IV SA/Wa 2083/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich w G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji zezwalającej na usunięcie drzew 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] października 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego Zarządu Dróg Wojewódzkich w G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].06.2013 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (zwany dalej GIOŚ) - po rozpoznaniu zażalenia Zarządu Dróg Wojewódzkich w G. (zwanego dalej ZDW w G.) na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. (zwanego dalej RDOŚ) z dnia [...].10.2012 r. nr [...] którym nie uzgodniono projektu decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...].07.2012 r., znak: [...], zezwalającej na usunięcie 2 drzew rosnących w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...], przebiegającej przez teren gminy S. (zwanej dalej też decyzją zezwalającą) - utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G.. W projekcie decyzji Wójta Gminy S. z dnia [..].07.2012 r. wskazano, że przeznaczone do usunięcia drzewa zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego. Pismem z dnia [...].08.2012 r. RDOŚ w G. wezwał Wójta Gminy S. do usunięcia braków formalnych i uzupełnienia merytorycznego wniosku. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia [...].09.2012 r., znak: [...], Wójt Gminy S. przesłał do RDOŚ w G. poprawiony projekt decyzji oraz uzupełnił dokumentację. Następnie pismem z dnia [...].09.2012 r., znak: [...] dodatkowe wyjaśnienia w sprawie przesłał Zarząd Dróg Wojewódzkich w G.. RDOŚ w G. odmówił uzgodnienia nadesłanego projektu decyzji postanowieniem z [...].10.2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że w przedłożonej dokumentacji nie uargumentowano wystarczająco przekonująco powodów usunięcia każdego z drzew. Podkreślił, że zgodnie z art. 83 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody wniosek powinien zawierać informacje o powodach ich usunięcia. W dokumentacji nie przedstawiono analizy rozwiązań alternatywnych w stosunku do wycinki drzew oraz nie przedstawiono przesłanek wykluczających możliwość zastosowania takich rozwiązań. Ponadto wskazał, że w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji, jako podstawę prawną do zwolnienia wnioskodawcy z opłaty za usunięcie drzew przywołano m.in. art. 86 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie przyrody, który zezwala na usunięcie drzew bez opłat, które obumarły lub nie rokują szansy na przeżycie z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości. Z treści przesłanej dokumentacji oraz dołączonych fotografii nie wynika jednak, aby drzewa obumarły lub nie rokowały szans na przeżycie. Ponadto w dokumentacji nie przedstawiono szczegółowego opisu tych drzew potwierdzającego stanowisko, że znajdują się w złym stanie zdrowotnym. RDOŚ w G. stwierdził również, że każde z usuniętych drzew winno być zastąpione minimum 4 drzewami, a nie jednym jak wskazał Wójt Gminy S. Organ odwoławczy zaznaczył, że postępowanie uzgodnieniowe prowadzone przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska dotyczy tych aspektów, które wiążą się z jego zadaniami. Są to m.in. wartość przyrodnicza zadrzewień przydrożnych (w tym ich stan zdrowotny), ewentualna strata w środowisku, jaka nastąpi po usunięciu drzew, kwestia kompensacji przyrodniczej (tj. nasadzeń zastępczych), wpływ wycinki na obszary i gatunki objęte ochroną. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, ochrona przyrody polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, w tym m.in. dziko występujących roślin, zwierząt i grzybów, krajobrazu, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. W postępowaniu prowadzonym przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska powinno się zatem zważyć wartość przyrodniczą drzew w stosunku do interesu strony i interesu społecznego, jakim jest bezpieczeństwo ludzi. Aby ocenić zasadność usunięcia drzewa niezbędne jest odniesienie się do celowości jego usunięcia, a więc niejednokrotnie do stanu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie drzewo powoduje oraz do możliwości zastosowania rozwiązań minimalizujących zagrożenie lub rozwiązań alternatywnych. Przyczyny