IV SA/Wa 2088/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] marca 2016 r. nr [...] i umarza postępowanie administracyjne; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego M. N. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją dnia z [...] września 2018 r., nr [...], wydaną na skutek odwołania [...] od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], orzekającej o zobowiązaniu go do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia tej decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia jej wykonania lub upływu określonego w niej terminu dobrowolnego powrotu w przypadku braku informacji o jej wykonaniu, a także na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania tej decyzji na wypadek, jeżeli w terminie w niej określonym nie opuści on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił: 1. uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu; 2. orzec o: - określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 15 dni od dnia doręczenia decyzji; - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego; - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa; 3. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: W dniu 11 lutego 2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu [...] i decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], orzekł o zobowiązaniu go do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia tej decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na: - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, w przypadku braku informacji o jej wykonaniu; - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie w niej określonym nie opuści on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom prawa. Powyższe rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, a w jego uzasadnieniu stwierdzono, że w okresie od 13 listopada do 2 grudnia 2015 r. cudzoziemiec wykonywał na rzecz firmy "[...]" w [...] bez wymaganego zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczność tę stwierdzono w rezultacie kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...] w dniach 2, 8 i 17 grudnia 2015 r.. Stwierdzono także, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki wyłączające wydanie mu decyzji o zobowiązaniu do powrotu wskazane w art. 303 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, w szczególności udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Strona, działając przez pełnomocnika, złożyła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odwołanie od ww. decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], zarzucając zaskarżonej decyzji: - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że w okresie od 13 listopada do 2 grudnia 2015 r. [...] wykonywał pracę na rzecz podmiotu "[...]" z siedzibą w [...] bez wymaganego prawem zezwolenia na pracę, przez co dopuścił się nielegalnego wykonywania pracy, podczas gdy w dniu 24 września 2015 r. ww. pracodawca zarejestrował w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi, wskazując w nim przewidywany okres wykonywania pracy od 4 października do 12 grudnia 2015 r., skutkujący odmową zastosowania art. 87 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy; - naruszenie art. 7 kpa, poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegających w szczególności na zaniechaniu stwierdzenia wątpliwości co do czytelności dokumentu stanowiącego dowód w sprawie, pomimo wystąpienia szeregu innych okoliczności, które wskazywały na jego nieczytelność; - wadliwą ocenę dowodu z oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi zarejestrowanego w dniu 24 września 2015 r., poprzez uznanie, że obejmuje on okres do 12 listopada 2015 r., podczas gdy zarówno z treści samego tego dokumentu, jak i pozostałych zgodnych, spójnych i logicznych faktów, które organ winien był wyjaśnić wynika, że prawidłowa ocena całości zgromadzonego materiału powinna wskazywać na dzień 12 grudnia 2015 r. jako na końcową datę okresu, na jaki pracodawca zamierzał powierzyć i powierzył odwołującemu wykonywanie pracy; - niewłaściwe wskazanie w decyzji materiału dowodowego w postaci oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy [...], zarejestrowanego w PUP w [...] w dniu 24 września 2015 r., podczas gdy w materiałach prowadzonego postępowania znajdują się dwa tego typu oświadczenia z datą rejestracji 24 września 2015 r. różniące się w swojej treści. