z dnia 20 sierpnia 2012 r. stanowiące załącznik do protokołu rozprawy. W piśmie tym pełnomocnik skarżącego podniósł, że nieuwzględnienie skargi naruszyłoby w szczególności: a) art. 4 ust. 1 pkt a i c, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 5 dyrektywy Rady Nr 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa łączenia rodzin (Dz. Urz. UE L 251) poprzez nieuwzględnienie istotnej okoliczności uzasadniającej zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium RP w postaci konieczności opieki nad rodziną, tj. żoną M. H. oraz dziećmi N. S. i Z. K. w zakresie wychowywania córek, zapewnienia im ojcowskiego kontaktu i ciepła rodzinnego oraz zapewnienia K. K. środków utrzymania córki Z. K.; b) art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez naruszenie prawa cudzoziemca do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. W uzasadnieniu złożonego pisma wskazano, że naruszenie art. 5 ust. 5 powołanej dyrektywy oraz art. 8 Konwencji nakazującego należycie uwzględniać interes nieletniego dziecka, stanowi bardzo poważne naruszenie prawa, albowiem może doprowadzić do zerwania istniejącej rodzinnej więzi, co zakłóci harmonijny rozwój dzieci, zaś skarżącemu odebrane zostanie prawo do poszanowania życia rodzinnego, w tym prawa do opieki ojcowskiej, a dzieciom prawo do życia w pełnej rodzinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 ze zm.). Stosownie do treści tego przepisu cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazane w niniejszym przepisie pojęcia, są pojęciami nieostrymi, w związku z tym oceniając, czy określone postępowanie cudzoziemca wypełnia dyspozycję omawianego przepisu sięgnąć należy zarówno do ugruntowanego stanowiska orzecznictwa i doktryny, jak również analogicznych regulacji obowiązujących w prawie europejskim. Zasadniczo przyjmuje się, że naruszeniem bezpieczeństwa i porządku publicznego jest postępowanie sprzeczne z powszechnie obowiązującymi normami prawa, którego skutkiem jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu karnego, stwierdzającym winę oskarżonego. Jednakże nie każde naruszenie prawa stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, zaś badania czy zaistniały takowe przesłanki dokonywać należy w konkretnym stanie faktycznym sprawy. Zatem przepis art. 3 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy abolicyjnej dla cudzoziemców, stanowiący obligatoryjną przesłankę odmowy, z jednej strony przyznaje organowi orzekającemu w sprawie uprawnienie do dokonania oceny, czy określone zachowanie mieści się w granicach zakreślonych przez omawiany przepis, z drugiej zaś nakłada na niego obowiązek wykazania powyższego w stosownym rozstrzygnięciu. Pomocnym dla podjęcia decyzji w powyższej kwestii może być również analiza prawa Unii Europejskiej. Dyrektywa Rady Nr 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich, będących rezydentami długoterminowymi (Dz. Urz. UE L Nr 16 z dnia 23 stycznia 2004 r.), przyznając państwu członkowskiemu prawo do odmowy przyznania statusu rezydenta długoterminowego ze względu na porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne, stwierdza w art. 6, że przy podejmowaniu decyzji Państwo Członkowskie uwzględnia powagę i rodzaj przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu lub też zagrożenie, jakie stanowi dana osoba, jednocześnie uwzględniając należycie czas zamieszkania i istnienie związków z państwem zamieszkania. Podobnie dyrektywa Rady Nr 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa łączenia rodzin (Dz. Urz. UE L 251 z dnia 3 października 2003 r.) stwierdza w art. 6, że państwo może nie uwzględnić wniosku o wjazd lub pobyt członka rodziny ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne. Podejmując odpowiednią decyzję, Państwo Członkowskie uwzględnia, oprócz art. 17, wagę lub rodzaj wykroczenia przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu popełnionego przez członka rodziny, lub też zagrożenia związane z tą osobą. Art. 17 tej dyrektywy stanowi, że Państwa Członkowskie należycie uwzględniają charakter i trwałość więzi rodzinnych danej osoby oraz czas pobytu tej osoby w Państwie Członkowskim oraz istnienie rodziny, a także więzi kulturowych i społecznych z państwem pochodzenia, w przypadku gdy odrzucają wniosek, wycofują lub odmawiają przedłużenia ważności dokumentu pobytowego bądź gdy podejmują decyzję o nakazaniu wydalenia członka rodziny rozdzielonej lub członków jego rodziny. Zasadnicze znaczenie dla zaistniałego sporu ma zatem kwestia prawidłowości zakwalifikowania powyższych okoliczności jako przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się zatem do tak nakreślonego przedmiotu sprawy, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze, jak również analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego uzasadniają przyjęcie wadliwości zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Sąd nie podzielił stanowiska Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który stwierdził, że zważywszy na charakter popełnionych przez skarżącego przestępstw, uzasadnione jest twierdzenie organu pierwszej instancji, że odmowy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wymagają względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że powołując się na ten przepis, organ powinien określić i wykazać, że konkretne względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego rzeczywiście wymagają odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, co w konsekwencji może doprowadzić do wydalenia go z terytorium RP. Tego rodzaju stanowisko powinno zostać wsparte spójną i wyczerpującą argumentacją, znajdującą stosowne odzwierciedlenie w prawidłowo zebranym, kompletnym materiale dowodowym. Przy czym, zdaniem Sądu, analiza i ocena przez organ przesłanek uzasadniających odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony musi być dokonywana w kontekście nie zaistniałych w przeszłości lecz aktualnych i realnych zagrożeń ze strony cudzoziemca dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego bądź interesu Rzeczypospolitej Polskiej, a nie zagrożeń