nieuzgodnienia projektu zezwolenia powinny być dokładnie wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanego rozstrzygnięcia. W przypadku, gdy do usunięcia planowane są zdrowe drzewa, analiza rozwiązań alternatywnych może wskazać, czy ich usunięcie jest niezbędne, czy też wystarczy wykonanie zabiegów pielęgnacyjnych lub podjęcie różnych środków technicznych, które zapobiegną usunięciu drzew. Taka sytuacja, wg organu odwoławczego, ma miejsce w przedmiotowym przypadku, skoro RDOŚ w G. wskazał, że niewielkie zmiany w organizacji ruchu drogowego umożliwią zachowanie przedmiotowych kasztanowców. Przykładowo należało rozważyć ustawienie na skrzyżowaniu lustra antyszronowego, znaku ostrzegawczego, znaku stop na wyjeździe z drogi gminnej, znaku ograniczającego prędkość pojazdów na odcinku drogi wojewódzkiej, np. do 60 km/h lub wprowadzenie podwójnej ciągłej linii i zakazu wyprzedzania na tej drodze. Niemniej, w ocenie organu odwoławczego, analiza taka powinna zostać przeprowadzona przez Wójta Gminy S. przy postępowaniu z zakresu wydania zezwolenia na usunięcie drzew w trybie art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Usunięcie jest możliwe dopiero po wyczerpaniu wszystkich możliwych rozwiązań alternatywnych. GIOŚ wskazał, że sam fakt usytuowania drzew przy drodze nie może być wystarczającą przesłanką przemawiającą za ich usunięciem. Zagrożenie stwarzane przez drzewo powinno mieć rzeczywisty charakter, a nie hipotetyczny, zaś usunięcie drzew w takim przypadku powinno stanowić jedyną możliwość usunięcia stanu zagrożenia (por. K. Gruszecki, Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, ABC 2010, wyd. II. LEX). Nadmienił, że jedną z głównych przyczyn wypadków na drogach jest nadmierna prędkość, na co wskazuje również Wójt Gminy S. w przesłanym do uzgodnienia projekcie decyzji. GIOŚ potwierdził, że w niektórych przypadkach jedyną możliwością usunięcia stanu zagrożenia jest usunięcie drzewa (np. na ostrych zakrętach), jednak rozwiązanie to powinno być poprzedzone analizą, która potwierdzi zasadność usunięcia tych drzew. Organ odwoławczy zaznaczył, że zarządca drogi nie przedstawił informacji lub dowodów świadczących o tym, że usunięcie drzew jest jedynym możliwym rozwiązaniem poprawiającym bezpieczeństwo ruchu na drodze. Istnieje szereg rozwiązań minimalizujących ryzyko wypadków na drogach. W trakcie postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że większość drzew planowanych do usunięcia posiada dobry lub bardzo dobry stan zdrowotny. Fakt ten potwierdza dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy. W związku z czym nie jest możliwe zwolnienie z opłat za usunięcie drzew na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie przyrody. Jednocześnie organ II instancji podziela stanowisko RDOŚ w G., że w przedmiotowym przypadku, gdy drzewa są zdrowe i okazałych rozmiarów, nasadzenia zastępcze w stosunku 1:1 określone w projekcie decyzji Wójta Gminy S. nie odpowiadają poniesionej stracie w środowisku. Zatem w przedmiotowej sprawie, podstawą do nieuzgodnienia projektu zezwolenia na usunięcie drzewa jest nierozpatrzenie możliwości zastosowania rozwiązań alternatywnych, tak aby zachować przedmiotowe kasztanowce. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, w tym nie stwierdził zarzuconego naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6, 7, 19 i 156 § 1 pkt 1 K.p.a. We wniesionej skardze Zarząd Dróg Wojewódzkich w G. postanowieniu z [..].06.2013 r. zarzucił naruszenie art. 6, 19 i 106 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia RDOŚ w G., które zdaniem skarżącego zostało wydane bez podstawy prawnej, z przekroczeniem właściwości rzeczowej oraz z naruszeniem zasad współdziałania organów określonych w art. 106 K.p.a. Skarżący wskazał, że przejawem naruszenia zasad współdziałania organów określonych w art. 106 K.p.a. jest pismo RDOŚ w G. z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], zatytułowane "Wezwanie do usunięcia braków formalnych i uzupełnienia merytorycznego wniosku". Jako podstawę prawną przywołano tam art. 64 § 2 i art. 50 § 1 K.p.a., które dotyczą stron postępowania, świadków oraz biegłych. Zdaniem skarżącego, przepisów tych nie stosuje się podczas postępowania wyjaśniającego. W skardze ZDW w G. wskazał też, że usunięcie przedmiotowych kasztanowców związane jest z planami przebudowy skrzyżowania drogi gminnej z wojewódzką nr [...]