IV SA/Wa 210/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na rozstrzygnięcie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] kwietnia 2006 r, nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia ponownego konkursu na stanowisko [...] w Ministerstwie Skarbu Państwa postanawia: odrzucić skargę J. L. zgłosił swoją kandydaturę oraz przedłożył dokumenty z zamiarem uczestniczenia w konkursie na stanowisko [...] w Ministerstwie Skarbu Państwa (konkurs [...]). Do konkursu na to stanowisko zgłosiło się 4 kandydatów. Następnie uchwałą z dnia [...] stycznia 2006 r. zespół konkursowy nie dopuścił trzech kandydatów, w tym J. L. jako kandydata na stanowisko [...] w Ministerstwie Skarbu Państwa. Zaś innego z kandydatów – J. K. - zobowiązał do uzupełnienia dokumentów. Kolejną uchwałą z dnia [...] lutego 2006 r. zespół konkursowy odmówił dopuszczenia do udziału w konkursie J. K., a następnie ze względu na niedopuszczenie do udziału w konkursie żadnego z kandydatów, zakończył wykonywanie powierzonych mu zadań. Pismem z dnia 28 lutego 2006 r. J. L. wniósł odwołanie od wyniku konkursu ze względu na naruszenie przez zespół konkursowy zasad przeprowadzania konkursu polegające na błędnej ocenie złożonych przez kandydata dokumentów będących podstawą podjęcia uchwały w sprawie niedopuszczenia do udziału w konkursie. Kolejno Szef Służby Cywilnej pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. poinformował, że po zbadaniu dokumentacji konkursowej, w części dotyczącej sytuacji prawnej J. L. w tym konkursie stwierdził naruszenie § 6 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz.U. Nr 91, poz.1028 ze zm.) i zarządził przeprowadzenie ponownego konkursu na stanowisko [...] w ministerstwie Skarbu Państwa. Rozstrzygnięcie to zawierało pouczenie, że na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej, stronie przysługuje odwołanie - powództwo do sądu pracy. Stosując się do w/w pouczenia J. L. wniósł pozew do Sądu Rejonowego dla W., [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. (sygn.akt [...]) Sąd dla W., [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przekazał sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd orzeka na podstawie stanu prawnego obowiązującego w chwili wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zatem na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.), w brzmieniu wówczas obowiązującym. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest stanowisko Szefa Służby Cywilnej zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...]. Szef Służby Cywilnej wskazał w w/w piśmie, że po zbadaniu dokumentacji konkursu na przedmiotowe stanowisko stwierdził naruszenie zasad przeprowadzenia konkursu na wyższe stanowisko w służbie cywilnej. W konkursie na w/w stanowisko wśród wymagań warunkujących dopuszczenie kandydata do udziału w konkursie znajdował się m.in. warunek minimum 3 - letniego doświadczenia zawodowego na stanowiskach kierowniczych w komórkach organizacyjnych wykonujących zadania kontrolne w stosunku do instytucji sfery budżetowej. Zdaniem Szefa Służby Cywilnej z życiorysu J. L. wynikało, że mógłby udokumentować spełnienie w/w wymagania. Zatem w opisanej sytuacji zespół konkursowy winien zwrócić się do J. L. o przedstawienie dokumentów, które pozwoliłyby stwierdzić czy posiada stosowne doświadczenie zawodowe. Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie ( wyrok NSA z dnia 14 września 2004 r., sygn.akt OSK 460/04, LEX nr 156420), kierowane do konkretnego kandydata, stanowisko Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie przebiegu postępowania konkursowego było czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -P.p.s.a.), a zatem podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. przesłanką dopuszczalności skargi na czynność z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, jest uprzednie wezwanie na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności. Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej, stanowiąca podstawę postępowania konkursowego na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, nie przewidywała możliwości wniesienia środka odwoławczego, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. Odwołanie od rozstrzygnięcia podjętego przez zespół konkursowy, o którym mowa w art. 45 ustawy o służbie cywilnej oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania oraz szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów w służbie cywilnej nie było środkiem odwoławczym w rozumieniu wskazanych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Było jedynie środkiem odwoławczym przewidzianym w ramach wewnętrznej procedury samego postępowania konkursowego. Powołany do przeprowadzenia konkursu zespół konkursowy był organem pomocniczym Szefa Służby Cywilnej i to on jako organ administracji rządowej właściwy w sprawach służby cywilnej podejmował określone czynności, podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Taką właśnie czynnością było stanowisko Szefa Służby Cywilnej w sprawie zarządzenia ponownego przeprowadzenia konkursu i w stosunku do tej czynności ustawa o służbie cywilnej nie przewidywała żadnych środków odwoławczych. Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, że w warunkach przedmiotowej sprawy, skarżący przed wniesieniem skargi winien był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący J. L. dokonał takiego wezwania. W tym miejscu wskazać należy, że za datę wniesienia skargi do sądu administracyjnego, uznać należy datę wniesienia pozwu do sądu powszechnego, a zatem dzień 10 maja 2006 r. (data wpływu do Biura Podawczego Sądu Rejonowego dla W., [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych). Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga J. L., wobec niewezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sąd stwierdzając taką wadliwość skargi ma obowiązek orzec o jej odrzuceniu, niezależnie od faktu błędnego pouczenia skarżącego przez organ o możliwości wniesienia pozwu do sądu powszechnego. W przypadku bowiem błędnego pouczenia, strona może skorzystać ze środka przewidzianego w art.112 kpa, tj. może złożyć wniosek o przywrócenie terminu, dokonując jednocześnie czynności dla której przywrócenia terminu się domaga. Mając powyższe na uwadze na podstawie art.58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.