IV SA/Wa 2119/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] lipca 2019 r. ([...]) utrzymująca – po rozpatrzeniu odwołania P. P. i L. R. (dalej jako: "skarżący", "strony") - w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2018 r. znak: [...] o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury w K. nr [...] z [...] kwietnia 1965 r. znak [...] o lokalizacji szczegółowej terenów wojskowych na terenie położonym w P., powiat K., w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako parcele I.kat.[...], I.kat.[...] i I.kat.[...] b. g. kat. R., zawierających się obecnie w obszarze działek nr ew. [...] i nr [...] z obr. 7 M., powiat k., województwo [...] (dalej jako: "decyzja lokalizacyjna") . Stan faktyczny sprawy jest następujący. Wskazaną decyzją z [...] czerwca 2018 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Strony wniosły odwołanie, podnosząc błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że inwestycja określona w decyzji lokalizacyjnej nie została wyeliminowana z planu wieloletniego na lata 1966-1970 pomimo, że uchwała Sejmu PRL z 11 listopada 1966 r. w pięcioletnim planie na lata 1966-1970 nie zawierała informacji o takiej inwestycji. Dalej zarzucono naruszenie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z § 25 ust. 1 zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Budownictwa, Urbanistyki, Architektury z 8 sierpnia 1961 r. w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażenia zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu (M.P. z 1961 r., Nr 268 ze zm.), dalej jako: "zarządzenie" poprzez uznanie, że pomimo tego, że nie przystąpiono do realizacji inwestycji określonej w decyzji lokalizacyjnej w okresie planu pięcioletniego, a więc obowiązującego w dacie jej wydania i nie zamieszczono jej w następnym wieloletnim narodowym planie gospodarczym (na lata 1966-1970), nie wystąpiła przesłanka skutkująca utratą jej ważności. Dalej wydanie decyzji z naruszeniem art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że zastrzeżenie zawarte w decyzji lokalizacyjnej: "Decyzja traci ważność po upływie trzech lat od dnia jej wydania, jeżeli w tym czasie nie zostanie dokonana zmiana sposobu wykorzystania terenu w niej określona" – co nie zostało dopełnione, nie stanowi warunku w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz jest informacją, która powinna być częścią innej decyzji tj. o zmianie sposobu wykorzystania terenu, a jedynie błędnie znalazła się w akcie, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie. Winna ona natomiast zostać skontrolowana w formie i treści istniejącej, a nie postulowanej przez organ. Skarżący wskazali dalej, że przesłanką utraty ważności decyzji o obligatoryjnym charakterze – zgodnie z § 25 ust. 1 zarządzenia – jest nieprzystąpienie do budowy w okresie bieżącego wieloletniego narodowego planu gospodarczego oraz fakt, że inwestycja nie została zamieszczona w następnym wieloletnim narodowym planie gospodarczym, co w tym stanie faktycznym obejmuje odpowiednio okresy 1961-1965 oraz 1966-1970. Zdaniem skarżących z planów tych wprost wynika, że inwestycja, o jakiej mowa w decyzji lokalizacyjnej nie została tam zamieszczona. Co więcej, w planie gospodarczym dla ówczesnego województwa k. zostały wyszczególnione inwestycje zaplanowane na tym terenie i wśród nich nie zostały ujęte inwestycje wojskowe. Skoro organ przyjął za udowodnione, że rozpoczęcie inwestycji mogło nastąpić dopiero po 20 lutego 1969 r., czyli nie w latach 1961-1965, a także, że inwestycja nie znajduje się w planie gospodarczym na lata 1966-1970, to nie stosując art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z § 25 ust. 1 zarządzenia, naruszył te normy. Zdaniem odwołujących decyzja lokalizacyjna utraciła ważność z powodu faktu, że żaden z jej adresatów w wymaganym terminie trzech lat nie doprowadził do zmiany sposobu wykorzystania terenu (zastrzeżony w decyzji warunek), a także przez wzgląd na fakt, że nie przystąpiono do realizacji inwestycji w okresie obowiązywania planu gospodarczego 1961-1965, a dalej - inwestycja ta nie została zamieszczona w następnym wieloletnim planie gospodarczym na lata 1966-1970. Minister rozpoznając odwołanie uznał za prawidłowe stanowisko, przyjęte w decyzji Wojewody [...]