IV SA/Wa 2105/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski,, sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Protokolant spec. Karolina Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. S.A., z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu wobec zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz P. S.A., z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], Minister Środowiska po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. w [...] (dalej "skarżący" albo "strona") od decyzji Marszałka Województwa [...]z dnia [...] marca 2016r., znak: [...], orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Marszałek Województwa [...] działając na podstawie art. 5, 8 ust. 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U z 2013 r., poz. 12 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne, wyraził sprzeciw wobec zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych w postaci drewnianych podkładów kolejowych o kodzie [...] na odpady inne niż niebezpieczne o kodzie [...]. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i zmianę klasyfikacji odpadów w postaci drewnianych odpadów kolejowych z kodu niebezpiecznego [...] na odpad inny niż niebezpieczny o kodzie [...]. Minister Środowiska, rozpatrując odwołanie wskazał, że odpady przewidziane do zmiany klasyfikacji stanowią odpady wytwarzane na terenie województwa [...] i odnoszą się do linii kolejowych zarządzanych przez [...] S.A. Jako miejsca poboru prób wskazano 2 bazy, jedna dla linii: nr [...] i nr [...] - miejsce magazynowania w [...] przy torze [...], druga dla linii: nr [...] i nr [...] - miejsce magazynowania Baza ISE [...], plac magazynowy w [...]. Organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 pkt. 5 ustawy o odpadach, zgłoszenie zmiany klasyfikacji odpadu powinno zawierać opis procesu technologicznego, w którym powstają odpady przewidziane do zmiany klasyfikacji oraz inne okoliczności, które mogły mieć wpływ na właściwości tych odpadów. W analizowanym zgłoszeniu strona zamieściła opis technologiczny brzmiący następująco: "W ramach realizacji zadań inwestycyjnych i bieżącej eksploatacji (konserwacji) linii kolejowej wykonywane są prace polegające m.in. na wymianie elementów torowiska, bieżącej wymianie podkładów kolejowych. Podkład kolejowy, który w skutek mechanicznego uszkodzenia lub zużycia nie zapewnia prawidłowego podparcia i przytwierdzenia szyny jest demontowany z torowiska". Ponieważ organ I stopnia uznał opis procesu technologicznego za niepełny, wezwał stronę do jego uzupełnienia. Strona stwierdziła jednak, że podany przez nią w zgłoszeniu opis procesu technologicznego jest w pełni wystarczający i pozostawiła zgłoszenie bez uzupełnienia. Marszałek Województwa [...] uznał, iż na podstawie przedstawionego przez stronę opisu demontażu podkładów kolejowych nie można uznać, że odpad o zmianę klasyfikacji którego ubiega się strona powstał w wyniku procesu technologicznego. Demontaż podkładów kolejowych nie może bowiem zostać uznany za proces technologiczny. Niepodanie wymaganego ustawowo (art. 8, ust. 2, pkt. 5 ustawy o odpadach) procesu technologicznego, w którym przedmiotowe odpady powstają, w ocenie organu, daje podstawę do wyrażenia sprzeciwu wobec zmiany klasyfikacji odpadów. Nadto organ wskazał, że strona dokonując zgłoszenia, o którym stanowi art. 8 ust. 2 ustawy o odpadach przedłożyła raporty z badań przeprowadzonych przez Ośrodek Badań i Kontroli Środowiska, który posiada akredytację w zakresie poboru próbek odpadów oraz wykonywania badań odpadów, określoną w zakresie akredytacji nr [...]. Część zleconych badań odpadów wykonał podwykonawca - laboratorium [...], s.r.o., które posiada certyfikat z akredytacji nr [...] z dnia [...].11.2015r. (w 2014r. laboratorium posiadało certyfikat nr [...] z dnia [...].04.2014r.). W ocenie Ministra, po przeanalizowaniu zakresu wykonanych badań z posiadanymi przez oba laboratoria uprawnieniami wynikającymi z udzielonych im akredytacji, organ I instancji słusznie zauważył, że na 20 pomiarów jedynie 3 wyniki były akredytowane. W ocenie Ministra zmiana klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne, dotyczy wyłącznie takiej sytuacji, w której posiadacz odpadów podważa zasady klasyfikacji zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2014r., poz. 1923). Podważenie