IV SA/Wa 2115/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Gmina C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r. o wymierzeniu Gminie C. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 20 000 złotych za niezorganizowanie przez Burmistrza C. przetargu na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy albo przetargu na odbieranie i zagospodarowanie tych odpadów. W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej Gminy, wykonanie decyzji spowoduje, że nie będzie ona mogła zrealizować części zadań przewidzianych w budżecie na 2014 r. Skarżąca podniosła, że nie dysponuje wystarczającymi środkami finansowymi na zaspokajanie potrzeb społeczności lokalnej i z tego względu jest zmuszona do zaciągania kredytów i pożyczek. Brak środków finansowych powoduje, że wiele potrzeb społeczności lokalnej, m. in. z zakresu opieki społecznej, gospodarki mieszkaniowej, dróg lokalnych czy też oświaty nie jest zaspokajanych nawet na minimalnym poziomie. Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi. Z treści powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wykazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu wymaga się od strony skarżącej szczególnej staranności w wykazaniu okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Skarżąca tej staranności nie dochowała, ponieważ wskazała jedynie ogólnie, że nie dysponuje wystarczającymi środkami finansowymi na zaspokajanie potrzeb społeczności lokalnej. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest możliwe tylko wtedy, gdy skarżący wskaże konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie określiła precyzyjnie, których zadań przewidzianych w budżecie na 2014 r. nie mogłaby zrealizować, ani też czy i w jaki sposób mogłoby się to odbić negatywnie na społeczności lokalnej. Z powyższych względów w rozpatrywanej sprawie nie można uznać za przekonywujący argumentu, że wykonanie decyzji uniemożliwi zaspokajanie potrzeb społeczności lokalnej. Tym samym nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca uzasadniła swoje żądanie w sposób niewystarczający. W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.