IV SA/Wa 2091/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na pismo Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za brak sieci postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z dnia 22 września 2014 r. [...] sp. z o.o. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], którym poinformowano skarżącego, że brak jest podstawy prawnej zobowiązującej organ do zwrotu wniesionej przez [...] opłaty za brak sieci. Zaskarżonemu pismu zarzucono naruszenia art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez odmowę zwrotu nienależnie uiszczonej przez Spółkę opłaty za brak sieci za 2006 rok. W skardze podniesiono, że Spółka nie zgadza się z organem, że uiszczona opłata za brak sieci nie powinna zostać zwrócona z uwagi na fakt uchylenia decyzji wydanych w postępowaniu wznowieniowym, a nie decyzji bezpośrednio obligujących spółkę do zapłaty określonej jej opłaty za brak sieci. Swoje roszczenie wywodzi z tego tytułu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 322/14 uchylił decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r.. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej odrzucenie, alternatywnie oddalenie, podnosząc, że zaskarżone pismo nie jest rozstrzygnięciem jakie może zostać objęte kontrolą Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga [...] sp. z o.o. podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej Ppsa) sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest pismo Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], którym poinformowano skarżącego, że brak jest podstawy prawnej zobowiązującej organ do zwrotu wniesionej przez [...] opłaty za brak sieci. W ocenie Sądu stanowisko organu nie mieści się w wyżej wymienionym katalogu. Wbrew stanowisku skarżącego, nie można uznać go za generalny akt, w którym organ odmówił Spółce dokonania zwrotu uiszczonej opłaty za brak sieci w 2006 r. Zaskarżone pismo nie może zostać uznane za decyzję administracyjną. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się ją jako jednostronną czynność prawną organu administracji publicznej posiadającej odpowiednią formę. Minimum wymagań formalnych, jakie powinna spełniać decyzja, to: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby działającej w imieniu organu (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSP 1982, z. 9-10, poz. 169). Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Stwierdzić należy, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo nie zawiera w szczególności rozstrzygnięcia, którego podstawą mogłyby być przepisy procesowe bądź przepisy prawa materialnego zatem nie rozstrzyga merytorycznie indywidualnej sprawy skarżącego (art. 104 § 1 i § 2 k.p.a.). Zaskarżone pismo nie mieści się też w katalogu prawnych form działania administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa - innych niż decyzja czy postanowienie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Inny akt lub czynność, o których mowa w tym przepisie muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akt lub czynność musi zatem ustalać, stwierdzać bądź potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (bądź ich odmową), a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 Ppsa, jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygająca o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 1998 r. w sprawie sygn. II SA 1155/97 – publ. ONSA nr 2 z 1999 r. poz.51). Dany akt lub czynność powinny ustalać, stwierdzać, potwierdzać (lub nie) obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości interpretacji. Musi więc istnieć związek między ustaleniem, bądź potwierdzeniem określonego obowiązku lub uprawnienia (lub ich odmową), a możliwością realizacji takiego uprawnienia, czy obowiązku wynikającego z przepisu prawa (zob. T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004, s. 81). W ocenie Sądu, zaskarżone w niniejszej sprawie pismo GIOŚ ma jedynie charakter informacyjny. Powiadamia, że brak jest podstawy do zwrotu wniesionej opłaty za brak sieci, zatem nie rodzi ani uprawnień, ani obowiązków, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach o sygn. II OSK 1479/14, II OSK 2205/14, II OSK 320/15. Reasumując stwierdzić należy, że ani treść zaskarżonego do Sądu pisma, ani jego forma, nie stwarzają podstaw, aby uznać je za akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z tych też względów wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa. O zwrocie wpisu, w pkt 2 sentencji, orzeczono na podstawie art.232 § 1 pkt 1 Ppsa. Jednocześnie z uwagi na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę jako niedopuszczalną, nie był zobowiązany do odniesienia się do poszczególnych jej zarzutów.