. ZDW w G. zarzucił organom uzgadniającym obu instancji, że nieuzgodnienie projektu decyzji nadesłanego przez Wójta Gminy S., ze względu na nierozpatrzenie możliwości zastosowania rozwiązań alternatywnych umożliwiających zachowanie przedmiotowych kasztanowców, jest w istocie kontrolą postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy S.. Przywołany przez GDOŚ art. 91 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody nie upoważnia do takiej kontroli, jak również nie jest podstawą prawną do oceniania czy ilość drzew wskazanych przez wójta do nasadzeń zastępczych zrekompensuje stratę w środowisku. Zarząd Dróg Wojewódzkich w G. zaznaczył także, że przepisy ustawy o ochronie przyrody nie dają podstaw prawnych wójtowi, ani innemu organowi do orzekania, co do możliwości zastosowania rozwiązań alternatywnych przez inwestora (ZDW w G.), w celu zachowania drzew planowanych do usunięcia. Zdaniem skarżącego, organ uzgadniający działający w zakresie ochrony środowiska zgodnie z art. 83 ustawy o ochronie przyrody, nie jest upoważniony do badania czy wnioskodawca może odstąpić od wniosku o udzielenie zezwolenia, czyli czy może swoje plany zrealizować w inny sposób. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację. W uzupełnieniu swego stanowiska przyznał, że to na organie prowadzącym postępowanie główne spoczywa ciężar zebrania całego materiału dowodowego oraz wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy w sposób wyczerpujący, w tym obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy o wyjaśnienia m. in. w zakresie rozwiązań alternatywnych, na tej podstawie ustalając czy usunięcie drzew jest konieczne. Jeżeli organ uzgadniający nie posiada wystarczających informacji w danej sprawie może wezwać organ prowadzący postępowanie główne do przesłania brakujących dowodów lub wyjaśnień. W przedmiotowej sprawie RDOŚ w G. słusznie zatem wezwał Wójta Gminy S. do złożenia dodatkowych wyjaśnień, które umożliwiłyby mu dokonanie uzgodnienia. Niemniej wezwanie to powinno być przeprowadzone w trybie art. 50 K.p.a., a nie również art. 64 K.p.a., który nie ma w tym przypadku zastosowania. Jednakże błąd ten, w ocenie organu odwoławczego, nie wpłynął na ostateczny wynik postępowania, zatem nie może stanowić podstawy do uchylenia postanowienia I instancji. Zgodnie z wnioskiem ZDW w G., przesłanką do usunięcia kasztanowców rosnących przy drodze wojewódzkiej nr [...] w obrębie T. jest zagrożenie jakie stwarzają dla uczestników ruchu drogowego, włączających się z drogi gminnej, przez ograniczenie widoczności. Analizując materiał dowodowy zwrócono uwagę, że skarżący nie podjął żadnych działań, które miałyby na celu zmniejszenie tego zagrożenia, przy jednoczesnym zachowaniu drzew. W przypadku, gdy do usunięcia planowane są drzewa o znacznej wartości przyrodniczej, analiza rozwiązań alternatywnych może wskazać czy ich usunięcie jest niezbędne, czy wystarczy wykonanie zabiegów pielęgnacyjnych lub podjęcie różnych środków technicznych, które spowodują że drzewa te nie zostaną usunięte. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowym przypadku, kiedy RDOŚ w G. wskazał, że niewielkie zmiany w organizacji ruchu drogowego umożliwią zachowanie przedmiotowych kasztanowców. Przykładowo wystarczyć mogą: ustawienie na skrzyżowaniu lustra antyszronowego, znaku ostrzegawczego, znaku stop na wyjeździe z drogi gminnej, znaku ograniczającego prędkość pojazdów na odcinku drogi wojewódzkiej, np. do 60 km/h lub wprowadzenie podwójnej ciągłej linii i zakazu wyprzedzania na tej drodze. Niemniej analiza taka powinna być przeprowadzona już przez Wójta Gminy S. w ramach postępowania z zakresu wydania zezwolenia na usunięcie drzew w trybie art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Organ administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmuje bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ponadto spoczywa na nim obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe, w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Wobec powyższego organy właściwe do wydania zezwoleń na usunięcie drzew i organy współdziałające (regionalni dyrektorzy ochrony środowiska i GDOŚ) badając zasadność ich usunięcia oraz możliwe rozwiązania alternatywne nie przekraczają swoich kompetencji. GDOŚ zaznaczył, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ZDW w G. wskazało, iż usunięcie przedmiotowych kasztanowców związane jest z planami przebudowy skrzyżowania drogi gminnej z wojewódzką nr [..]