IV SA/Wa 2107/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego H. W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty wolnostojącej - myjni bezdotykowej dla samochodów osobowych oraz szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe, wiaty wolnostojącej dla czyszczenia i odkurzania samochodów wraz z infrastrukturą i obsługą komunikacyjną na działce nr ew. [...] obręb [...], położonej w J. przy ul. [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Burmistrz Miasta J., po ponownym rozpatrzeniu wniosku z 5 marca 2009 r. złożonego przez T. G., decyzją z [...] stycznia 2012 r., ustalił warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że teren planowanej inwestycji położony jest przy ul. [...] – drodze powiatowej, znajduje się w strefie uciążliwości hałasowej od tej drogi. Ponadto działka znajduje się w strefie uciążliwości hałasowej od linii PKP, której zasięg wynosi 200 m. Jednocześnie organ I instancji podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy nie ustala konkretnej odległości obiektu od działek sąsiednich lecz inne parametry takie jak m.in. powierzchnia zabudowy, pow. biologicznie czynna, gabaryty obiektu, linię zabudowy. Usytuowanie obiektu, z uwzględnieniem parametrów ujętych w decyzji o warunkach zabudowy, nastąpi na etapie wystąpienia o pozwolenie zabudowy. W przedmiotowej sprawie sporządzona została analiza architektoniczno-urbanistyczna, która wykazała, że planowana budowa wiaty wolnostojącej – myjni bezdotykowej dla samochodów osobowych, zbiornika na nieczystości ciekłe, wiaty wolnostojącej dla czyszczenia i odkurzania samochodów wraz z infrastrukturą i obsługą komunikacyjną na działce nr ew. [...], położona w J. przy ul. [...], odpowiada wynikom analizy co umożliwia wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta J. z [...] stycznia 2012 r. złożyli H. W. i B. W. Zdaniem skarżących planowana inwestycja narusza ich prawo własności do działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji. Funkcjonowanie bezdotykowej myjni samochodowej nie pozostaje bez wpływu na okoliczne środowisko. Powstająca mgła wodna wraz z detergentami zanieczyszczona jest metalami ciężkimi zawartymi w smarach, paliwie oraz innych zabrudzeniach usuwanych z pojazdów w czasie pracy myjni. Skarżący uznali, ze wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy zakładu wulkanizacyjnego, którego lokalizacja w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jest nie do końca właściwa, jako podstawowego elementu przesądzającego o kontynuacji funkcji jest niesłuszne. Zdaniem skarżących Burmistrz przed przyjęciem tego zakładu jako wyznacznika "kontynuacji funkcji" powinien sprawdzić legalność jego funkcjonowania, szczególnie działalności prowadzonej w prowizorycznej wiacie. Nie ma jakiegokolwiek stanowiska dotyczącego chociażby legalności wspomnianego zakładu wulkanizacyjnego, którego działalność prowadzona w prowizorycznej wiacie może stanowić o samowoli budowlanej. Skarżący stwierdzili również, że niedopuszczalne jest lekceważenie ograniczenia uciążliwości hałasowej wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] sierpnia 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wyjaśniło, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W celu wyznaczenia tych warunków, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), organ administracji wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia) i wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W przedmiotowej sprawie po przeprowadzeniu analizy obszaru i prawidłowym wyznaczeniu granic obszaru analizowanego organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało, że organ I instancji wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy podejmowaniu decyzji wraz z ustosunkowaniem się do zarzutów zgłaszanych przez skarżących przed wydaniem decyzji. W zaskarżonej decyzji w punkcie 1 wymieniono szereg warunków mających zabezpieczyć m.in. interesy osób trzecich przed ewentualnymi uciążliwościami związanych z planowaną inwestycją które inwestor musi spełnić. Jednakże konkretne rozwiązania z uwzględnieniem tych warunków mogą być dopiero rozpatrywane na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Organ prowadzący postępowanie o warunkach zabudowy nie ma możliwości nałożenia na inwestora obowiązku wykonania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, jeżeli nie jest ona ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U nr 213, poz. 1397). W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy brak jest podstaw prawnych do dokonywania ustaleń czy obiekty znajdujące się w obszarze analizowanym powstały jako samowole budowlane. Dokonywanie takich ustaleń prowadzone jest w ramach odrębnego postępowania przez organy nadzoru budowlanego. Dalej Kolegium wyjaśniło, że studium uwarunkowań nie jest przepisem prawa miejscowego i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Studium wyznacza kierunki ładu przestrzennego gminy i zawiera obowiązujące wytyczne do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla planowanej inwestycji przyjęto dachy jednospadowe, możliwe jest również zastosowanie dachów dwuspadowych o różnych stopniach nachylenia połaci w przedziale 3°[pic] 30°, także dopuszczono dach o przykryciu łupinowym, walcowym, bowiem są one charakterystyczne dla tego typu zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy pełni rolę quasi-planu dla terenu objętego wnioskiem i jej zadaniem jest określenie czy na danym terenie możliwa jest realizacja planowanej inwestycji oraz jakie warunki inwestor musi spełnić, aby dostosować parametry zabudowy do istniejącego zagospodarowania terenów sąsiednich. Kolegium uznało, że brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2012 r. wniósł H. W. Skarżący zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji zarzucił nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. wnosząc o stwierdzenie ich nieważności. Jednocześnie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza Miasta J. skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej jako "u.p.z.p." - poprzez przyjęcie, Iż działka sąsiednia tj. dz. nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, podczas gdy na powyższej działce posadowiono drewnianą wiatę, przyległą do budynku mieszkalnego, wzniesioną prawdopodobnie bez wymaganych zezwoleń i zgłoszeń, przy czym zgodnie z Centralną Ewidencją i Informacją o Działalności Gospodarczej RP na powyższej działce nie jest zgłoszone prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a tym bardziej usług wulkanizacyjnych. Usługi wulkanizacyjne są wykonywane w zamkniętym pomieszczeniu w godzinach 8-19 od poniedziałku do piątku i 8-13 w soboty, zakład wulkanizacyjny nie stanowi obiektu użyteczności publicznej i nie powoduje emisji hałasu, wibracji, zapachów ani zanieczyszczeń w ogóle, a tym bardziej na nieruchomości sąsiednie; 2. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - poprzez przyjęcie, iż usługi znajdujące się w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji: sklep z częściami metalowymi - dz. nr ew. [...], galeria - dz. nr ew. [...], sklep wędkarski - dz. nr ew. [...], serwis AGD - dz. nr ew. [...], sklep z artykułami BHP - dz. nr ew. [...], sklep z częściami samochodowymi - dz. nr ew. [...] stanowią podstawę do ustalenia warunków zabudowy dla obiektu użyteczności publicznej w postaci ogólnodostępnej całodobowej bezdotykowej myjni samochodowej, w sytuacji, gdy powyżej wymienione funkcje usługowe (i) są wykonywane w porze dziennej, (ii) w zamkniętych pomieszczeniach, (iii) nie powodują emisji hałasu, wibracji, zapachów ani zanieczyszczeń w ogóle, a tym bardziej na nieruchomości sąsiednie; 3. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - poprzez przyjęcie, iż działalność usługowa wykonywana na nieruchomościach sąsiadujących stanowi podstawę do ustalenia kontynuacji funkcji i ustalenia warunków zabudowy, w sytuacji gdy wszystkie usługi mieszczą się w jednokondygnacyjnych budynkach mieszkalnych i stanowią ich dodatkowa funkcję, a zaskarżone decyzje ustalają warunki zabudowy dla budynku, w którym będzie wykonywana wyłącznie funkcja usługowa bez głównej (wiodącej) funkcji mieszkaniowej; 4. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. - poprzez przyjęcie, iż istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, w sytuacji gdy inwestor nie wykazał sposobu odprowadzenia wód opadowych z planowanej inwestycji, a gestor sieci kanalizacyjnej – H. Sp. z o.o. z siedzibą w J. pismem z dnia 05 grudnia 2011 roku kategorycznie nie wyraziła zgody na zrzut wód opadowych do kanalizacji miejskiej, ponieważ jest ona wyłącznie kanalizacją sanitarną. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 107, art. 7, art. 77 k.p.a. W konsekwencji powyższego, gdyby sąd nie podzielił zarzutu nieważności, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. 2016 r., poz. 778, ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przepis § 9 ust. 1 – 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Skoro w przedmiotowej sprawie, w dacie wydania zaskarżonej decyzji brak było na danym terenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy była ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu tej oceny, określa powołany art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na względzie treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnym. Należy też podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Zatem jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której ustalenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, obowiązkiem organu właściwego w sprawie jest wydanie decyzji pozytywnej. W przedmiotowej sprawie na potrzeby przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, organ wyznaczył obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej. Wyniki przeprowadzonej analizy wskazują, że w obszarze objętym analizą, występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i związana z nią zabudowa gospodarcza, uzupełniona o obiekty usługowe, zlokalizowane głównie wzdłuż ul. [...] i ul. [...]. Działalność usługowa mieści się w większości w jednokondygnacyjnych budynkach z bezpośrednim dostępem do ul. [...] i ul. [...]. W obiektach tych mieszczą się nieuciążliwe usługi, które nie wywołują negatywnych skutków dla otoczenia. Wzdłuż ul. [...], po obu stronach działki inwestycyjnej, w granicach obszaru analizowanego, znajdują się obiekty usługowe typu: sklep z częściami metalowymi, galeria, sklep wędkarski, serwis AGD, sklep z artykułami BHP, sklep z częściami samochodowymi, zakład wulkanizacyjny. Działalność usługowa prowadzona jest w obiektach zamkniętych, w przypadku zakładu wulkanizacyjnego działalność wykonywana jest również na zewnątrz. Z przeprowadzonej analizy funkcji zabudowy obszaru otaczającego teren inwestycji w jednoznaczny sposób wynika, że podstawową funkcją w tym obszarze jest funkcja mieszkaniowa jednorodzinna. Funkcja usługowa jest funkcją jedynie uzupełniająca w stosunku do podstawowej funkcji mieszkaniowej. Funkcja usługowa ma charakter nieuciążliwych usług, prowadzona jest w obiektach zamkniętych, jedynie w przypadku zakładu wulkanizacyjnego działalność wykonywana jest również na zewnątrz. Z mapy stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że obszar analizowany to osiedle domów jednorodzinnych. Działalność usługowa towarzyszy, uzupełnia funkcję mieszkaniową. Natomiast planowana inwestycja w postaci wiaty wolnostojącej - myjni bezdotykowej dla samochodów osobowych oraz szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe, wiaty wolnostojącej dla czyszczenia i odkurzania samochodów wraz z infrastrukturą i obsługą komunikacyjną na działce nr ew. [...] nie należy do usług o charakterze nieuciążliwym i uzupełniającym w stosunku do funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej w zabudowie willowej. Wobec powyższego, wbrew stanowisku organów, należy uznać, że planowana inwestycja w postaci myjni bezdotykowej dla samochodów osobowych oraz szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe, wiaty wolnostojącej dla czyszczenia i odkurzania samochodów nie stanowi kontynuacji funkcji istniejącej w tym obszarze zabudowy. Tym samym, planowana inwestycja nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co nie pozwala na wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Z tych względów, Sąd nie podzielając podniesionych zarzutów nieważności decyzji, uznał jako zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.