IV SA/Wa 207/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2009r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E. S., K. D., P. D. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2008r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia E. S., K. D. oraz P. D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2008r., wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek skarżącego - na zasadzie § 3 powołanego przepisu - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [...]. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma więc charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi, bowiem takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu sprowadzającą się do przedsądu. Obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji (postanowienia) faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarczy więc nawet samo przywołanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nadto, wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co oznacza, iż przedmiotowa instytucja ma zastosowanie do aktów potwierdzających lub stwierdzających istnienie określonego stanu prawnego, zawierających zakazy lub nakazy określonego zachowania, a także przyznających bądź cofających konkretne uprawnienia. W sprawie niniejszej po pierwsze skarżący, poza stwierdzeniem, iż wnoszą o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia prawomocnego orzeczenia, nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie wykonania tego aktu w aspekcie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zaś po drugie podkreślenia wymaga, iż zaskarżone postanowienie, którego wstrzymania wykonania żądają skarżący, zostało wydane w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy, w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z konserwatorem zabytków, albowiem inwestycja planowana jest na obszarze objętym ochroną konserwatorską. Organ konserwatorski oceniał ową inwestycję z punktu widzenia konserwatorskiego, a zatem czy nie naruszy ona wartości urbanistyczno – krajobrazowych chronionego obiektu, określonego mianem układu urbanistyczno-krajobrazowego K. Oznacza to, iż przedmiotowe postanowienie tylko "uzgadnia", natomiast nie określa w swojej treści żadnych praw lub obowiązków, których wykonanie mogłoby rodzić dla skarżących skutki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd - mając na względzie treść art. 61 § 3 P.p.s.a. i przedstawiony wywód – na mocy powołanego przepisu w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.