IV SA/Wa 2087/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych, tytułem wpisu uiszczonego od skargi. K. B. wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 7 lipca 2015 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie w terminie 7 dni: odpisu skargi oraz uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w zakreślonym terminie dokonał uiszczenia wpisu od skargi, jednak nie uzupełniła braku formalnego polegającego na nadesłaniu w terminie 7 dni odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) odrzuceniu podlega skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Brak odpisów skargi stanowi brak formalny. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało skutecznie doręczone w dniu 21 lipca 2015 r., lecz pomimo upływu siedmiodniowego terminu uiszczony został jedynie wpis od skargi, natomiast nie uzupełniony pozostał brak formalny polegający na nadesłaniu w terminie 7 dni odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Zwrócić także należy uwagę, że w myśl przepisu art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.