IV SA/Wa 2084/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze sprzeciwu A. E. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji: 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz A. E. kwotę 597,00 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej Minister) decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] października 2017 r. (znak: [...]) Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...], w przedmiocie zaliczenia małoletniej M. S. do osób niepełnosprawnych i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skargę na decyzję Ministra z dnia [...] maja 2018 r. wniosła A. E.-[...]. A. E.-[...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, będące skutkiem błędnego przyjęcia przez organ odwoławczy, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nie zbadał orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] września 2018 r. pod względem występowania wszystkich przesłanek zawartych w art. 156 § K.p.a., tym samym nieprawidłowo przeprowadził postępowanie nieważnościowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed odniesieniem się do zarzutów podniesionych w skardze należy wskazać, iż w rozpoznanej sprawie kontroli została poddana decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] , którą na podstawie m.in. art. 138 § 2 K.p.a. uchylono decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. (znak: [...]) oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] października 2017 r. Sprzeciw jest środkiem prawnym inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne. Podkreślić należy, że sprzeciw od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a, aczkolwiek uruchamia postępowanie sądowe, to jest to postępowanie szczególnego rodzaju. Jego zakres przedmiotowy ograniczony został do jednej kategorii ostatecznych decyzji organu odwoławczego, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Kontrolując decyzję kasacyjną sąd ocenia, czy organ odwoławczy wydający decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 kpa, a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd powinien uwzględnić sprzeciw. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Minister rozpoznając odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] października 2017 r. (znak: [...]) Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w rzeczywistości rozpoznał odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] września 2015 r. (znak: [...]) Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...]. Świadczy o tym zarówno opis przedmiotu rozstrzygnięcia zawarty w sentencji decyzji jak i analiza uzasadnienia decyzji. Dostrzeżona wadliwość decyzji jest rażąca, gdyż ponowne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] powoduje, że decyzja dotknięta jest wadą nieważności określonej w art. 156 § pkt 3 K.p.a. W istniejącym jednak stanie prawnym na podstawie art. 151 a § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając sprzeciw od decyzji może jedynie uchylić decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Skoro organ odwoławczy dokonywał w istocie oceny prawidłowości odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] września 2015 r., oznacza to, że nieprawidłowo zastosował art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy nie wykazał, że zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji rozstrzygającej o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] października 2017 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania i niewyjaśnienia sprawy w istotnym zakresie. O braku właściwej analizy materiału dowodowego przez organ odwoławczy świadczy również to, że organ ten nie zadbał o to, by w aktach sprawy znalazł się istotny dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania kontrolowanego w postępowaniu nieważnościowym orzeczenia o niepełnosprawności. Na marginesie Sąd wskazuje, iż organ błędnie pouczył strony o możliwości wniesienia skargi na decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a, gdyż od decyzji wydanej w tym szczególnym trybie przysługuje sprzeciw. Biorąc pod uwagę, iż błędne pouczenie strony nie może powodować negatywnych dla niej skutków mimo, że strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika sąd potraktował wniesiony środek jako sprzeciw. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art 151 a § 1 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania, którymi w niniejszej sprawie był wpis od sprzeciwu w kwocie [...] zł oraz koszty zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art 200 w zw. z art 64 b § 2 P.p.s.a. i § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r., poz. 2263).