IV SA/Wa 2092/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. M. z Kancelarii Radcy Prawnego z siedzibą w J. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu skarg: A. S. na decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] oraz K. M. na decyzję z dnia [...] kwietnia 2000 r., nr [...], na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchyliło w całości zaskarżone decyzje oraz utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r. ustalająca warunki zabudowy. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w dniu [...] maja 2005 r. wpłynęła skarga K. M. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO z dnia [...] maja 2005 r. ([...]), która to decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r. ustalająca warunki zabudowy na działce nr geod. [...] w S. Ponadto do organu wpłynęła także skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S. na decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2005 r. (nr [...]). Decyzją tą organ po rozpatrzeniu odwołania wyżej wymienionej od powołanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta S., umorzył postępowanie odwoławcze uznając, iż odwołująca się nie jest stroną postępowania. SKO wskazało, iż A. S. podniosła w skardze, że jest współwłaścicielką nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z działką, której dotyczy ustalenie warunków zabudowy, przedstawiając kserokopię aktu notarialnego, potwierdzającego ten fakt. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, iż po przeanalizowaniu powyższych skarg oraz materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, skargi te należy uwzględnić w całości i uchylić zaskarżone decyzje z [...] kwietnia 2005 r. (nr [...] oraz nr [...]). Kolegium wskazało, że należy uznać za słuszny argument skarżącej A. S., że jest stroną postępowania. Zdaniem organu, skoro na etapie wniesienia skargi, okazało się, że A. S. jest stroną postępowania, obie decyzje SKO, na które złożono skargi, należało uchylić i ponownie rozpoznać odwołania K. M. oraz A. S. Następnie organ odnosząc się merytorycznie do ww. odwołań stwierdził, że nie mogą one zostać uwzględnione, gdyż kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r. zawiera wszystkie konieczne elementy merytorycznego rozstrzygnięcia, a warunki zabudowy zostały wydane po dokonaniu stosownych uzgodnień. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2006 r. wniosła A. S., wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącej dokonana przez organy analiza zagospodarowania terenu przy ul. [...] w S. jest błędna. Na tej ulicy znajdują się jedynie budynki jednorodzinne, brak jest natomiast budynków wielorodzinnych. Wybudowanie trzypiętrowego bloku z garażami, zburzy dotychczasowy sposób zagospodarowania tej ulicy, ograniczy widoczność i przestrzeń sąsiednich nieruchomości. Skarżąca podaję, że zagospodarowanie działki w sposób zaproponowany w decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2006 r. prowadzi do sprzeczności interesów firmy B. S.A. i mieszkańców ulicy [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji, a zarzuty skarżącej uznając za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Należy zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając skargę A. S. w świetle wyżej wskazanych kryteriów, należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów, niż wskazane w skardze. Przede wszystkim wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w ramach autokontroli organu, tj. w trybie art. 54 § 1 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Otóż, zgodnie z tym przepisem, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższe oznacza, iż warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnieniu skargi w całości, a zatem uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów jak i wniosków skargi. Jeżeli organ stwierdzi, że zgodnie z prawem, skargi nie można uwzględnić, bądź legalne byłoby tylko uwzględnienie jej w części – nie może zastosować trybu autokontroli w stosunku do takiej decyzji. Komentowany przepis bowiem nie daje takiej możliwości i analiza jego treści prowadzi do wniosku, iż nie może on służyć jedynie eliminowaniu błędnych orzeczeń, jeżeli jednocześnie brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w całości. Należy podkreślić, iż celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania, bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Instytucja ta powinna zatem prowadzić do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2005, s. 146). A zatem celem autokontroli jest zakończenie sporu pomiędzy organem a skarżącym. W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2005 r. została wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. omawianego przepisu art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało wpływ na wynik sprawy. W skardze na decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2005 r., którą organ umorzył postępowanie odwoławcze, odmawiając przymiotu strony A. S., skarżąca wniosła o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji uchylenie przez Kolegium decyzji z dnia [...] maja 2004 r. i jednoczesne utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej kwestionowanej przez skarżącą w toku niniejszego postępowania, nie może zostać uznane za uwzględnienie skargi w całości. Utrzymanie bowiem decyzji Prezydenta Miast S., ustalającej warunki zabudowy, z cała pewnością nie było zgodne z żądaniem skarżącej. Ponadto niezrozumiałe jest rozstrzygnięcie organu zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. w stosunku do skargi K. M. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. organ rozpoznał merytorycznie odwołanie K. M. i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2005 r., ustalającą warunki zabudowy. Następnie, w wyniku skargi na tę decyzję Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. i utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. A zatem organ powołując się na art. 54 § 3 i stwierdzając, iż uwzględnia skargę w całości, wydał w istocie rozstrzygnięcie identyczne z rozstrzygnięciem, kwestionowanym przez stronę w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, iż Kolegium, uznając że A. S. jest stroną postępowania, korzystając z uprawnienia do orzekania w odniesieniu do własnej decyzji w drodze autorewizji dokonało weryfikacji zarówno decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego w stosunku do A. S. jak i decyzji wydanej wskutek rozpatrzenia odwołania K. M. Skoro decyzja podjęta w drodze autorewizji zawiera w sentencji identyczne rozstrzygnięcia, jak w uchylonej decyzji, zaskarżonej przez K. M., to należy stwierdzić, że nie można w takiej sytuacji mówić w ogóle o uwzględnieniu skargi. Należy również podnieść, ich uchybieniem procesowym było rozstrzygnięcie jedną decyzją w trybie art. 54 § 3 w/w ustawy w sprawie dwóch skarg wniesionych na dwie, różne decyzje. Obowiązkiem organu po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku będzie przekazać Sądowi obie skargi na poprzednio wydane decyzje wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargi, gdyż uchylenie przez sąd administracyjny decyzji wydanej w omawianym trybie powoduje, że odżywa zarówno decyzja jak i skarga złożona na nią do sądu administracyjnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 lit. a, c oraz art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.