. Informacja ta nie została przedstawiona we wniosku do Wójta Gminy [...] o usunięcie przedmiotowych kasztanowców, ani w zażaleniu na postanowienie RDOŚ w G.. W związku z czym GDOŚ oraz RDOŚ w G. nie mogły przeanalizować tego aspektu w prowadzonych postępowaniach. Jednocześnie do skargi nie został dołączony projekt przebudowy skrzyżowania, w związku z czym brak jest dowodów świadczących o przyszłych planach skarżącego. GDOŚ zgodził się ze stanowiskiem RDOŚ w G., że przedmiotowe kasztanowce są okazałymi drzewami, w dobrym stanie zdrowotnym, stanowią część alei przydrożnej, w związku z czym odznaczają się dużą wartością przyrodniczą i krajobrazową. Zdaniem GDOŚ, istnieją rozwiązania alternatywne umożliwiające zachowanie tych drzew przy jednoczesnym obniżeniu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i w tym zakresie podziela stanowisko RDOŚ w G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska naruszyło przepisy obowiązującego prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i prowadzącym do uchylenia utrzymanego nim w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G.. Ustawodawca kompetencję do dokonywania uzgodnień usuwania drzew w obrębie pasa drogowego drogi publicznej przyznał organowi wyspecjalizowanemu, jakim jest RDOŚ. Organ uzgadniający nie może przy tym wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia i przyznane mu kompetencje, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego tę materię. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu (tu decyzji zezwalającej) od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający (por. m. in. wyrok NSA z 9 maja 2001 r., IV SA 2255/99, lex nr 55769). W rozpatrywanej sprawie organowi uzgadniającemu był już uprzednio przedkładany poprzedni projekt decyzji zezwalającej na usunięcie owych dwóch drzew, rosnących w pasie drogowym drogi wojewódzkiej. Wówczas zarządca drogi (wnioskodawca) oraz Wójt sporządzający projekt - również spotkali się z odmową. W sporządzanym wówczas postanowieniu odmownym RDOŚ zobowiązany był do wskazania Wójtowi Gminy S. mankamentów owego projektu, w kontekście przedmiotu uzgodnienia oraz wymienienia wymaganych do tego uzgodnienia dokumentów. W ocenie Sądu, stwierdzenie ZDW w G. wyrażone w skardze, iż usunięcie przedmiotowych kasztanowców związane jest z planami przebudowy skrzyżowania drogi gminnej z wojewódzką nr [...], czyniłoby koniecznym ponowne rozpoznanie sprawy przez organy uzgadniające obu instancji. Okoliczność ta bowiem właściwie wykazana i uzasadniona mogłaby prowadzić do zezwolenia na usunięcie przedmiotowych drzew. Pośrednio wnioski takie można jednak wyprowadzić już z dokumentacji uprzednio przedłożonej przez organ. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się mapa sytuacyjno-wysokościowa z uzbrojeniem terenu sporządzona do celów projektowych, obrazująca usytuowanie planowanego zjazdu z drogi wojewódzkiej [...] na drogę gminną, w pobliżu przedmiotowych drzew (w powołaniu jej wskazano na zagrożenie bezpieczeństwa dla ruchu drogowego włączającego się z drogi gminnej na wojewódzką, ze względu na ograniczenie widoczności). Zważywszy zatem, że wskazaną podstawą wystąpienia o zezwolenie na usunięcie przedmiotowych dwóch drzew było zagrażanie przez nie bezpieczeństwu ruchu drogowego, to w razie potwierdzenia tego faktu, istniały podstawy do niepobierania opłat za ich usunięcie. W takiej sytuacji bowiem, w razie dobrego stanu żywotności drzew, zasadne stawało się sięgnięcie do art. 86 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody, wyłączającego pobieranie opłat za usunięcie drzew wówczas, gdy stwarzają one zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Rozważania te jednak, w ocenie Sądu, należy uznać za czysto teoretyczne, bowiem w rozpatrywanej sprawienie nie było podstaw, do orzekania w tym przedmiocie przez RDOŚ w G. w dniu [...].10.2012 r. Z przepisu art. 83 ust. 1 pkt 2b