IV SA/Wa 2075/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Starosty [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Starosty [...] na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2015 r. znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2015 r. orzekającą o odmowie rozwiązania zgromadzenia publicznego pn. "[...]", przeprowadzonego na terenie [...] Parku Narodowego w dniu [...] listopada 2014 r. Starosta [...] na powyższe postanowienie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma zastosowanie wyłącznie do takich aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu. Z kolei wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis.Nexis. Warszawa 2005 r., s. 295). Zaskarżone postanowienie nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronom wykonania jakiegokolwiek obowiązku, ani nie przyznaje jakiegokolwiek uprawnienia. Ma ono charakter procesowy i nie wywołuje ze swej istoty skutków materialnoprawnych. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, jego wstrzymanie jest niedopuszczalne. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.