. Organ stwierdził, że art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. ustanawia dwie normy, odnoszące się do dwóch sytuacji: - decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, - decyzja stała się bezprzedmiotowa, a organ stwierdza jej wygaśniecie, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W pierwszym przypadku uregulowanie ma charakter odsyłający, w drugim przywołany przepis stanowi samodzielną podstawę materialnoprawną do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Przywołany przepis dotyczy decyzji, które albo nie zostały jeszcze wykonane i na skutek określonych zdarzeń faktycznych wykonanie ich stało się bezprzedmiotowe (niemożliwe) albo decyzji, które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe. Zdaniem organu decyzja lokalizacyjna nie jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż roboty budowlane związane z przedmiotową inwestycją zostały zakończone, co potwierdza m.in. protokół zdawczo-odbiorczy obiektów zamiennych na P. z 5 maja 1971 r. (wynika z niego, że roboty budowlane zostały wykonane od 10 marca 1969 r. do 30 września 1971 r., inwestycja jest gotowa do użytku, a obiekt został przekazany Komendzie Garnizonowej w K. z dniem 5 maja 1971 r.). Skoro nie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości, zbędne jest badanie dalszych znamion przepisu art. 161 § 1 pkt 1 k.p.a. tj. interesu społecznego oraz interesu strony. Jako bezzasadny organ II instancji uznał zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z § 25 ust. 1 zarządzenia, gdyż w sytuacji zrealizowania inwestycji okoliczność, że zrobiono to po upływie terminu ważności wskazanym w § 25 ust. 1 zarządzenia, pozostaje bez znaczenia. Nie można bowiem zarzucić decyzji lokalizacyjnej, że nie została jeszcze wykonana i na skutek określonych zdarzeń faktycznych jej wykonanie jest niemożliwe. Natomiast kwestie wykonywania robót budowlanych w oparciu o decyzję, która utraciła ważność, nie należą do przedmiotu tego postępowania. Odnośnie podstaw stwierdzenia wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. również uznano, że przesłanka ta nie występuje bowiem decyzja lokalizacyjna nie została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, którego strona nie dopełniła. Organ uznał, że zawarty w decyzji lokalizacyjnej zapis dotyczący utraty ważności decyzji nie jest warunkiem w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Z § 25 pkt 1 zarządzenia wynika, że decyzja o lokalizacji traci ważność, jeśli nie przystąpiono do budowy w okresie bieżącego wieloletniego narodowego planu, a inwestycja nie jest zamieszczona w następnym planie gospodarczym. Zapis ten jest powieleniem treści zarządzenia i nie może stanowić warunku, gdyż obowiązuje zawsze, niezależnie od tego, czy został zawarty w decyzji, czy też nie. Zapis ten ma charakter wyłącznie informacyjny i jego celem jest poinformowanie inwestora, że do realizacji będzie mógł przystąpić w konkretnym czasie. Decyzja lokalizacyjna została wydana na formularzu obowiązującym dla dwóch rodzajów decyzji - decyzji o lokalizacji szczegółowej oraz decyzji o zmianie sposobu wykorzystania terenu. Odpowiednio do rodzaju decyzji była dostosowana informacja o warunkach ważności decyzji, inna była dla decyzji lokalizacji, inna dla decyzji o zmianie sposobu wykorzystania terenu. Stwierdzenie zawarte w decyzji lokalizacyjnej dotyczyło decyzji o zmianie sposobu wykorzystania terenu i znalazło się w przedmiotowej decyzji wyłącznie na skutek nie skreślenia niepasującej formułki na formularzu decyzji. Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli P. P. i L. R., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że brak przesłanek do stwierdzenia, że inwestycja określona w decyzji lokalizacyjnej została wyeliminowana z planu wieloletniego na lata 1966-1970, choć ustalono, że uchwała Sejmu PRL z 11 listopada 1966 r. o planie gospodarczym na powyższe lata nie zawierała informacji o takiej inwestycji. Dalej zarzucono wydanie jej z naruszeniem: - art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 zarządzenia poprzez uznanie, że pomimo tego, że nie przystąpiono do realizacji inwestycji określonej decyzją z 21 kwietnia 1965 r. w okresie pięcioletniego planu rozwoju gospodarki narodowej na lata 1961 – 1965, a więc obowiązującego w dacie jej wydania i nie zamieszczono jej w następnym narodowym planie gospodarczym – nie wystąpiła przesłanka skutkująca utratą jej ważności, - art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że zastrzeżenie zawarte w decyzji z 21 kwietnia 1965 r. o treści: "Decyzja traci ważność po upływie trzech lat od dnia wydania, jeżeli w tym czasie nie zostanie dokonana zmiana sposobu wykorzystania terenu w niej określona" – co nie zostało dopełnione – nie stanowi warunku w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz jest informacją, która powinna być częścią innej decyzji i błędnie znalazła się w przedmiotowej decyzji, podczas gdy decyzja winna być skontrolowana w formie i treści istniejącej, a nie postulowanej przez organ, a z uwagi na jej wieloletnie obowiązywanie, odmienne stanowisko prowadzi do naruszenia zasady pewności prawa i zasady zaufania obywateli do państwa. Skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zawnioskowano także o zwrot kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Podstawę żądania skarżących stwierdzenia wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej stanowi norma art. 162 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wyprowadzić można dwie normy prawne. Pierwsza z nich wskazuje na to, że organ jest zobligowany do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a jej wygaszenie nakazuje przepis prawa. Druga natomiast uprawnia organ do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa i leży to w interesie społecznym lub interesie strony. W obydwu sytuacjach muszą zostać spełnione łącznie obie przesłanki, tj. bezprzedmiotowości i istnienia przepisu prawa nakazującego wygaszenie decyzji lub bezprzedmiotowości i istnienia interesu społecznego lub interesu strony. Zdaniem Sądu trafnie Minister przyjął, że w ustalonym stanie faktycznym nie występuje przesłanka bezprzedmiotowości decyzji lokalizacyjnej. Skarżący upatrują źródła swego żądania w tym, że nie przystąpiono do realizacji inwestycji w okresie obowiązywania planu gospodarczego 1961-1965 i jednocześnie inwestycja ta nie została wyraźnie zamieszczona w wieloletnim planie gospodarczym na następne lata, co skutkować winno stwierdzeniem jej wygaśnięcia. Ponadto nie przystąpiono do budowy w okresie 3 lat od wydania decyzji lokalizacyjnej i tym samym nie dopełniono warunku zastrzeżonego w tej decyzji. Jeśli chodzi o normę art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. to przepis w pierwszej kolejności statuuje przesłankę bezprzedmiotowości decyzji, której ma być stwierdzone wygaśnięcie. Jeśli chodzi o interpretację pojęcia bezprzedmiotowości, to występować może zarówno bezprzedmiotowość w aspekcie przedmiotowym, jak i podmiotowym. W pierwszej sytuacji ma miejsce wówczas, gdy przestanie istnieć przedmiot rozstrzygnięcia w postaci praw i obowiązków stron. Rację ma organ stwierdzając, że art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy decyzji, które albo nie zostały jeszcze wykonane i na skutek określonych zdarzeń faktycznych ich wykonanie stało się bezprzedmiotowe (niemożliwe) albo decyzji, które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe. Przywołane przez organ orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza przyjęte stanowisko. Otóż, jeśli decyzja taka została wykonana, bowiem inwestycja została zrealizowana zgodnie z decyzją lokalizacyjną, to nie może być mowy o jej bezprzedmiotowości. Pozwolenie na budowę na inwestycję skonsumowało decyzję lokalizacyjną, niezależnie od tego, czy zostały zachowane terminy wynikające z zarządzenia, jak i samej decyzji lokalizacyjnej. Decyzja, której wygaśnięcia domagają się skarżący została wydana na podstawie art. 30 ustawy z 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 7, poz. 47) – błędnie w decyzji lokalizacyjnej powołano art. 3 tej ustawy, gdyż dotyczy on zupełnie innych zagadnień - oraz wzmiankowanym zarządzeniu. Obydwa akty w dacie orzekania w niniejszym postępowaniu nie obowiązują w systemie prawnym. