IV SA/Wa 207/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi V. S. A. S. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu wobec planowanego przemieszczenia odpadów. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] września 2016 r., złożonego przez V. (określanej dalej jako skarżąca, spółka), dotyczącego ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], wyrażającą sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia z Włoch do Polski 1000 ton wstępnie przemieszanych odpadów składających się z co najmniej jednego rodzaju odpadów niebezpiecznych, oznaczonych kodem 19 02 04* i niewymienionych w żadnym z załączników do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. L 190 z 12 lipca 2006), zgłoszonego pod numerem [...], przez firmę V., z siedzibą pod adresem: [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, przytaczając dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśnił, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska otrzymał zgłoszenie nr [...], dotyczące wysyłki z Włoch do Polski 1000 ton wstępnie przemieszanych odpadów, składających się z co najmniej jednego rodzaju odpadów niebezpiecznych, oznaczonych kodem 19 02 04*, zgodnie z Europejskim Katalogiem Odpadów i niewymienionych w żadnym z załączników do rozporządzenia nr [...], przeznaczonych do unieszkodliwienia w instalacji należącej do firmy M. Zgłoszenia dokonała firma V., z siedzibą pod adresem: [...]. Przyczyną wniesienia ww. sprzeciwu było nieprzestrzeganie przez odbiorcę odpadów krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych odnoszących się do ochrony środowiska. W toku postępowania administracyjnego Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1048), zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (zwanego dalej [...] WIOŚ) z wnioskiem o przedstawienie informacji dotyczących przestrzegania przez odbiorcę odpadów przepisów o ochronie środowiska, a w szczególności warunków decyzji wydanych podmiotowi. W odpowiedzi [...] WIOŚ pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], poinformował, że spółka M. nie uzyskała wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, w zakresie dwóch studni głębinowych, zlokalizowanych na terenie zakładu, co stanowi naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469, z późn. zm.). Z ww. pisma wynika również, że spółka nie dokonała dotychczas legalizacji ujęć wody w trybie przewidzianym art. 64 a ustawy Prawo wodne. Tym samym ww. ujęcia są nielegalne. W związku z powyższym Główny Inspektor Ochrony Środowiska, decyzją z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], wniósł sprzeciw wobec ww. planowanego przemieszczenia odpadów o numerze zgłoszenia [...]. W wyniku rozpoznania wniesionego pismem z 2 września 2016 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucono niewzięcie pod uwagę aktualnego stanu faktycznego oraz opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (wyrażonej w piśmie z [...] lipca 2016 r., znak: [...]) wydana została zaskarżona decyzja. Organ nie uznał za zasadne argumentów strony, dotyczących następujących okoliczności: • spółka M. istotnie ograniczyła ilość odpadów magazynowanych w rejonie instalacji, a także zrealizowała zarządzenia pokontrolne wydane podczas kontroli; • w czerwcu 2016 r. spółka uzyskała zmianę decyzji Marszałka Województwa [...] dostosowując posiadane przez Spółkę pozwolenie zintegrowane do obowiązujących krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych i obecnego zakresu działania, w tym unieszkodliwiania odpadów; • spółka M. zawarła umowę z G. na dostawę wody dla celów socjalnych i przemysłowych, co spowodowało zaprzestanie korzystania z wody podziemnej ze studni głębinowych; • podjęte przez spółkę działania doprowadziły do usunięcia nieprawidłowości, które były sygnalizowane w opiniach formułowanych w ostatnich miesiącach. Strona argumentowała, że w zakresie studni głębinowych ([...] i [...]) nie zostanie wydane odrębne pozwolenie wodnoprawne, gdyż instalacja w Zakładzie P. objęta jest pozwoleniem zintegrowanym z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], z późn. zm., które to pozwolenie stanowi konglomerat wszystkich decyzji z zakresu środowiskowego, w tym pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z pkt III. 1.4 decyzji o pozwoleniu zintegrowanym Zakład zaopatrywany jest w wodę z wodociągu G., tym samym M. zawierając w dniu [...] czerwca 2016 r. umowę na dostawę wody z G., a