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że: "W toku postępowania organowi I instancji zostały przedstawione oświadczenia i jak wynika z jednego z tych oświadczeń pracodawca zamierzał w okresie od 4 października 2015 r. do 12 grudnia 2015 r. powierzyć odwołującemu wykonywanie pracy (...). W związku z tym, że zapis "12.12.2015" został wpisany ręcznie oraz z uwagi na podobieństwo graficzne znaków "1" oraz "2", w subiektywnym odczuciu niektórych osób cyfra "2" może przypominać cyfrę "1". Odczucie to jednak nie może stanowić podstawy do ustalenia jaki znak graficzny widnieje w oświadczeniu. Wyżej opisaną nieczytelność należy wyjaśnić wyłącznie w drodze obiektywnej, spójnej i logicznej, całościowej oceny materiału dowodowego, na który winny się składać co najmniej: zeznania osoby uzupełniającej formularz oświadczenia, tj. pana [...] na okoliczność wpisanej przez niego treści, zeznania pracodawcy, w imieniu którego działał pan [...] na okoliczność faktycznie zamierzonego okresu powierzenia pracy odwołującemu". Ponadto podniesiono, że: "Kolejnym faktem potwierdzającym, że odwołujący nie naruszył obowiązujących w Polsce przepisów w zakresie możliwości podejmowania pracy jest rzeczywisty okres pozostawania w zatrudnieniu. Na mocy porozumienia odwołującego z pracodawcą umowa o pracę wygasła z dniem 20.12.2015 r.. Okoliczność ta była podyktowana zbliżającym się upływem 180-dniowego terminu, w którym zgodnie z § 1 pkt 20 Rozporządzenia, odwołujący był uprawniony wykonywać pracę bez zezwolenia. Powyższe wynika z tego, że łączny czas zatrudnienia odwołującego u poprzedniego pracodawcy ([...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...]) wyniósł łącznie 98 dni. Z kolei wykonywanie pracy u pracodawcy odwołujący rozpoczął dnia 1.10.2015 r., zatem do dnia 20.12.2015 r. łączny okres zatrudnienia odwołującego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej wyniósł 178 dni (...)". Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, wskazując mu, aby podczas ponownego rozpatrywania sprawy dokonał ponownej oceny treści oświadczenia o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy z dnia 24 września 2015 r., przeprowadzając dowody ze złożonych przez odwołującego dokumentów oraz zeznań zawnioskowanych świadków na okoliczność ustalenia rzeczywistej treści oświadczenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancji. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że w trakcie kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców w firmie "[...]" dokonanej w dniach 2, 8 i 17 grudnia 2015 r. przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...], sprawdzono m.in. paszport [...] wydany przez władze [...], wraz z zamieszczoną w nim wizą nr [...], typu D/05, wydaną w dniu 5 maja 2015 r. przez konsula w [...], z terminem ważności od 7 maja do 3 października 2015 r., na okres pobytu 150 dni; umowę o pracę zawartą w dniu 1 października 2015 r. na czas nieokreślony pomiędzy ww. firmą a [...], za miesięcznym wynagrodzeniem brutto w wysokości 1.750 zł; zgłoszenie do ubezpieczenia [...] ZUS P ZUA z datą powstania obowiązku ubezpieczenia w dniu 1 października 2015 r.; oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy [...] zarejestrowane w dniu 24 września 2015 r. w PUP w [...] pod nr [...] przez pracodawcę z okresem wykonywania pracy od 4 października do dnia 12 listopada 2015 r. w zawodzie stolarza, na podstawie umowy o pracę, za wynagrodzeniem 1.900 zł brutto miesięcznie; oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy [...] zarejestrowane w dniu 24 września 2015 r. w PUP w [...] pod nr [...] przez pracodawcę z okresem wykonywania pracy od 25 września do 3 października 2015 r. w zawodzie stolarza, na podstawie umowy o pracę, za wynagrodzeniem 1.900 zł brutto miesięcznie. W trakcie tej kontroli ustalono, że od 13 listopada do 2 grudnia 2015 r. [...] wykonywał pracę na rzecz ww. pracodawcy na stanowisku stolarza na podstawie pisemnej umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej w dniu 1 października 2015 r. z ww. podmiotem za wynagrodzeniem 1.750 zł brutto miesięcznie. Cudzoziemiec posiadał dwa oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy zarejestrowane w dniu 24 września 2015 r. przez ww. pracodawcę ze wskazaniem okresów wykonywania pracy od 25 września do 3 października 2015 r. oraz od 4 października do 12 listopada 2015 r., które nie uprawniały do wykonywania przez niego pracy w terminie od 13 listopada do 2 grudnia 2015 r.. W związku z powyższym uznano, że nie zostały spełnione warunki zwolnienia cudzoziemca z wymogu uzyskania zezwolenia na pracę, a co za tym idzie konieczności rejestracji nowego oświadczenia zgodnego z warunkami zatrudnienia albo uzyskania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Z uwagi na to, że cudzoziemiec nie posiadał zezwolenia na pracę stwierdzono, iż dopuścił się nielegalnego wykonywania pracy na terytorium Polski. Ponadto stwierdzono, że pracodawca dopuścił się nielegalnego powierzenia mu wykonywania pracy bez wymaganego zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uprawniającego go do wykonywania pracy na rzecz firmy "[...]", gdyż powierzenie wykonywania pracy nastąpiło na warunkach innych niż określone w posiadanych zarejestrowanych oświadczeniach o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi, tj. za wynagrodzeniem 1.750 zł brutto miesięcznie zamiast 1.900 zł brutto miesięcznie wskazanego w ww. oświadczeniach. W trakcie powyższej kontroli złożyli ustne wyjaśnienia do protokołu: [...] (w dniu 2 grudnia 2015 r.), [...] (w dniu 8 grudnia 2015 r.) oraz [...] (w dniu 2 grudnia 2015 r.). Z wyjaśnień cudzoziemca wynika, że po raz ostatni przyjechał do Polski w dniu 17 maja 2015 r. w celu podjęcia pracy w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Posiadał wówczas ważną wizę wydaną w celu wykonywania pracy oraz oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi zarejestrowane na rzecz ww. firmy w PUP w [...]