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy, w szczególności organy planowania przestrzennego ustalają lokalizację szczegółową inwestycji budowlanych, określając działkę budowlaną bądź teren, na którym inwestycja może być wykonana oraz w miarę potrzeby warunki urbanistyczne, architektoniczne i budowlane. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy podstawą do podejmowania decyzji w sprawach wymienionych w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy są zatwierdzone plany zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ustawy). Taka też lokalizacja była przedmiotem kontrolowanego postępowania i w tamtym stanie prawnym uprawnienie wynikające z tej decyzji zostało zrealizowane. Jak stwierdził NSA w wyroku z 5 września 2019 r. (sygn. akt II OSK 2377/17) decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z uwagi na treść przepisów obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wywołuje aktualnie jakichkolwiek skutków prawnych i nie ma jakiejkolwiek potrzeby jej wygaszenia. NSA w przywołanym wyroku stwierdził dalej, że "art. 162 § 1 Kpa nie ma zastosowania do wygaszania decyzji lokalizacyjnych wydanych przed kilkudziesięciu laty, ponieważ w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i Prawa budowlanego nie mogą być one podstawą zgody budowlanej czy zmiany sposobu użytkowania terenu. "Stare decyzje" lokalizacyjne w żaden sposób nie kształtują statusu planistycznego nieruchomości.". W takiej sytuacji, skoro decyzja została wykonana i dodatkowo nie może wywołać w obecnym stanie skutków prawnych, zbędne jest badanie dalszych warunków określonych w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. tj. jej wygaszenie nakazuje przepis prawa lub leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Poza wszystkim Sąd wyraża stanowisko, że rozumienie przesłanki "wygaszenie nakazuje przepis prawa" obejmuje przepis prawa, który obowiązuje w systemie prawa w dacie orzekania o wygaszeniu. Przykładowo takim przepisem jest obowiązujący art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Tymczasem skarżący powołują przepis zarządzenia, które zostało uchylone kilkadziesiąt lat temu. W reasumpcji tej części rozważań należy ocenić, że organ prawidłowo stwierdził, że nie występuje stan uzasadniający zastosowanie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Zasadne jest także stanowisko Ministra, że brak podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu rację ma organ twierdząc, że decyzja lokalizacyjna nie zawiera żadnego warunku, który miał zostać dopełniony przez inwestora. Skarżący upatrują tego warunku w powtórzeniu w decyzji normy zawartej w zarządzeniu. Mianowicie w § 25 ust. 1 zarządzenia przewidziano, że decyzja o lokalizacji szczegółowej traci ważność, jeżeli nie przystąpiono do budowy w okresie bieżącego wieloletniego planu gospodarczego, a inwestycja nie jest zamieszczona w następnym wieloletnim narodowym planie gospodarczym. Z kolei zgodnie z § 29 zarządzenia decyzja o wyrażeniu zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu traci ważność po upływie 3 lat od dnia wydania, jeżeli w tym czasie nie dokonano takiej zmiany. Wskazane regulacje odnosiły się do dwóch rodzajów decyzji: lokalizacja szczegółowa inwestycji budowlanych (art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy) oraz wyrażających zgodę na zmianę sposobu wykorzystania terenu bez dokonywania inwestycji (art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy). Przepisy te należy tak interpretować, że dawały one podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia uprawnienia wynikającego z takich decyzji wówczas, według tamtego stanu prawnego. Miały na celu usunięcie stanu faktycznego niezgodnego ze stanem prawnym. Jeśli bowiem nie została taka decyzja zrealizowana, utrzymywanie jej bytu prawnego było zbędne. Prawodawca zakreślił czas, w jakim miały zostać zrealizowane uprawnienia z nich wynikające, a brak działań w określonym terminie i warunkach powodował, że nie mogły być one wykorzystane zgodnie z ich treścią i celem. Jednakże realizacja uprawnień w nich statuowanych mogła mieć miejsce w tamtych uwarunkowaniach prawnych. Jak już wskazano w ślad