jednocześnie zaprzestając korzystania ze studni oznaczonych [...] i [...] spowodował, iż Zakład funkcjonuje zgodnie z posiadanymi decyzjami oraz przepisami prawa. Pełnomocnik wskazuje, że mając na uwadze powyższe, studnie [...] i [...] należy traktować jako urządzenia będące w trakcie budowy, dla których toczy się odrębne postępowanie, natomiast woda z tych studni nie jest pobierana, a tym samym nie jest wykorzystywana w procesach odzysku i unieszkodliwiania odpadów w Zakładzie P. należących do M. W piśmie wskazano ponadto, że do procesów odzysku i unieszkodliwiania odpadów pobór wody odbywa się z sieci wodociągowej G., zgodnie z zapisami obowiązującej ww. decyzji o pozwoleniu zintegrowanym. Dodatkowo poinformowano, że z uwagi na wydajność studnie [...] i [...], przed złożeniem wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu zintegrowanym konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz że decyzja taka została wydana przez Burmistrza [...] w dniu [...] sierpnia 2016 r. Pełnomocnik skazał, że czas trwania postępowania legalizacyjnego studni warunkowany jest wyłącznie postępowaniem o wydanie decyzji środowiskowej, które toczy się od marca 2014 r. i dotyczy również aspektów innych niż studnie. Dalej pełnomocnik wyjaśnił, że wykonanie urządzeń wodnych do poboru wód podziemnych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia robót budowlanych. Podsumowując swój wniosek pełnomocnik wskazał, że organ w sposób błędny ustalił, że brak uzgodnienia dla studni głębinowych, które nie są wykorzystywane do procesu unieszkodliwiania odpadów, stanowi działanie niezgodnie z przepisami krajowymi oraz w uzasadnieniu decyzji nie wykazał, że planowane unieszkodliwianie odpadów byłoby niezgodne z przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, tym samym uzasadnienie nie czyni zadość zapisom art. 9 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) 1013/2006. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie dołączono m.in. kopię decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...]. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zwrócił się do [...] WIOŚ z wnioskiem o przedstawienie aktualnej informacji dotyczącej przestrzegania przez odbiorcę odpadów przepisów o ochronie środowiska, a w szczególności warunków decyzji wydanych podmiotowi. [...] WIOŚ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] września 2016 r., znak: [...]. Ponadto pismem znak [...] z dnia [...] października 2016 r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska, jako organ II instancji zawiadomił pełnomocnika strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. strona wypowiedziała się co do zebranych dowodów i materiałów, ponownie informując o fakcie zawarcia umowy pomiędzy G. a M. na pobór wody z wodociągu G. do celów socjalnych i przemysłowych, co jest właściwym w myśl obowiązującego pozwolenia zintegrowanego M.. Ponadto pełnomocnik strony, stwierdził, iż studnie [...] i [...] należy traktować jako odrębną inwestycję, dla której toczy się odrębne postępowanie. Do pisma dołączono kopię umowy pomiędzy G., a M. Organ stwierdził w zaskarżonym akcie, że zarzut, iż nie wziął on pod uwagę opinii wyrażonej w piśmie [...] WIOŚ z [...] lipca 2016 r., znak: [...], uznać należy za bezzasadny. W uzasadnieniu skarżonej decyzji wyraźnie przywołane jest ww. pismo. Odpowiadając na stwierdzenie pełnomocnika, że wykonanie urządzeń wodnych do poboru wód podziemnych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia robót budowlanych, organ wskazał, że rozstrzygnięcia nie motywował brakiem pozwolenia na budowę ani brakiem dokonania zgłoszenia robót budowlanych. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia, że brak uzgodnienia dla studni głębinowych, które nie są wykorzystywane do procesu unieszkodliwiania odpadów, stanowi działanie niezgodnie z przepisami krajowymi, organ wyjaśnił, że w zaskarżonej decyzji nie zamieścił takiego stwierdzenia. W uzasadnieniu decyzji przytoczono art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006, według którego właściwe organy miejsca przeznaczenia i wysyłki mogą wnosić sprzeciw wobec planowanej wysyłki odpadów, jeśli nie jest ona zgodna z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi odnoszącymi się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia. Za niezasadny organ uznał argument, iż uzasadnienie decyzji nie czyni zadość zapisom art. 9 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1013/2006. Przepis ten mówi bowiem o możliwości wydania w terminie 30 dni od daty wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia, w odniesieniu do zgłoszonego przemieszczenia należycie uzasadnionego sprzeciwu. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], organ wniósł sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia odpadów i należycie go uzasadnił. Natomiast okoliczność zawarcia umowy pomiędzy G. a M. na pobór wody z wodociągu G. do celów socjalnych i przemysłowych dla Zakładu P. w [...] – zdaniem organu - nie wpływa na fakt nielegalnego wykonania studni. W kontekście wyjaśnień strony oraz opinii [...] WIOŚ, wyrażonej w piśmie z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], organ wyraził stanowisko, że przyczyny wniesienia sprzeciwu w postępowaniu I instancji nie ustały, gdyż spółka M. w dalszym ciągu nie uzyskała wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, dotyczącego dwóch studni głębinowych, zlokalizowanych na terenie zakładu w [...]. Tym samym organ skonstatował, że spółka narusza art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne oraz nie dokonała legalizacji ujęć wody w trybie przewidzianym art. 64a ww. ustawy. W toku postępowania II instancji organ potwierdził zasadność przywołanych w decyzji I instancji argumentów przeciwko wydaniu zezwolenia na transgraniczne przemieszczanie odpadów, których odbiorcą byłby M. W związku z powyższym uchylenie sprzeciwu i wydanie zezwolenia, w dalszym ciągu nie jest możliwe, ponieważ byłoby to niezgodne z art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006 z uwagi na nieprzestrzeganie przepisów ochrony środowiska przez instalację odbiorcy odpadów. W skardze wywiedzionej dnia 16 grudnia 2016 r. spółka zarzuciła rażące naruszenie: art. 11 ustęp 1 litera b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE.L Nr 190 str. 1), w związku z art. 9 ustęp 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów z dnia 29 czerwca 2007 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1048). W ocenie Spółki przyczyną wydania niekorzystnej decyzji było ustalenie, że "...spółka M. nie uzyskała wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, dot. dwóch studni głębinowych, zlokalizowanych na terenie zakładu w [...] (...) spółka nie dokonała dotychczas legalizacji ujęć wody w trybie przewidzianym art. 64 a ustawy Prawo wodne. Tym samym ujęcia te są nielegalne" i konstatacja, że ten stan rzeczy stanowi naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne. Dalej Spółka wywodziła, że z takiego stanu faktycznego wywiedziono, że zaistniało nieprzestrzeganie przez odbiorcę odpadów (M.) krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych odnoszących się do ochrony środowiska, a zatem planowane przemieszczanie lub unieszkodliwienie odpadów nie byłyby zgodne z przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony zdrowia i dotyczącymi działań podejmowanych w państwie zgłaszającym sprzeciw i w konsekwencji powołując się na przepisy art. 11 ustęp 1, litera b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE.L Nr 190 str. 1), w związku z art. 9 ustęp 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów z dnia 29 czerwca 2007 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1048) wyrażono sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia odpadów. Spółka zarzuciła, że nie organy nie wykazały jakiegokolwiek związku między opisanym naruszeniem, przepisów a planowanym przemieszczeniem odpadów. Stanowi to podstawę do słusznego twierdzenia, że doszło do rażącego naruszenia artykułu 11 ustęp 1, litera b, b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE.L Nr 190 str. 1), który stanowi, że zgłoszenie sprzeciwu wobec przemieszczenia odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia może nastąpić gdy planowane przemieszczenie lub unieszkodliwienie nie byłoby zgodne z przepisami. Taki stan rzecz zakłada bowiem – w ocenie skarżącej - związek między planowanym przemieszczeniem lub unieszkodliwieniem odpadów a niezgodnością z przepisami. Skoro takiego związku nie tylko, że nie wykazano ale nawet nie powołano się na taki związek to tym samym sprzeciw należy uznać za rażąco sprzeczny z powołanym przepisem. Ponadto Spółka podkreśliła, że z zebranego materiału dowodowego, że: - studnie nie są eksploatowane od dnia [...] czerwca 2016 r., - Spółka M. korzysta z wody pochodzącej od G., - trwa procedura legalizacyjna studni głębinowych. Okoliczności