zasady kwalifikacji odpadów (zmiany klasyfikacji odpadu niebezpiecznego na odpad inny niż niebezpieczny) może zaś nastąpić, gdy wyniki badań (analiz) danego rodzaju odpadu, przeprowadzone przez laboratorium akredytowane, każdorazowo potwierdzą stabilny, a więc niezmienny (identyczny) charakter tych odpadów. Jakiekolwiek prawdopodobieństwo zaistnienia przekroczenia parametrów powoduje, że odpad jest odpadem niebezpiecznym. Organ wyjaśnił, że wnioskowanie na podstawie przedłożonych przez stronę wyników badań, które zostały sporządzone w odniesieniu do dwóch prób odpadów pobranych z 2 miejsc w stosunku do wszystkich podkładów kolejowych występujących jako elementy konstrukcyjne eksploatowanych dróg kolejowych w województwie [...], uznać należy za co najmniej nieuzasadnione. Odpady podkładów kolejowych, nie mają tzw. charakteru odpadów "regularnych", tj. nie stanowią odpadów pochodzących z instalacji do określonej produkcji, przy której każdorazowy wsad tożsamych substratów powoduje taki sam skład i właściwości odpadów powstających w danym cyklu – procesie produkcji. Odpady podkładów kolejowych z racji sposobu ich użytkowania jako produktu posiadają różnice w zakresie ich składu i właściwości, chociażby z powodu ich wieku, użytych impregnatów oraz używanych preparatów do ich konserwacji, w tym utrzymywania torów w należytym stanie etc. Tym samym, zdaniem organu, błędem byłoby uznanie, że skoro dwie próbki odpadów – podkładów kolejowych pobrane do badań dają wynik pozytywny tj. stanowią odpady inne niż niebezpieczne i obojętne, to wszystkie odpady wytworzone na terenie województwa [...] również stanowią odpady inne niż niebezpieczne i obojętne. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła spółka [...] S.A. (dalej "[...]" lub "spółka" lub "skarżąca"), zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. : - art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23), dalej "kpa" poprzez wydanie decyzji na podstawie kryteriów nieznanych ustawie o odpadach i tym samym oparcie decyzji na nieistniejącej normie, wyrażającej się nałożeniem na skarżącą obowiązku dostarczenia dokumentów określonych w uchylonym rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie warunków, w których uznaje się, że odpady nie są niebezpieczne, a w rezultacie wydanie decyzji obarczonej wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa; - art. 7 i 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oparcie rozstrzygnięcia decyzji na nieuprawnionych domniemaniach i w konsekwencji wydanie decyzji na podstawie dowolnej oceny dowodów; - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez wydanie decyzji nie zawierającej obligatoryjnego elementu w postaci uzasadnienia faktycznego i prawnego; - art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] wydanej z rażącym naruszeniem prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 147a ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016r., poz. 672), dalej "poś" w zw. z art. 8 ust. 3 i 4 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013r., poz. 21) poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że przedstawione przez spółkę badania zostały przeprowadzone przez laboratorium nieakredytowane, w sytuacji gdy laboratorium wykonywało badania w zakresie akredytowanej metody, a wyniki przedstawiło w sposób zgodny z zakresem metody; - art. 8 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez błędne ustalenie jego treści i uznanie, że przepis ten nakłada na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia dokumentów wymienionych w uchylonym Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004r. Mając na uwadze na sformułowane zarzuty skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Środowiska z ]...[ czerwca 2016r., znak [...] oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2016r., znak: [...], o zobowiązanie organu do wydania decyzji zatwierdzającej zmianę klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne oraz o zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ nałożył na spółkę obowiązek w postaci dostarczenia dokumentów, które nie są wymienione w ustawie o odpadach. Organ I instancji nieprawidłowo uznał, że spółka jest zobowiązana przedstawić dowody na spełnienie innych warunków, tj. warunków określonych w § 4 Rozporządzenia, które zostało uchylone 24 stycznia 2016r., a zatem nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia. W związku z powyższym kontrolowana przez Organ decyzja nie była zgodna z przepisami prawa materialnego. Nadto skarżąca spółka wskazała, że badania próbek odpadów były przeprowadzone przez podmioty posiadające akredytację. Każde z badań, zgodnie z legendą zamieszczoną w raporcie, jest oznaczone literą Y, która oznacza: badania akredytowane zamieszczone w Zakresie Akredytacji [...]