ustawy o ochronie przyrody wynika bowiem, że RDOŚ na wyrażenie stanowiska w przedmiocie uzgodnienia zezwolenia na usunięcie drzew w obrębie pasa drogowego drogi publicznej ma 30 dni, liczonych od otrzymania projektu zezwolenia. Niewyrażenie stanowiska w tym terminie uznaje się za uzgodnienie zezwolenia. Uprzedni projekt decyzji zezwalającej w tej sprawie nie został przez RDOŚ uzgodniony. Kolejny projekt decyzji zezwalającej na usunięcie owych dwóch drzew wraz z pismem Wójta Gminy [...], w którym zwrócono się o to uzgodnienie, RDOŚ otrzymał w dniu [...].07.2012 r. Zatem postanowienie swe winien wydać do końca sierpnia 2012 r. W tym terminie zobowiązany był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie, na jaki pozwala art. 50 § 1 K.p.a. Przy czym w razie nieprzedstawienia przez Wójta żądanych, istotnych informacji w tym czasie, RDOŚ był uprawniony do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu zezwolenia. Wprowadzenie przez ustawodawcę owego terminu 30-dniowego pozostawało w związku z koniecznością przyspieszenia procedur związanych z inwestycjami drogowymi, na które duża część pieniędzy pozyskiwana jest ze środków unijnych. Zapobieganie sytuacjom ich utraty w powiązaniu ze społeczną przydatnością rozwiniętej infrastruktury drogowej, skłoniły ustawodawcę do usprawnienia procesu inwestycyjnego m. in. w obrębie pasa drogowego drogi publicznej, któremu towarzyszy często konieczność usuwania drzew pozostających w kolizji z realizacją tego celu. Podobne rozwiązania przejawiające się zakreślaniem wiążących krótkich terminów, mają miejsce przy dokonywaniu uzgodnień inwestycji celu publicznego (też w dużej mierze drogowych, współfinansowanych ze środków unijnych), na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W czynnościach wyjaśniających prowadzonych przez organ w ramach art. 50 § 1 K.p.a. nie mieściło się sugerowanie konieczności znacznego uzupełnienia uzgadnianego projektu decyzji zezwalającej (pkt 4 wezwania). Wprowadzone w projekcie zmiany i tak ostatecznie doprowadziły do odmowy uzgodnienia. Nie można zatem przyjąć, że ów termin 30-dniowy rozpoczął bieg od daty przesłania przez Wójta uzupełnionego zgodnie z wezwaniem projektu decyzji zezwalającej. Można odnieść wrażenie, że organ I instancji {nie po raz pierwszy rozpoznający wniosek Wójta i projekt decyzji w tym przedmiocie) wystąpił do Wójta o uzupełnienie złożonej dokumentacji oraz projektu zezwolenia, wskazując pośrednio na wadliwość przedłożonego projektu, w celu uzyskania możliwości liczenia na nowo owego 30 dniowego terminu. Istotne znaczenie ma wspomniany już fakt uprzedniej odmowy przez RDOŚ uzgodnienia projektu takiego zezwolenia. Uzasadniając wówczas swe stanowisko odmowne organ uzgadniający zobowiązany był do wskazania wszystkich wymaganych od organu głównego dokumentów i ustaleń, w celu umożliwienia złożenia kolejnego projektu decyzji zezwalającej, spełniającego oczekiwane wymogi. W ocenie Sądu, organowi uzgadniającemu nie przysługiwało uprawnienie do sformułowania wezwania w trybie art. 64 § 2 K.p.a., co miało miejsce [...].08.2012 r. Nie był też uprawniony do uzależniania rozpoznania sprawy od uzyskania poprawnego i kompletnego wniosku, którego przedstawienie dopiero implikowało rozpoczęcie biegu owego 30 dniowego terminu. Skoro zatem projekt decyzji zezwalającej Wójta Gminy [...] nr [...] wpłynął do RDOŚ dnia [..].07.2012 r., jak wynika z akt administracyjnych sprawy (prezentata organu), wraz z upływem 30 dniowego terminu w końcu sierpnia 2012 r. uzgodnienie należało uznać za dokonane. Rozstrzygnięcia jakie zapadły po tej dacie wydane zostały z naruszeniem art. 83 ust. 2b ustawy o ochronie przyrody. Dotyczą one bowiem sprawy, która z mocy prawa zakończyła się już wydaniem pozytywnego uzgodnienia. Wobec tego bezprzedmiotowe stało się zajmowanie stanowiska wobec pozostałych zarzutów i argumentów skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zarówno zaskarżonego w sprawie postanowienia GDOŚ z dnia [..].06.2013 r., jak również utrzymanego nim w mocy postanowienia RDOŚ w G. z dnia [...].10.2012 r. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia wydano w oparciu o art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zaś w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.