. W Spółce tej cudzoziemiec był zatrudniony od połowy maja do końca września 2015 r.. Następnie w dniu 1 października 2015 r. podjął pracę w firmie "[...]" w [...] na podstawie zawartej z ww. podmiotem umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku stolarza, za wynagrodzeniem 1.750 zł brutto miesięcznie. Pracę tę wykonywał do 2 grudnia 2015 r.. Natomiast z wyjaśnień [...] i [...] wynika, że [...] wykonywał pracę na rzecz "[...]" od 1 października 2015 r. do dnia kontroli na stanowisku stolarza na podstawie pisemnej umowy o pracę. Z powyższej czynności w dniu 17 grudnia 2015 r. sporządzono protokół, który został podpisany przez [...] (właściciela kontrolowanego podmiotu) w dniu 23 grudnia 2015 r. bez wniesienia przez niego zastrzeżeń. Na podstawie powyższych okoliczności, w dniu 11 lutego 2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania [...] do powrotu. W toku tego postępowania, podczas przesłuchania w dniu 11 lutego 2016 r. [...] zeznał, iż po raz ostatni przyjechał do Polski w dniu 17 maja 2015 r. w celu podjęcia pracy jako stolarz. Po przyjeździe do Polski podjął pracę w Spółce [...], w której był zatrudniony od 18 maja do 24 sierpnia 2015 r.. Następnie w dniu 1 października 2015 r. podjął pracę w firmie "[...]" na podstawie pisemnej umowy o pracę. W dalszej części przesłuchania cudzoziemiec zaprzeczył istnieniu okoliczności uniemożliwiających wydanie mu decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Cudzoziemiec wskazał, że obawia się powrotu na [...] z uwagi na możliwość powołania go do służby wojskowej. Na podstawie powyższych ustaleń, Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] orzekł o zobowiązaniu [...] do powrotu na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W dniu 17 marca 2016 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie wydał wyrok nakazowy, sygn. akt V W 488/16, w którym uznał [...] za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1.000 zł. W treści ww. wyroku Sąd stwierdził, iż w okresie od 13 listopada do 2 grudnia 2015 r. [...] wykonywał pracę w charakterze stolarza na rzecz firmy "[...]" bez wymaganego zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 15 kwietnia 2016 r.. W trakcie postępowania odwoławczego, w dniu 17 czerwca 2016 r. [...] złożył wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania z uwagi na wystąpienie przez niego z wnioskiem do Sądu Okręgowego w Szczecinie o wznowienie postępowania w sprawie popełnienia przez niego wykroczenia oraz uchylenie wyroku nakazowego. Postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. organ odwoławczy odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania stwierdzając, że okoliczność złożenia przez cudzoziemca wniosku o wznowienie postępowania wykroczeniowego, a także sposób rozpatrzenia takiego wniosku nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego jest uzależniona sama możliwość rozpatrzenia sprawy dotyczącej zobowiązania go do powrotu w oparciu o przesłankę z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez [...] przepisów ustawy o cudzoziemcach oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez podjęcie wykonywania przez niego pracy w firmie "[...]" bez wymaganego zezwolenia na pracę. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w okresie od 13 listopada do 2 grudnia 2015 r. [...] wykonywał pracę na rzecz ww. pracodawcy na podstawie pisemnej umowy o pracę zawartej w dniu 1 października 2015 r.. Cudzoziemiec posiadał zarejestrowane w dniu 24 września 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] dwa oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w których jako okresy wykonywania pracy wskazano: 25 września – 3 października 2015 r. oraz 4 października – 2 grudnia 2015 r.. Od 13 listopada 2015 r. [...] nie posiadał ważnego oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi, ani zezwolenia na pracę. Ponadto na mocy wyroku Sądu Rejonowego Szczecin -Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, sygn. akt V W 488/16 z dnia 17 marca 2016 r. (data uprawomocnienia się wyroku 15 kwietnia 2016 r.) [...] został uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 120 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i ukarany karą