IV SA/Wa 2117/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2007 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2007 r. , sygn. akt IV SA/Wa 2117/06 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia (...) września 2006 r., nr (...) postanawia: przywrócić termin do wniesienia zażalenia. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. M. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia (...) września 2006 r. w przedmiocie cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej. Postanowieniem z dnia 24 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 16 kwietnia 2007 r. Postanowieniem z dnia 11 września 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt II OZ 727/07 oddalił zażalenie K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2007 r. Postanowieniem z dnia 8 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie odmówił sporządzenia uzasadnia wyroku. W piśmie z dnia 15 listopada 2007 r. (data nadania : 5 grudnia 2007 r., k. 80) K. M. wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy, podając przede wszystkim argumenty kwestionujące zasadność zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w zarządzeniu (k.84) stwierdził, iż pismo skarżącej z dnia 15 listopada 2007 r. jest w istocie zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2007 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 16 kwietnia 2007 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien wyjaśnić, czy skarżąca wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia i jakie są przyczyny uchybienia terminu przez skarżącą. Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2008 r. oraz z dnia 26 marca 2008 r. skarżąca została wezwana do wskazania, czy pismo z dnia 15 listopada 2007 r. należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 8 października 2007 r. , a jeśli tak – to do wskazania przyczyn uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W pismach z dnia 8 marca 2008 r. (k. 91) oraz z dnia 7 kwietnia 2008 r. (k. 97) skarżąca podała, iż prosi o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wskazując równocześnie, że bardzo poważnie chorowała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu Stosownie natomiast do art. 87 § 2 powołanej ustawy w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy jako przesłanka przywrócenia terminu (art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a.) nie może być oceniany w oderwaniu od ustawowego wymagania odnośnie do treści wniosku (art. 87 § 2 ustawy P.p.s.a.) wymagającego tylko "uprawdopodobnienia", tj. przytoczenia twierdzeń i wskazania okoliczności uzasadniających, z których wynika przekonanie o prawdziwości tych twierdzeń strony. Uprawdopodobnienie oznacza również złagodzenie rygorów dowodowych odnośnie do okoliczności usprawiedliwiających niedopełnienie czynności procesowej w terminie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2006 r. V CZ 29/2006, Lex nr 200921). W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez skarżącą świadczą o braku jej winy w dochowaniu siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia. Niewątpliwie choroba skarżącej może być uznana za okoliczność, która "uprawdopodabnia" brak winy . Należy podkreślić, iż "uprawdopodobnienie" nie jest tożsame z "udowodnieniem" dlatego stwierdzenia podane przez skarżącą należy uznać jako wystarczające. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a.