hipotetycznych i opierających się na dowolnym uznaniu organów. Za niewystarczające Sąd uznał uzasadnienie decyzji, w którym organ wskazuje na popełnione w przeszłości czyny zabronione przez skarżącego, za które skazany został prawomocnym wyrokiem karnym. Nie może to powodować automatycznie bezrefleksyjnego uznania, że skarżący nadal zagraża bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Tak rozumiany przepis art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. naruszałby konstytucyjną zasadę proporcjonalności, wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Sankcja za naruszenie przepisu prawa musi bowiem pozostawać w niezbędnej proporcji do tego naruszenia. Sąd stoi na stanowisku, że przy ocenie zagrożenia dla porządku publicznego i bezpieczeństwa należy uwzględnić powołane wyżej dyrektywy unijne, a w konsekwencji przy podejmowaniu decyzji należy wziąć pod uwagę powagę, rodzaj oraz okoliczności towarzyszące przestępstwu przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu lub zagrożenie, jakie stanowi dana osoba dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, jednocześnie uwzględniając czas zamieszkania, istnienie związków z państwem zamieszkania i więzi rodzinne. Organ również winien zwrócić uwagę, na fakt – co podkreślał skarżący w skardze – przyznania się do winy przez skarżącego, jego postawę w toku śledztwa (współpraca z organami) oraz dobrowolne poddanie się karze, jak również i to, że był to tylko jeden wyrok, co również jest istotne z punktu widzenia ewentualnego udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, które ma charakter terminowy (wydawane jest na określony czas), a nie bezterminowy i w związku z tym może, zdaniem Sądu stanowić swoisty okres próby. Tymczasem zaskarżona decyzja nie zawiera stosownych ustaleń odnoszących się do zagrożenia bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jakie mogłaby spowodować dalsza obecność skarżącego w Polsce. W jej uzasadnieniu brakuje argumentów na poparcie tezy, że N. S. rzeczywiście stwarza tego rodzaju zagrożenia, o których mowa w przepisie przyjętym jako materialnoprawna podstawa zaskarżonej decyzji, to jest w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Zatem stwierdzić należy, że brak rozważenia przy ocenie zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego wymogów wynikających z powołanych wyżej dyrektyw oraz z zasady proporcjonalności przejawiającej się w wyważeniu z jednej strony ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a z drugiej strony ochrony rodziny, skutkuje uznaniem przedwczesności zastosowania przez organ art. 3 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Zaskarżona decyzja, wbrew stanowisku organu, narusza art. 9 Konwencji o prawach dziecka, art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 18 i 47 Konstytucji RP, bowiem trudno byłoby skarżącemu zalegalizować pobyt w Polsce, a co więcej konsekwencją wydania decyzji o odmowie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z przyczyny takiej jak w przedmiotowej sprawie mogłoby być wydalenie z terytorium RP. Wskazany artykuł Konwencji o prawach dziecka stanowi, że Państwa – Strony zapewnią, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli, z wyłączeniem przypadków, gdy kompetentne władze, podlegające nadzorowi sądowemu, zdecydują zgodnie z obowiązującym prawem oraz stosownym postępowaniem, że takie oddzielenie jest konieczne ze względu na najlepiej pojęte interesy dziecka. Taka decyzja może być konieczna szczególnie w przypadkach nadużyć lub zaniedbań ze strony rodziców, gdy każde z rodziców mieszka oddzielnie i należy podjąć decyzję odnośnie miejsca pobytu lub zamieszkania dziecka. Z kolei art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności stwierdza, że niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Art. 18 Konstytucji RP stanowi natomiast, że małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej, a art. 47 Konstytucji RP stwierdza, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Organ, odmawiając skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wprawdzie nie nakazuje skarżącemu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a więc wydawać by się mogło, że wydanie i wykonanie powyższej decyzji nie stanowi ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne cudzoziemca skutkującej koniecznością zerwania związków rodzinnych z żoną i dziećmi, jednakże stanowisko takie należy uznać za nietrafne w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Organ pomija bowiem istotną okoliczność, a mianowicie, że powyższe może stanowić podstawę wydania decyzji o wydaleniu na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Sądu, wskazane wyżej konsekwencje uznania, że pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego – nakazuje organom dokonywanie ustaleń w tym zakresie ze szczególną ostrożnością i wnikliwością. Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organu będzie zastosowanie się do poczynionych przez Sąd uwag i wydanie decyzji z uwzględnieniem obowiązujących w tym przedmiocie uregulowań prawnych. Między innymi należy też ponownie przeanalizować i ocenić, czy rzeczywiście w tym przypadku – jak to wskazano w decyzji – ogólny interes podlegający ochronie, a mianowicie wzgląd na bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo publiczne, ochronę zdrowia i moralności, ochronę praw i wolności innych osób jest ważniejszy aniżeli interes osobisty cudzoziemca, zważywszy, że w szeroko rozumianym interesie społecznym leży zarówno ochrona rodziny, jak i dobro małoletnich dzieci cudzoziemca, będących obywatelami polskimi i wychowywanymi w polskiej kulturze, a także prawidłowa realizacja ciążących na Polsce zobowiązań prawnomiędzynarodowych wynikających w szczególności z art. 18 i 47 Konstytucji RP, art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 5, 9 i 18 Konwencji o prawach dziecka, gwarantujących ochronę rodziny i zakazujących ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne, jak też poszanowanie praw dziecka. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.