IV SA/Wa 212/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran, Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.), Sędzia WSA Anita Wielopolska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].11.2016 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie (zwany dalej GDOŚ) utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (zwanego dalej RDOŚ) z dnia [...].08.2016 r. nr [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch domków kempingowych typu holenderskiego, jako elementu funkcjonalnego przystani morskiej, wraz z niezbędnym uzbrojeniem terenu i urządzeniami towarzyszącymi, na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Działka nr [...], obręb [...] położona jest na terenie Parku Krajobrazowego [...], gdzie obowiązują przepisy zawarte w uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...]. Ponadto znajduje się na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] [...] oraz na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty [...] i [...]. Organy stwierdziły, że fakt usytuowania planowanej inwestycji na obszarach objętych ochroną, stanowi podstawę do dokonania uzgodnienia przez RDOŚ w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej upzp). Nadmieniły, że w przypadku pokrywania się obszaru Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ uwzględnia w ramach swojej właściwości oraz kompetencji w pierwszej kolejności zakazy zawarte w aktach prawa miejscowego, obowiązujących względem tych innych obszarów. Następnie, w przypadku braku naruszenia tych zakazów, bada wpływ danej inwestycji na obszar Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania pozwala uniknąć przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w sytuacji gdy inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów na nim obowiązujących i tak nie może zostać zrealizowana. W niniejszej sprawie, z uwagi na naruszenie zakazu obowiązującego na terenie Parku Krajobrazowego [...], Organ odstąpił od badania wpływu zamierzonej inwestycji na obszary Natura 2000 - [...] [...] oraz [...] i [...] [...]. Po przeanalizowaniu złożonych dokumentów oraz materiałów dostępnych na stronie www.geoportal2.gov.pl stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana na terenie działki, położonej w pasie 100 m od brzegu [...]. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 pkt. 7 cyt. uchwały, na terenie Parku obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. RDOŚ ustalił zatem - których to ustaleń prawidłowość potwierdził GIOŚ - że do obiektów służących turystyce wodnej należałoby zaliczyć obiekty budowlane, bez istnienia których uprawianie turystyki wodnej nie byłoby możliwe. Funkcją tych obiektów jest tylko i wyłącznie zapewnienie bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z wód. Nie można zatem zaliczyć do nich domków kempingowych, ponieważ nie spełniają one przesłanki zawartej w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały, nie są bezpośrednio związane z turystyką wodną. Obiekty takie mogą zostać zrealizowane poza pasem 100 m, co nie wpłynie na niemożność uprawiania turystyki wodnej. Nie znaleziono też podstaw do zastosowania odstępstwa od wskazanego zakazu, określonego w § 4 ust. 2 cyt. uchwały. Analizowany teren w dniu wejścia w życie cyt. uchwały nie posiadał obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z tego względu nie było możliwości uwzględnienia wymienionego odstępstwa. Rozważono również możliwość zastosowania odstępstwa zawartego w § 4 ust. 6 uchwały. Żaden z wymienionych w nim warunków nie został jednak spełniony. Nadmieniono, że zgodnie z § 4 ust. 7 cyt. uchwały, wymienione zakazy nie dotyczą obiektów budowlanych niezbędnych na potrzeby plaż, kąpielisk, przystani jachtowych lub rybackich nad [...]. Analizowana instalacja 2 domków kempingowych miała zostać zrealizowana jako element funkcjonalny przystani morskiej "[...]". Podkreślono, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 179, ze zm.), za port lub przystań morską uważa się akweny i grunty oraz związaną z nimi infrastrukturę portową, znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej. Z kolei pod pojęciem infrastruktury portowej rozumie się znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, tj. świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. RDOŚ analizując przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy stwierdził, że wnioskowane do budowy domki kempingowe stanowić miałyby jedyne obiekty przystani morskiej. Tym samym nie można uznać ich za obiekty związane z funkcjonowaniem przystani, przeznaczone do świadczenia przez podmiot zarządzający przystanią usług związanych z korzystaniem z infrastruktury. Nie istnieje bowiem zasadnicza infrastruktura portowa, pozwalająca na zapewnienie bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z wód [...]