grzywny w wysokości 1.000 zł. W związku z powyższym organ uznał, że [...] wykonywał pracę bez zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym na mocy przepisów szczególnych z obowiązku posiadania takiego zezwolenia, a ponadto został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Dlatego organ odwoławczy uznał, iż w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli organ ten stwierdzi, iż cudzoziemiec wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, tj. niezgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Już sam stwierdzony fakt nielegalnego wykonywania przez cudzoziemca pracy lub skazania go na karę grzywny, odpowiadając hipotezie powyższego przepisu uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania go do powrotu w określonym czasie i w określony sposób oraz orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Taka konstrukcja normy prawnej ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie dopełnienia wymogów formalnych związanych podejmowaniem pracy w Polsce. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. W art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. I tak, zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub 3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub 8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub 9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub 10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub 11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub 12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, lub 13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013), zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013". Z kolei stosownie do art. 348 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Zgodnie z art. 349 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, jeżeli istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że: 1) popełnił zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości, w rozumieniu prawa międzynarodowego, lub 2) jest winny działań sprzecznych z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych określonymi w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych, lub 3) popełnił na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zbrodnię lub popełnił poza tym terytorium czyn, który jest zbrodnią według prawa polskiego, lub 4) stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, lub 5) podżegał albo w inny sposób brał udział w popełnieniu zbrodni lub czynów, o których mowa w pkt 1-3. Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. artykułu cudzoziemcowi, który przed przybyciem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej popełnił inny niż określony w pkt 1-3 czyn, który według prawa polskiego jest przestępstwem zagrożonym karą pozbawienia wolności, można odmówić udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, jeżeli opuścił on kraj pochodzenia wyłącznie w celu uniknięcia kary. Zgodnie z art. 351 ustawy o cudzoziemcach, zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, lub b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej - w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349, lub 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub 3) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca. W toku postępowania odwoławczego organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach, co wynika m.in. ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu przesłuchania [...] w dniu 11 lutego 2016 r.. Skarżący nie jest małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pobyt [...] w Polsce związany jest jedynie z wykonywaniem przez niego pracy i cudzoziemiec nie zdążył tu nawiązać trwałych więzi o charakterze społecznym i ekonomicznym. Cudzoziemiec nie posiada rodziny na terytorium Polski, ani innych krajów Unii Europejskiej, a ponadto nie był prześladowany w kraju pochodzenia i nic mu tam nie grozi. Odnosząc się natomiast do obaw cudzoziemca związanych z możliwością powołania go do służby wojskowej organ wskazał, że okoliczność ta nie stanowi podstawy do udzielenia mu ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. W myśl art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Natomiast art. 318 ust. 2 pkt 2 tej samej ustawy stanowi, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Art. 319 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1 określa się od 1 roku do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 4 lub 5. Ponadto, uwzględniając treść odwołania organ wyjaśnił, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o cudzoziemcach stwierdzenie, iż cudzoziemiec wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy lub iż został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy - zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę zobowiązania cudzoziemca do powrotu do powołania przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, która ma charakter obligatoryjny. Natomiast odnosząc się do zarzutu strony podniesionego w odwołaniu, iż organ I instancji nie dokonał wszelkich czynności, które wskazywały na nieczytelność oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy [...] zarejestrowanego w dniu 24 września 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] pod nr [...] (pełnomocnik strony podniósł, że w ww. oświadczeniu termin powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi określono do 12 grudnia 2015 r., nie zaś do 12 listopada 2015 r. - jak stwierdził organ I instancji) organ wskazał, że [...] (właściciel kontrolowanego podmiotu) został prawidłowo poinformowany przez kontrolujących o prawie zgłoszenia na piśmie zastrzeżeń do protokołu kontroli w terminie 7 dni od dnia przedstawienia mu go do podpisu, jednakże nie zgłosił żadnych zastrzeżeń. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie naruszył zarówno przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik podjętego rozstrzygnięcia. Jednocześnie organ podkreślił, iż jeżeli cudzoziemiec wykaże, że wykonał obowiązki wynikające z decyzji o zobowiązaniu do powrotu, Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] może, na jego wniosek, cofnąć zakaz wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców postanowił jak w powołanej na wstępie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjne w Warszawie na powyższą decyzję [...], reprezentowany przez adwokata, zaskarżył ją w całości, zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 i art. 78 § 1 kpa, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków oraz dokumentów, wskazanych w treści odwołania pomimo tego, że przeprowadzenie tych dowodów było niezbędne do prawidłowego ustalenia istotnych okoliczności sprawy, a dotychczasowe ustalenia organu były przez stronę kwestionowane w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji; 2) naruszenie art. 15 w związku z art. 140 kpa, poprzez zaniechanie przeprowadzenia ponownego, pełnego zbadania wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu i bez ponownego rozpoznania sprawy oraz bezkrytyczne przyjęcie ustaleń organu I instancji z pominięciem przeprowadzenia dowodów mających na celu ponowne, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego; 3) naruszenie art. 302 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, poprzez jego błędne zastosowanie w stosunku do skarżącego, który w dniu kontroli wykonywał pracę, posiadając przy tym aktualne oświadczenie pracodawcy o zamierzeniu powierzenia mu wykonywania pracy, które było zarejestrowane w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...]; 4) naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 8 oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez ustalenie, że skarżący dopuścił się nielegalnego wykonywania pracy, odmawiając zawieszenia postępowania do czasu uprawomocnienia się wyroku sądowego w tej sprawie, pomimo tego, że skarżący poinformował organ o tych okolicznościach i wnioskował o zawieszenie postępowania. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] oraz o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów w łącznej kwocie 817 zł, w tym kosztów i wydatków pełnomocnika procesowego. Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 26 września 2017 r. wraz z uzasadnieniem na okoliczność legalnego wykonywania pracy przez [...] w dniu przeprowadzonej kontroli oraz później, aż do dnia 15 grudnia 2015 r, kiedy to strony rozwiązały umowę o pracę. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ppsa. Sąd nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. W ocenie Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r., zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydawało się cudzoziemcowi, który wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 107), do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy zasadniczo stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r. stanowił, że nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza wykonywanie pracy przez cudzoziemca, który nie jest uprawniony do wykonywania pracy w rozumieniu art. 87 ust. 1 lub nie posiada zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym na podstawie przepisów szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, lub którego podstawa pobytu nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art. 88 f ust. 1a-1c, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3, z zastrzeżeniem art. 119 i art. 135 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach. Zgodnie z § 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2018 r. poz. 2273) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r., wykonywanie pracy przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę było dopuszczalne w przypadku cudzoziemców, będących obywatelami