za poglądem NSA, art. 162 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania do wygaszania decyzji lokalizacyjnych wydanych przed kilkudziesięciu laty, ponieważ w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i Prawa budowlanego nie mogą być one podstawą zgody budowlanej czy zmiany sposobu użytkowania terenu. Wygaszenie miało rację bytu w tamtym stanie prawnym, gdy takie decyzje były wydawane w celu realizacji inwestycji. Ponadto jak słusznie uznał organ, inkorporowanie do treści decyzji administracyjnej normy mającej powszechne zastosowanie nie oznacza, że włączona treść staje się warunkiem w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Jako warunek należy rozumieć klauzulę dodatkową zawartą w osnowie decyzji administracyjnej. Jest to element dodatkowy decyzji i to w sposób wpływający na skutki prawne wywierane przez decyzję. Przy czym warunek dotyczy indywidualnie danego podmiotu, dla niego zastrzeżonego i powiązanego z treścią rozstrzygnięcia. Tymczasem strony jako warunek traktują przepis powszechny, który reguluje wygaśnięcie decyzji administracyjnej. Analogicznie - jakby jako warunek w każdej decyzji o pozwoleniu na budowę inkorporować przepis art. 37 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Zgodnie z nim decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Gdyby traktować ten przepis jako warunek, brak zamieszczenia go w każdym pozwoleniu na budowę, uzasadniałby uzależnienie skutku pozwolenia na budowę z faktem, czy budowa zostanie rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne. Tymczasem niezależnie, czy takie pouczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę występuje, czy nie, organ będzie władny wszcząć postępowanie w sprawie wygaszenia pozwolenia na budowę. W konsekwencji przytaczane przepisy zarządzenia, które zostały zamieszczone w decyzji lokalizacyjnej nie stanowią warunku w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Niezależnie bowiem, czy w decyzji jako jeden z elementów zamieszczone byłoby pouczenie z § 25 ust. 1 zarządzenia, wystąpienie uwarunkowań występujących w tym przepisie na gruncie wówczas obowiązujących przepisów uzasadniałoby stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji lokalizacyjnej. Jednocześnie Sąd zauważa, że wykładnia osnowy i uzasadnienia decyzji administracyjnej nie może mieć miejsca w oderwaniu od racjonalnej wykładni przepisów prawa. Skarżący wywodzi, że jakoby nie został spełniony warunek, że inwestor zmieścił się w terminie 3 lat od dnia wydania decyzji lokalizacyjnej, gdyż realizacja inwestycji nastąpiła po 3 latach od dnia wydania decyzji lokalizacyjnej. Tym samym uważa, że stanowi to odrębny i specjalny warunek dla tej inwestycji, niezależny od przepisów zarządzenia, które w przypadku decyzji lokalizacyjnej wymagało przystąpienia do budowy w okresie bieżącego planu gospodarczego, ewentualnie zamieszczenia inwestycji w następnym wieloletnim narodowym planie gospodarczym (§ 25 ust. 1 zarządzenia). Tymczasem trafnie organ tłumaczy, że decyzja powstała na wzorze, który stanowił załączniki do zarządzenia i dotyczył obydwu rodzaju inwestycji – zarówno lokalizacji szczegółowej, jak i zmiany sposobu wykorzystania terenu. Konieczne było skreślenie odpowiedniej części w zależności od treści rozstrzygnięcia (lokalizacja szczegółowa inwestycji albo wyrażenie zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu bez dokonywania inwestycji). W tym wypadku dosyć wybiórczo i nieprecyzyjnie naniesiono w decyzji pouczenia, które nie mogą jednak pozostawać w sprzeczności z powszechnymi normami. Pozostawienie zatem pouczenia w omawianej decyzji adekwatnego dla decyzji dotyczącej zmiany sposobu wykorzystania terenu, nie zaś decyzji lokalizacji szczegółowej, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zwłaszcza, że klauzule te mają charakter informacyjny (pouczenia), nie zaś warunku w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji organ prawidłowo stwierdził, że nie występuje także stan uzasadniający zastosowanie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tych wszystkich względów zarzuty skargi były bezzasadne i należało ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.