IV SA/Wa 2074/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marian Wolanin Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2011 r. o wykładnię wyroku z dnia 27 kwietnia 2009r. Sygn. akt IV SA/Wa 1963/08 w sprawie ze skargi M. C., M. M., T. M., J. M. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić wniosek Pismem z dnia 4 listopada 2008 r. M. C., M. M., T. M., J. M. i R. P. wnieśli skargę na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. P. Natomiast wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1963/08, w pkt I stwierdził nieważność §40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ew. [...] z obr. [...]; w pkt II stwierdził nieważność § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2, 6 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ew. [...] z obr. [...]; w pkt III oddalił skargę w pozostałej części; w pkt IV stwierdził, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt I i II nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; w pkt V zasądził od Rady W. na rzecz skarżących M. C., M. M., T. M., J. M. solidarnie kwotę 540 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skarg kasacyjnych Rady W. oraz M. C., M. M., T. M. i J. M., wyrokiem dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1275/09 w pkt 1 oddalił skargę kasacyjną Rady W.; w pkt 2 uchylił zaskarżony wyrok w pkt 3 (tj. oddalającym skargę w pozostałym zakresie) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a w pkt 3 zasądził od Rady W. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 850 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę w części, w której Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2009 r. IV SA/Wa 1963/08 wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 2074/09, oddalił skargę M. C., M. M., T. M. i J. M. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U. Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2010 r. Sygn. akt II OSK 1237/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od w/w wyroku. Wnioskiem z dnia 28 listopada 2011 r. Prezydent W. wniósł o wykładnię wyroku z dnia 27 kwietnia 2009 r. Wskazując, iż wątpliwość wynika głównie z pkt II, którym stwierdzono nieważność § 42 ust. 1, w części dotyczącej dawnej działki nr ewid. [...] z obrębu [...], określającego przeznaczenie terenu tj. tereny publicznych usług oświaty. O ile stwierdzenie nieważności innych paragrafów uchwały ma znaczenie drugorzędne - bez tych regulacji można ocenić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodność projektu budowlanego z m. p. z. p., to wyeliminowanie z obrotu prawnego podstawowej funkcji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie przeznaczenia terenu, prowadzi do wadliwości całej regulacji planu (brak w planie miejscowym obligatoryjnych elementów określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. skutkuje wadliwością całej uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 czerwca 2008r., sygn. akt II SA/Kr 488/08). Ponadto wskazano, iż jednocześnie w § 4 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania dla obszaru oznaczonego symbolem [...] nadal obowiązuje zapis, iż jest to teren przeznaczony pod inwestycje celu publicznego. W następstwie wyroku uchwała Rady W. Nr [...] podjęta w dniu [...] lipca 2008r. w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U. jest niewykonalna w części dotyczącej dawnej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] z powodu niekompletności obligatoryjnych regulacji, nie może zatem stanowić podstawy do ocen określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przesłanki braku określenia przeznaczenia terenu w planie miejscowym nie można zaś uzupełnić za pomocą wykładni funkcjonalnej lub celowościowej, zaś wykładnia językowa przepisu musiała by prowadzić do trudnego do zaakceptowania wniosku, iż na terenie dawnej działki nr ewid. [...] można wybudować każdą budowlę o ile- nie sprzeciwia się to przepisom ochrony środowiska. Podkreślono, iż użyty przez ustawodawcę w art. 147 § 1 p.p.s.a. zwrot w "całości lub części" aktu prawa miejscowego odnosi się do aktu stanowienia prawa rozumianego jako normy prawnej, nie zaś do poszczególnych przepisów, widzianych w kategoriach gramatycznych tj. jako jednostki redakcyjnej aktu. Mając na uwadze powyższe w ocenie wnioskodawcy zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy zamiarem Sądu było wyeliminowanie z obrotu prawnego wszystkich postanowień m.p.z.p. w stosunku do obszaru dawnej działki nr ewid. [...], zwłaszcza, iż stwierdzenie nieważności § 42 ust. 1 Uchwały czyni ją, niewykonalną. Rozpoznając wniosek należy wskazać, iż zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Możliwość i potrzeba dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy treść wyroku może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej lub sposobu jego wykonania. Wykładnia wyroku nie może jednak prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania; za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu . W ocenie Sądu wniosek organu stanowi w istocie taką właśnie prawnie niedopuszczalną polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku nie tylko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ale także Naczelnego Sądu Administracyjnego, który dokonywał dwukrotnie kontroli wyroków sądu jakie zapadły w niniejszej sprawie. Stwierdzić należy, iż treść sentencji orzeczenia oraz jego uzasadnienie, w tym i rozstrzygnięcie, jest sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. W uzasadnieniu wyroku Sąd w sposób klarowny wyjaśnił dlaczego uznał za zasadne stwierdzenie nieważności § 42 ust. 1 Uchwały. Obecnie organ w istocie domaga się podania dodatkowych, niezamieszczonych w uzasadnieniu wyroku, motywów, a nawet postuluje zmianę treści rozstrzygnięcia, poprzez jego poszerzenie o inne elementy. Tego typu wniosek, stanowiący w istocie polemikę z podjętym rozstrzygnięciem, jest oczywiście chybiony i nie może być uwzględniony (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, niepubl. oraz postanowienie z dnia 5 kwietnia 2005 r. sygn. akt OZ 1226/04, niepubl.). Polemika taka jest bowiem prawnie bezskuteczna i prowadzi do oddalenia wniosku na podstawie art. 158 w związku z art. 160 p.p.s.a.