IV SA/Wa 2099/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary administracyjnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W piśmie z dnia 4 lipca 2017 r. Gmina C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], którą wymierzono Gminie administracyjną karę pieniężną w wysokości 101 053,00 zł za wprowadzenie w 2010 r. ścieków do wód z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu Gmina wskazała, iż zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci wyczerpania w budżecie gminnym środków wyznaczonych do zrealizowania celi publicznych (zadania własne gminy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu skarżąca Gmina uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji w niniejszej sprawie – czyli konieczności uiszczenia kwoty 101 053,00 zł może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Gmina wskazała, iż zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci wyczerpania w budżecie gminnym środków wyznaczonych do zrealizowania celi publicznych (zadania własne gminy). Sąd przy rozpoznawaniu niniejszego wniosku miał na uwadze, że jednostka samorządu terytorialnego jest specyficzną instytucją, działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa, a jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku podmiotów prywatnych. Z art. 51 z ustawy 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynika, bowiem, że gmina prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie uchwały budżetowej gminy. Wobec tego konieczność uiszczenia nałożonej kary może spowodować trudności w prawidłowej realizacji ciążących na gminie zadań, a także konieczności dokonania przesunięć środków z innych zadań planowanych do realizacji w bieżącym roku budżetowym. Sytuacja taka mogłaby zaś skutkować zmniejszeniem środków m.in. na realizację zadań publicznych na rzecz ogółu mieszkańców gminy, a w perspektywie ograniczeniem w pewnym stopniu wykonywania niezbędnych zadań należących do kompetencji gminy. Dlatego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.