IV SA/Wa 2072/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statutu uchodźcy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W piśmie z dnia 25 września 2014 r. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014 r. orzekającą o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany w RP. W dniu 29 października 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, że on i jego żona będą deportowani do kraju pochodzenia – [...], gdzie jak utrzymuje grozi mu poważne niebezpieczeństwo i ryzyko doznania poważnej krzywdy. Nie będzie również monitorować stanu sprawy w sądzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy ustawy. Przede wszystkim podkreślić należy, że zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu skarżącego z terytorium RP. Wprawdzie cudzoziemiec, któremu odmówiono nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona (art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.). Opuszczenie terytorium Polski przez cudzoziemca ma jednak charakter dobrowolny. Jeśli tego nie uczyni w określonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 powołanej ustawy) i wydane rozstrzygnięcie. W aktualnym stanie prawnym niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia, w przeciwieństwie do regulacji art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.) w zw. z art. 48 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jest natomiast podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach), która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 tej ustawy). Wobec tego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja bezpośrednio nie mogła powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie jedynie należy zaznaczyć, że z akt sądowych wynika, iż w dniu [...] października 2014 r. cudzoziemiec został zwolniony z ośrodka, w którym przebywał i przekazany do konwoju w celu wykonania decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] września 2014 r. o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Wobec tego jego wydalenie z terytorium RP nastąpiło na podstawie zupełnie innej decyzji niż zaskarżona. Ponadto sam wniosek o wstrzymanie wpłynął do Sądu po opuszczeniu przez skarżącego terytorium RP. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.