. W związku z powyższym twierdzenie organu II Instancji: "a przedstawione wyniki badań odpadów nie zostały przeprowadzone przez właściwe wg przepisów laboratorium" jest nieuprawione Nadto laboratorium i jego podwykonawca wykonywali badania w zakresie, co do których byli oni akredytowani. Wyniki zostały również oznaczone w sposób zgodny z akredytacją, tzn. w przedziałach wielkościowych zgodnych z uzyskaną akredytacją oraz zgodnie z zakresem metody. Przedstawione badania są zatem akredytowane, gdyż podmioty je wykonujące dokonywały ich w ramach metod, co do których miały właściwe uprawnienia. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 7 ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym posiadacz odpadów może dokonać zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne, jeżeli wykaże, że nie posiadają one właściwości odpadów niebezpiecznych określonych w załączniku nr 3 do ustawy. Stosownie do art. 8 ust. 2 ww. ustawy zgłoszenie zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne zawiera: 1) imię i nazwisko lub nazwę posiadacza odpadów oraz adres zamieszkania lub siedziby; 2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) i numer REGON, o ile został nadany; 3) określenie miejsca wytwarzania lub gospodarowania odpadami przewidzianymi do zmiany klasyfikacji; 4) wskazanie odpadów przewidzianych do zmiany klasyfikacji oraz proponowaną klasyfikację tych odpadów; 5) opis procesu technologicznego, w którym powstają odpady przewidziane do zmiany klasyfikacji, oraz jeżeli jest to zasadne, inne okoliczności, które mogły mieć wpływ na właściwości tych odpadów. W ust. 3 wskazuje się, że do zgłoszenia zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne dołącza się wyniki badań właściwości odpadów przewidzianych do zmiany klasyfikacji, przeprowadzonych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 7 ust. 2. Stosownie zaś do ust.4 ww. przepisu badania właściwości odpadów, o których mowa w ust. 3, wykonują wyłącznie laboratoria, o których mowa w art. 147a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. W celu przeprowadzenia badania laboratoria pobierają próbki odpadów objętych zgłoszeniem. Katalog odpadów w tym odpadów niebezpiecznych zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów /Dz.U. z 2014r., poz. 1923/. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej dotyczył zmiany klasyfikacji odpadów o kodzie [...] – Odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. podkłady kolejowe) sklasyfikowanych jako odpady niebezpieczne na inne niż niebezpieczne o kodzie [...] – drewno. Nie ulega wątpliwości, że zmiana klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne, wskazana w ww. przepisach dotyczy sytuacji, w której posiadacz odpadów podważa zasady klasyfikacji zawarte w tym rozporządzeniu. Podważenie zasady kwalifikacji odpadów (zmiany klasyfikacji odpadu niebezpiecznego na odpad inny niż niebezpieczny) może też nastąpić – jak słusznie zauważa organ odwoławczy – jedynie, gdy wyniki badań (analiz) danego rodzaju odpadu, potwierdzą że dane odpady nie noszą cech odpadów niebezpiecznych określonych w zał. nr 3 do ustawy. W tym celu ustawodawca wprowadził obowiązek przeprowadzenia badań odpadów przez wyspecjalizowane akredytowane laboratoria. Sąd podziela przy tym stanowisko organów, że gwarancją podważenia zasady kwalifikacji musi być pewność odnosząca się do faktu braku którejkolwiek z cech i parametrów świadczących o tym, że nie mamy do czynienia z odpadem niebezpiecznym. Jakiekolwiek prawdopodobieństwo, zaistnienia przekroczenia parametrów powoduje, że odpad nie można uznać za niebezpieczny. Nie ulega zatem wątpliwości, iż rozpoznające przedmiotową sprawę organy z uwagi na skutki (np. zmiana zasad gospodarowania odpadami) jakie wynikają dla środowiska z wydania przedmiotowej decyzji, zobligowane były do dołożenia należytej staranności w zakresie zebrania i rozpoznania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Powyższe jednak nie może oznaczać, że organy były uprawnione w sposób dowolny sprzeciwiać się zmianie kwalifikacji odpadów. W rozpoznanej sprawie natomiast wyrażony sprzeciw nosi cechy dowolności. Wskazać bowiem należy, że podstawą wyrażenia sprzeciwu wskazaną w pierwszej kolejności, było nie wskazanie w zgłoszeniu procesu technologicznego, w którym powstają odpady przewidziane do zmiany kwalifikacji. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy oraz ze skargi, [...] wskazała taki proces technologiczny. W ocenie spółki, tym procesem jest demontaż oraz składowanie podkładów kolejowych. Zdaniem Sądu nie jest rzeczą organu ocenianie, czy ów proces technologiczny spełnia cechy definicji słownikowych tego pojęcia. Nie to jest bowiem istotą wskazania w zgłoszeniu wspomnianego w ustawie procesu technologicznego. Organ, co wynika z treści art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach, winien zapoznać się z wskazanym przez stronę procesem powstania odpadów oraz ocenić czy ów proces technologiczny w którym powstają odpady, wpływa na właściwości tych odpadów. Tak bowiem należy rozumieć zapis zawarty w końcowej części wskazanego przepisu art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach, stanowiący: "(...) oraz jeżeli to zasadne, inne okoliczności, które mogły mieć wpływ na właściwość tych odpadów". W niniejszej sprawie natomiast organ uznał, że demontaż nie stanowi procesu technologicznego, a to zaś wyklucza możliwość zmiany kwalifikacji odpadów. Sąd uznaje ten pogląd za błędny. Dlatego ponownie rozpatrując sprawę, organ będzie zobowiązany do oceny czy i w jaki sposób proces technologiczny pozyskiwania odpadów wpływa na ich właściwości. Kolejną przyczyną wyrażenia sprzeciwu było nie dostarczenie przez stronę dokumentów, do których dostarczenia wezwano stronę w piśmie z dnia [...] stycznia 2004 r. Jak wynika z akt, w piśmie tym wezwano [...] do dostarczenia dokumentów wymienionych w § 4 pkt 1, w związku z treścią § 6, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie warunków, w których uznaje się że odpady nie są niebezpieczne (Dz. U Nr 128, poz. 1347). Wskazać zatem należy, że powyższe rozporządzenie utraciło moc z dniem 24 stycznia 2016 r. Jakkolwiek zatem przepis art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach pozwala organowi na domaganie się od strony przedstawienia dodatkowej dokumentacji, to jednak chodzi wyłącznie o dokumentację dotyczącą wpływu na właściwość odpadów. Nie jest natomiast dopuszczalne bezwzględne wymaganie, aby strona ubiegając się o zmianę kwalifikacji odpadów, spełniała warunki określone w przepisach nieobowiązujących w dniu wydania decyzji. Gdyby tak bowiem było, faktycznie doszłoby do rażącego naruszenia prawa. W niniejszej jednak sprawie, o rażącym naruszeniu prawa mowy być nie może, bowiem organ nie wyraził sprzeciwu z uwagi na brak spełnienia warunków określonych w ww. rozporządzeniu, ale uznał iż wobec nieprzedstawienia przez stronę żądanych dokumentów, "(...) zakres przeprowadzonych badań obejmował tylko pewną część możliwych do wystąpienia w podkładach kolejowych związków." (str. 4 drugi akapit o góry decyzji organu I instancji). W ocenie Sądu domniemanie przyjęte przez organ jest nieuprawione, bowiem nie zostało uzasadnione racjonalnymi przesłankami. To zaś stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77 kpa, mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Stąd ponownie rozpatrując sprawę, organ nie może żądać spełnienia warunków określonych w § 4 i 6 ww. rozporządzenia. Jeżeli jednak uzna, że dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezbędne jest przedstawienie dodatkowej dokumentacji, wezwie stronę do jej przedstawienia, wskazując na jakie okoliczności ta dokumentacja ma być przedłożona. W dalszej kolejności wskazać należy, że co do zasady mają rację organy orzekające w niniejszej sprawie, iż odpady w postaci podkładów kolejowych, nie mają tzw. charakteru odpadów "regularnych", tj. nie stanowią odpadów pochodzących z instalacji do określonej produkcji, przy której każdorazowy wsad tożsamych substratów powoduje taki sam skład i właściwości odpadów powstających w danym cyklu – procesie produkcji. Za prawidłowe uznał Sąd również stanowisko, iż