IV SA/Wa 2103/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. U. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2013 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzielaniu zgody na pobyt tolerowany i wydaleniu z terytorium RP, skarżąca Z. U. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że nie może wracać do [...], gdyż jest obiektem zainteresowań służb specjalnych. Ponadto wydalenie skarżącej z terytorium RP obyło by się z krzywdą dla jej dzieci, które uczęszczają do polskiej szkoły. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270. zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezależnie od powyższej argumentacji należy także mieć na względzie, że do wykonywania nie nadają się akty administracyjne odmowne oraz te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295). Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszym postępowaniu jest decyzja o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP. Wobec tego zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy, a których wykonanie spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. W niniejszej sprawie przedmiotem wstrzymania wykonania nie może zostać objęta decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzielaniu zgody na pobyt tolerowany i wydaleniu z terytorium RP, z tego względu, że nie można jej uznać za akt wydanych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 cyt. ustawy). W ocenie Sądu ustawodawca zamieszczając w art. 61 § 3 cyt. ustawy zwrot "w granicach tej samej sprawy" odsyła do sprawy w znaczeniu materialnoprawnym. Na sprawę administracyjną, w znaczeniu materialnoprawnym, składają się zaś elementy podmiotowe i przedmiotowe. Oznacza to, że w postępowaniu organów obu instancji musi występować tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków (podmiotowa) oraz tożsamość podstawy prawnej i faktycznej (przedmiotowa). W niniejszej sprawie brak jest tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a więc tożsamości spraw w znaczeniu przedmiotowym. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.