te wynikają przede wszystkim z pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2016 r., w którym stwierdzono, że Spółka zawarła umowę z G. na dostawę wody dla celów socjalnych i przemysłowych, co pozwoliło na zaprzestanie z korzystania z wody podziemnej ze studni...". Spółka potwierdziła te informację, a w szczególności wskazała, że: - w dniu [...] czerwca 2016 r. została zawarta umowa pomiędzy G. a Spółką M. na pobór wody z przeznaczeniem dla celów socjalnych i przemysłowych; monitoring zużycia wody odbywa się na podstawie odczytu z wodomierza, - tego samego dnia [...] czerwca 2016 r. Spółka M. zaprzestała poboru wody ze studni głębinowych [...] i [...], - w chwili obecnej Spółka oczekuje wydania decyzji w celu legalizacji studni. Ponadto skarżąca podniosła argument, że z samego faktu, że druga strona (tu odbiorca M.) w przeszłości naruszyła przepisy "odnoszące się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia" nie może wynikać, że wyraża się sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia odpadów do jej zakładu. Podała, że skoro obecnie nie ma związku między istniejącymi studniami głębinowymi, a mającymi być dostarczonym i odpadami (bowiem ich proces unieszkodliwienia nie ma związku z istniejącymi studniami - woda jest dostarczana z Cementowni na podstawie istniejącej i obowiązującej umowy), to sprzeciw jest całkowicie niezasadny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r., poz. 270). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Należy wskazać, że w wyniku postępowania dotyczącego zgłoszenia [...] GIOŚ ustalił, że spółka M. nie uzyskała wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, dotyczącego dwóch studni głębinowych, zlokalizowanych na terenie zakładu w [...]. Powyższe stanowi naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469, z późn. zm.). Ponadto, spółka nie dokonała legalizacji ujęć wody w trybie przewidzianym art. 64 a ustawy Prawo wodne. Tym samym ww. ujęcia pozostają nielegalne. Należy podkreślić, że okoliczności te nie są sporne między stronami, a skarżąca nie zaprzecza powyższym ustaleniom. Odnosząc się do argumentacji skargi Sąd wskazuje, że nie można przypisać jurydycznego znaczenia okoliczności, że M. zaprzestał eksploatacji nielegalnych ujęć wody. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne, na który GIOŚ wskazał w zaskarżonej decyzji, pozwolenia wodnoprawnego wymaga "...wykonanie urządzeń wodnych". Jednocześnie, zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, pozwolenia wodnoprawnego wymaga szczególne korzystanie z wód, którym w świetle art. 37 ww. ustawy jest m.in. pobór wód podziemnych. Tym niemniej, GIOŚ nie zarzucił spółce M. naruszenia art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, polegającego na nieuprawnionym poborze wód podziemnych. GIOŚ jednoznacznie wskazał, że M. naruszył art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne poprzez nielegalne wykonanie urządzeń wodnych. Należy podkreślić, że pozwolenie wodnoprawne jest wyrazem administracyjnej reglamentacji uprzedniej, tj. wydawane jest dla inwestycji, która realizowana będzie po jego uzyskaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2217/12, CBOSA). W związku z czym zasadnie wywodził organ, że ww. naruszenie nie ustało z chwilą zaprzestania eksploatacji ujęć wody. Naruszenie to można będzie uznać za usunięte, kiedy M. dokona legalizacji ww. ujęć wody, zgodnie z art. 64 a ustawy Prawo wodne. Konsekwencją braku legalizacji urządzenia wodnego jest nałożenie przez organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego obowiązku likwidacji tego urządzenia. Sytuacja taka ma miejsce, jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem o jego legalizację lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego (por. Z. Bukowski, Komentarz do art.64(a) ustawy - Prawo wodne, Lex). Zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1013/2006, właściwe organy miejsca przeznaczenia odpadów mogą wnosić sprzeciw wobec planowanej wysyłki odpadów, jeśli nie jest ona zgodna z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi odnoszącymi się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia. Zasadnie organ wywodził, że stwierdzone naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne świadczy o nieprzestrzeganiu przez odbiorcę odpadów krajowych przepisów ustawowych odnoszących się do ochrony środowiska. Podmiot wskazany jako odbiorca odpadów planowanych do