Republiki Armenii, Republiki Białoruś, Republiki Gruzji, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej lub Ukrainy, wykonującymi pracę przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców, a praca ta wykonywana jest na podstawie pisemnej umowy na warunkach określonych w oświadczeniu. Nie ulega wątpliwości, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała kwestia oceny treści oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy [...], zarejestrowanego w dniu 24 września 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] pod nr [...], a właściwie wskazanej w nim końcowej daty okresu wykonywania pracy. Według organów obu instancji był to 12 listopada 2015 r., zaś według skarżącego – 12 grudnia 2015 r.. Zwrócić należy uwagę na fakt, że już w odwołaniu od decyzji organu I instancji cudzoziemiec wskazywał na błędne odczytanie końcowej daty okresu wykonywania pracy w przedmiotowym oświadczeniu o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy. Co więcej, wnosił o przeprowadzenie szeregu wskazanych dowodów na związane z tym okoliczności. W końcu też wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na wniosek o wznowienie postępowania w sprawie o wykroczenie. Jednakże organ odwoławczy poprzestał na dołączeniu odpisu prawomocnego wyroku nakazowego, którego treść była mu już zresztą znana w związku z przedstawieniem przez organ I instancji kopii tego orzeczenia. Nie uwzględnił przy tym ani wniosków dowodowych skarżącego, ani jego wniosku o zawieszenie postępowania. Jak zaś pokazuje aktualna sytuacja, obydwa te wnioski były uzasadnione, co wprost wynika z załączonego do skargi odpisu wyroku Sądu Rejonowego Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt V W 488/16. Sąd przeprowadził dowód z tego orzeczenia na podstawie art. 106 § 3 ppsa, gdyż było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowało przedłużenia postępowania w sprawie. Z dokumentu tego wynika, że [...] został uniewinniony od zarzutu nielegalnego wykonywania pracy od 13 listopada do 2 grudnia 2015 r.. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy wprost wskazał, że w trakcie kontroli rozpoczętej 2 grudnia 2015 r. i firmie "[...]", kontrolujący funkcjonariusz błędnie odczytał datę na zgłoszeniu dotyczącym obwinionego, biorąc zapis cyfry "2" w oznaczeniu miesiąca za "1", w związku z czym błędnie przyjął, że praca miała być wykonywana do 12 listopada 2015 r. (12.11.2015), a nie jak zgłoszono – do 12 grudnia 2015 r. (12.12.2015). W związku z powyższym, w ocenie Sądu organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z jednej strony chodzi o art. 78 § 1 kpa i art. 15 kpa, z drugiej zaś o art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Oceny tej nie zmienia fakt nie zgłoszenia przez pracodawcę cudzoziemca zastrzeżeń do protokołu kontroli z 17 grudnia 2015 r., ani wydanie wyroku nakazowego z dnia 17 marca 2016 r.. Nawiasem mówiąc, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wystarczyło zwykłe powiększenie zapisu daty okresu wykonywania pracy na oświadczeniu o zamiarze jej powierzenia [...], zarejestrowanego w dniu 24 września 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] pod nr [...]. Zdaniem Sądu, rzeczywiście w oznaczeniu miesiąca odnoszącego się do końca wykonywania pracy znajduje się cyfra "2", a nie "1". W okolicznościach niniejszej sprawy, zwłaszcza w świetle twierdzeń skarżącego, jego ówczesnego pracodawcy i księgowego - jest to zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Tak czy inaczej, nieprawidłowe odczytanie daty końcowej wykonywania pracy przez cudzoziemca, spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Konsekwencją powyższego było z kolei naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego zastosowanie w sprawie. W związku z powyższymi ustaleniami i wywodami, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, zaś postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe w całości, co skutkować winno umorzeniem postępowania administracyjnego w całości, na podstawie art. 105 § 1 kpa. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 3 w związku z art. 135 ppsa, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji. O kosztach postępowania w punkcie 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ppsa. Na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 300 zł, ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa substytucyjnego (17 zł). Na marginesie zauważyć należy, że nie mogło być uwzględnione żądanie zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kwoty 817 zł, gdyż przekracza ona wysokość kosztów należnych stronie według norm przepisanych. Przede wszystkim nie zostały wykazane jakiekolwiek wydatki pełnomocnika procesowego, a ponadto wbrew twierdzeniom skargi nie został do niej dołączony dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego adw. [...].