odpady podkładów kolejowych z racji sposobu ich użytkowania jako produktu posiadają różnice w zakresie ich składu i właściwości, chociażby z powodu ich wieku, użytych impregnatów oraz używanych preparatów do ich konserwacji, w tym utrzymywania torów w należytym stanie. Nie oznacza to jednak, że powyższa okoliczność przesądza o braku możliwości dokonania zmiany ich klasyfikacji. Zmiana kwalifikacji odpadów może być dokonana, ale wymaga wykazania przez stronę, iż wszystkie objęte wnioskiem odpady niebezpieczne mogą jej podlegać. W ocenie organu odwoławczego, wnioskowanie na podstawie przedłożonych przez stronę wyników badań sporządzonych w odniesieniu do 2 prób odpadów pobranych z 2 miejsc w stosunku do wszystkich podkładów kolejowych występujących w województwie [...], jest nieuzasadnione. Jakkolwiek Sąd zgadza się z taką oceną, to jednak podkreśla, że dla uznania jej za prawidłową podstawę wyrażenia sprzeciwu, konieczne byłoby przynajmniej podjęcie przez organ próby wyjaśnienia tej okoliczności. W ocenie Sądu organ winien był zatem zobowiązać stronę do wykazania, czy ww. 2 miejscach, z których pobrano materiał do badań znajdowały się podkłady, które można uznać za reprezentatywne dla wszystkich linii z których pochodzić mają odpady objęte wnioskiem o zmianę klasyfikacji tj. charakteryzujące się tymi samymi parametrami co pozostałe. Nie ulega bowiem wątpliwości, że żądana przez stronę zmiana klasyfikacji odpadów musi dotyczyć odpadów tożsamych pod kątem posiadanych cech. Skoro w świetle art. 7 ust. 1 ustawy inicjatywa dowodowa należy do skarżącej, to w celu właściwego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy, organ winien był ją zobligować do przedłożenia kompletnego, wyczerpująco uzasadnionego wniosku w powyższym zakresie. Obowiązek ten wynika z brzmienia art. 8 ust. 2 pkt. 5 ustawy o odpadach, który upoważnia organ do żądania przedstawienia przez stronę wszystkich informacji, które mogą mieć wpływ na właściwość odpadów. Jak wskazano bowiem na wstępie z uwagi na skutki żądanego rozstrzygnięcia przedmiotowa sprawa musi być przez organ wyjaśniona dogłębnie i rzetelnie. Pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie jest bowiem możliwe poprzez wykazanie przez stronę, że wszystkie objęte wnioskiem odpady nie mają cech odpadów niebezpiecznych. Aby jednak strona mogła to uczynić organ winien ją wezwać do przedłożenia dokumentów potwierdzających tą okoliczność, czego jak wskazano powyżej organ zaniechał, przez co dopuścił się naruszenia art. 7, 11, 12, 64 § 2, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powyższe uchybienie w ocenie Sądu doprowadziło do wydania przez organ rozstrzygnięcia, które nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym. Ponownie rozpatrując sprawę, organ wezwie stronę do wykazania ww. okoliczności, a przedstawione wyjaśnienia podda szczegółowej analizie, której wyraz da w uzasadnieniu decyzji. Wskazać również należy, że Sąd nie może ocenić prawidłowości stanowiska organu odwoławczego co do uznania, że przedłożone badania składu próbek przeprowadzone były przez niewłaściwe laboratorium. Organ nie wskazał przyczyn, dla których uznał taki wniosek za uzasadniony, skoro nie podważył skutecznie posiadanej przez laboratorium akredytacji. Rozważania dotyczącej natomiast zakresu akredytacji oraz uznania wyników za nieakredytowane oparte na zawartej w decyzji organu I instancji tabeli, niczego nie wyjaśniają. Wskazana tabela przedstawia bowiem rzędy liczb, nie wskazując co one oznaczają i dlaczego oraz na jakiej podstawie prawnej, ma to znaczenie dla oceny prawidłowości badań wykonanych przez laboratorium. Podkreślić bowiem trzeba, że organ nie kwestionuje posiadanej przez laboratorium akredytacji, ale kwestionuje wyniki badań, co nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów art. 8 ust. 4 ustawy o odpadach oraz art. 147a ustawy – Prawo ochrony środowiska. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien wyjaśnić precyzyjnie przyczyny dla których kwestionuje wyniki badań laboratoryjnych, powołując się na konkretne przepisy prawa, ewentualnie zlecić przeprowadzenie takich badań laboratorium, które zdaniem organu posiada stosowne uprawnienia. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o kosztach wydano w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 w/w ustawy