przywozu odpadów z zagranicy powinien przestrzegać wszystkich wymogów, wynikających z przepisów z zakresu ochrony środowiska i gospodarki odpadami. Instalacja, w której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przepisów ochrony środowiska, nie gwarantuje przeprowadzenia odzysku odpadów w sposób nie niosący ze sobą zagrożeń dla środowiska. Przepis ten nie dotyczy samej czynności wysyłki odpadów, np. w aspekcie sposobu ich opakowania czy środka transportu. Należy bowiem rozważyć, biorąc pod uwagę wykładnię celowościową ww. rozporządzenia, czy podmiot, któremu odpady te zostaną wysłane przestrzega krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze odnoszące się do ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i ochrony zdrowia, a zatem np. czy ich otrzymanie, ze względu na naruszenie przepisów, nie spowoduje następstw, których normodawca unijny chciał uniknąć, tworząc ww. rozporządzenie. Na słuszność takiej wykładni wskazuje rozporządzenie 1013/2006, które w motywie 1 wprost stanowi, że: "Głównym i najważniejszym celem i przedmiotem niniejszego rozporządzenia jest ochrona środowiska, a jego wpływ na handel międzynarodowy ma jedynie uboczny charakter". Biorąc to pod uwagę za słuszne należy uznać twierdzenie organu, że nielegalne użytkowanie studni nie gwarantuje przeprowadzenia odzysku odpadów w sposób nie niosący ze sobą zagrożeń dla środowiska. Należy również zaznaczyć, że naruszenie prawa jest stanem obiektywnym. Okoliczność, że skarżąca obecnie nie używa studni do prowadzenia działalności gospodarczej (zaprzestała eksploatacji nielegalnych ujęć wody), nie może być traktowane jako zwalniające z przestrzegania przepisów obowiązujących erga omnes, bowiem byłoby to sprzeczne z zasadą praworządności (art. 6 K.p.a. i 7 Konstytucji RP). Ww. przepis dotyczący naruszenia przepisów, w tym ochrony środowiska nie zawiera gradacji owego naruszenia np. poprzez dodatnie kwantyfikatora (istotne), nie odwołuje się on również do konieczności udowodnienia przez organ innych przesłanek niż naruszenie przepisów. Odnosząc się do argumentacji skarżącej należy ponadto wskazać, że brak pozwolenia dotyczącego eksploatacji ujęcia wody ma charakter – jak wyżej powiedziano - obiektywny i nie ma znaczenia kto zaniedbał dochowania tego obowiązku. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 7, art. 8 i 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Orzekające w niniejszej sprawie organy dołożyły wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizowały wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach, odnosząc się do elementów zawartych w obu wnioskach skarżącej. Tym samym uczyniły zadość wymogom wynikającym z przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a., opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach, przedstawiając argumentację w swoich rozstrzygnięciach, a strona miała zapewniony w niej czynny udział zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 K.p.a. Skarżąca Spółka miała możliwość przedstawienia okoliczności i dowodów, uzasadniających jej działania. W sprawie zgromadzony został obszerny materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji odzwierciedla prawidłową ocenę materiału dowodowego. To, że odniesienia mają raczej charakter zbiorczego podsumowania wobec argumentacji skarżącej (niewątpliwie prawidłowego), nie zaś ustosunkowania się do poszczególnych jej twierdzeń, co jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie (w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), bowiem ocena materiału dowodowego jest prawidłowa i nie ma wątpliwości, że organ brał pod uwagę także twierdzenia skarżącej. Należy przy tym podkreślić, że to na stronie stawiającej zarzuty procesowe spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1014/14, CBOSA i cyt. tam orzecznictwo; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Legalis 2016, wyd. 17, teza 6 do art. 10 in fine). Pogląd ten zdaniem Sądu ma silne oparcie m. in. w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., który warunkuje uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu uchybień proceduralnych od stwierdzenia, że mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przenosząc te ustalenie na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca nie wykazała takiego wpływu. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionej przez skarżącą argumentacji, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.