. Powołano się na ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że wyjątków od zakazów (reguł) nie można interpretować rozszerzająco, a ściśle, tak aby nie podważyć przyjętej reguły. Organ odwoławczy, celem dokładniejszego wyjaśnienia sprawy pismem z dnia 19 października 2016 r. zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy [...], z zapytaniem czy Burmistrz [...] ustanowił podmiot zarządzający przystanią morską "[...]" oraz czy zadecydował o formie prawno-organizacyjnej zarządzania przystanią morską "[...]". W zaskarżonym postanowieniu GIOŚ wskazał, że art. 23 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich, przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje, w szczególności budowę, rozbudowę, utrzymywanie i modernizację infrastruktury portowej. Powołał się na informację z dnia [...] października 2016 r., uzyskaną z Urzędu Miasta i Gminy [...], z której wynika, że nie ustanowiono dotąd podmiotu zarządzającego przystanią morską "[...]". Z tego wyprowadził wniosek, że M. S. nie jest podmiotem zarządzającym omawianą przystanią, a więc nie jest uprawniona do budowy infrastruktury portowej, a tym samym budowy - posadowienia tam domków kempingowych. GIOŚ powołał się na treść zarządzenia z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej każdego portu innego niż porty o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej i przystani morskich, w którym Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] określił obiekty, które wchodzą w skład infrastruktury niektórych portów i przystani. Podał, że w oparciu o jego regulacje, za obiekty budowlane (budynki) wchodzące w skład infrastruktury przystani morskiej uznane zostały obiekty związane bezpośrednio z funkcjonowaniem przystani, takie jak bosmanat, czy ewentualnie obiekty sanitarne. Domki kempingowe natomiast, jak przyjął Organ odwoławczy, pełnią funkcję rekreacyjną i nie można stwierdzić, by stanowiły element funkcjonalny przystani. We wniesionej skardze M. S. zarzuciła naruszenie prawa miejscowego, tj. § 4 ust. 1 pkt 7 oraz § 4 ust. 7 uchwały z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Sejmiku Województwa [...] w sprawie Parku Krajobrazowego [...], poprzez odmówienie uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza [...] w sprawie ustalenia przedmiotowych warunków zabudowy, w konsekwencji uznania, że planowana inwestycja nie jest zwolniona z zakazów ustanowionych przywołanymi przepisami. Zarzuciła też naruszenie zaskarżonym postanowieniem przepisów definiujących przystanie morskie, zawartych w ustawie o portach i przystaniach morskich. Podniosła, że Organy nieuprawnienie interpretują posadowienie przedmiotowych domków, wbrew celowi wynikającemu z projektu budowlanego, na podstawie którego Wojewoda [...] wydał pozwolenie na budowę. Niezasadnie pomijają, że zgodnie z projektem domki mają służyć jako zaplecze magazynowe oraz miejsce umożliwiające dozór przystani. Błędnie przyjmują, że domki te służą rekreacji, jako domki kempingowe i przez to ich posadowienie nie służy turystyce morskiej. Jej zdaniem, posadowienie tych domków - jako części przystani - ma umożliwić świadczenie usług turystycznych, poprzez zapewnienie odpowiedniej infrastruktury. Podniosła też, że dla tej konkretnej inwestycji Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] uzgodnił warunki zagospodarowania terenu postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. , co oznacza, że wprost wypowiedział się, iż planowane obiekty w postaci dwóch domków, służą turystyce wodnej, jako część infrastruktury przystani "[...]". Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem Organów, że skoro przystań jeszcze nie istnieje, to posadowienie tych domków nie stanowi elementu jej infrastruktury. Wyraziła pogląd, że przepisy prawa nie ustanawiają kolejności inwestycji w zakresie zorganizowania przystani morskiej. Tylko więc wola inwestora rozstrzyga o tym, w jakiej kolejności będzie dokonywał rewitalizacji, a więc przywrócenia funkcjonalności, w tym przypadku istniejącej już kiedyś w tym miejscu przystani. Nadmieniła, że Organ II. instancji powinien także wziąć pod uwagę istniejące pozwolenie wodnoprawne Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r., zezwalające na wykonanie robót podczyszczeniowych w obrębie przystani "[...]", jako element tworzenia jej infrastruktury (decyzja w załączeniu). Ponadto w toku postępowania międzyinstancyjnego wydana została opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. stwierdzająca, że nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji zlokalizowanej na działce Skarżącej, objętej przedmiotowym postępowaniem w zakresie inwestycji polegającej na robotach budowlano-remontowych w basenie przystani morskiej "[...]". Zaznaczyła przy tym, że opinia ta odnosi się do wniosku Burmistrza [...], dotyczącego odtworzenia umocnień brzegowych na długości 200 m oraz budowie 4 drewnianych pomostów o wymiarach 12x3 m, a także wykonania prac podczyszczeniowych, celem pogłębienia basenu do 1,8 m. Zdaniem Skarżącej, decyzja ta świadczy o tym, że w obrębie przystani powstaje odpowiednia infrastruktura, co przemawia z kolei za uzgodnieniem inwestycji w postaci posadowienia domków, jako elementu infrastruktury przystani, jeśli wziąć pod uwagę cel inwestycji wynikający z projektu budowlanego. Wyraziła pogląd, że ustanowienie podmiotu zarządzającego portem jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Burmistrza [...]. Poza tym nie jest on uprawniony do takiego działania w odniesieniu do tej części portu, która obejmuje prywatną działkę, będącą własnością Skarżącej. Do niej to bowiem należy decyzja o organizacji przystani na jej działce, w tym też ustanowienie podmiotu zarządzającego. W odpowiedzi na skargę, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Podał nadto, że Burmistrz [...] nie ustanowił podmiotu zarządzającego przystanią morską "[...]", ani też nie zadecydował o jej formie prawno - organizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot wywiedzionej skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu, dlatego ten tryb mógł znaleźć zastosowanie. Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na obszarze, dla którego obowiązują przepisy zawarte w uchwale Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w sprawie Parku Krajobrazowego [...]. Ponadto, znajduje się ona na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] [...] oraz na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty [...] i [...] [...]. Niewątpliwie zatem fakt usytuowania planowanej inwestycji na obszarach objętych ochroną, stanowił podstawę do dokonania uzgodnienia przez RDOŚ w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 upzp. W niniejszej sprawie trafnie przyjmuje się też, że w przypadku pokrywania się obszaru Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ w ramach swojej właściwości oraz kompetencji, w pierwszej kolejności uwzględnia zakazy zawarte w aktach prawa miejscowego, obowiązujących dla tych innych obszarów. Dopiero, w przypadku braku naruszenia tych zakazów, bada wpływ danej inwestycji na obszar Natura 2000. Wobec tego, w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na naruszenie zakazu obowiązującego na terenie Parku Krajobrazowego [...], Organy obu instancji były uprawnione do odstąpienia od badania wpływu tego zamierzenia na obszary Natura 2000 [...] [...] oraz [...] i [...] [...]. Wobec tego nadmienić należy, że ograniczenie zabudowy, wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, ma na celu ochronę pasa 100 m od linii brzegu rzeki, jeziora lub też innego zbiornika wodnego, z uwagi na fakt, iż tereny takie m.in. umożliwiają przemieszczanie się organizmów żywych w obrębie danego obszaru. Na tę okoliczność trafnie zwrócił uwagę GIOŚ. Przewidziane w cyt. uchwale odstępstwo od omawianego zakazu, ma umożliwiać budowę w tym pasie 100 m m.in. obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, a więc obiektów, które nie będą w sposób znaczący ingerowały w przestrzeń chronionego obszaru, położonego w pasie 100 m od brzegu akwenu. W myśl zatem § 4 ust. 7 cyt. uchwały, omawianego zakazu nie stosuje się w odniesieniu do obiektów budowlanych niezbędnych do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani jachtowych lub rybackich nad [...]. Wskazane odstępstwo, jak trafnie przyjęły Organy obu instancji, nie znajduje zastosowania w odniesieniu do zamierzonej inwestycji. Nie polega ona bowiem na realizacji obiektu budowlanego niezbędnego do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani jachtowych lub rybackich nad [...]. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2010 r. nr 33, poz. 179), Dyrektor właściwego urzędu morskiego w akcie prawa miejscowego ma określić obiekty, urządzenia i instalacje wchodzące w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do każdego portu, innego niż określony w ust. 2 i do przystani morskich, a także akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, wchodzące w skład infrastruktury portowej każdego portu innego niż określony w ust. 2 i przystani morskich. GIOŚ ustalił, że do czasu wydania zaskarżonej decyzji, Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] nie określił jakiego typu obiekty wchodzą w skład infrastruktury Przystani "[...]" w [...]. Okoliczność ta została potwierdzona w postępowaniu sądowym, mianowicie Dyrektor właściwego urzędu morskiego stwierdził, że akt taki nie został także wydany na dzień wyrokowania. Należy też nadmienić, że jak celnie wskazał GIOŚ, zarządzeniem z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej każdego portu innego niż porty o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej i przystani morskich - Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] określił obiekty, które wchodzą w skład infrastruktury niektórych portów i przystani. GIOŚ podał zatem, że przykładowo w skład infrastruktury portowej przystani morskiej "[...]" wchodzą: 1. Nabrzeża, 2. Pirsy, pomosty, dalby, wyciągi. 3. Infrastruktura drogowa, wodociągowa, kanalizacyjna, elektroenergetyczna, telekomunikacyjna, informatyczna i ochrony przeciwpożarowej na obszarze lądowym objętym granicami przystani 0,7050 m2. 4. Linie kablowe zasilające, instalacje elektryczne oświetlenia, instalacje elektryczne punktów poboru energii, instalacje elektryczne budynku wyciągu łodziowego. Zgodnie z § 4 ust. 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie Parku Krajobrazowego [...] wymienione zakazy nie dotyczą obiektów budowlanych niezbędnych na potrzeby plaż, kąpielisk, przystani jachtowych lub rybackich nad [...]. Trafnie zatem w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, przyjęły Organy obu instancji, że budowa obiektów turystycznych, przy jednoczesnym braku innej infrastruktury przystani, nie może zostać uznana za element danej przystani (w rozpatrywanej sprawie przystani "[...]"), a tym samym nie spełnia przesłanki zawartej w § 4 ust. 7 uchwały, dotyczącej budowy obiektów budowlanych niezbędnych na potrzeby przystani jachtowych lub rybackich nad [...]. Zamierzone do realizacji obiekty, związane z funkcjonowaniem przystani, przeznaczone do świadczenia przez podmiot zarządzający przystanią usług związanych z korzystaniem z jej infrastruktury, nie spełniają wskazanej przesłanki wyłączenia spod zakazu z tego względu, że nie istnieje zasadnicza infrastruktura portowa, pozwalająca na zapewnienie bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z wód [...]. Niewątpliwie też trafnie zauważył Organ, że określenie w projekcie decyzji o warunkach zabudowy domków kempingowych typu holenderskiego "elementem funkcjonalnym przystani morskiej" nie przesądza o faktycznej funkcji i przeznaczeniu tej inwestycji. By spełnić wskazany warunek, obiekty budowlane muszą być opisane w ten sposób, by wynikało, że mają być powiązane w sposób bezpośredni, a nie jedynie pośredni z turystyką wodną. Podstawowe znaczenie ma także, by realizacja ich, stanowiła uzupełnienie już istniejącej infrastruktury portowej, a nie by proces rewitalizacji, a więc przywrócenie funkcjonalności istniejącej już kiedyś w tym miejscu przystani, rozpoczynało się od budowy owych domków kempingowych. Wobec tego już z wniosku Inwestora winno wynikać, że jeden budynek będzie stanowił bosmanat, a drugi będzie służył np. przechowywaniu sprzętu pływającego. Wskazanie we wniosku o warunki zabudowy, że chodzi o realizację dwóch domków kempingowych typu holenderskiego, nie wyklucza bowiem możliwości zrealizowania w nich bazy noclegowej, która nie mogłaby zostać uznana za turystykę wodną, gospodarkę wodną lub rybacką i winna zostać usytuowana poza strefą owych 100 m od brzegu. Obecny sposób sformułowania wniosku o warunki zabudowy i zapis projektu decyzji o warunkach zabudowy, przedłożonego do uzgodnienia, nie pozwoliłyby – zwłaszcza wobec aktualnego braku zasadniczej infrastruktury portowej - na uznanie tej inwestycji za infrastrukturę przystani, służącą turystyce wodnej, a więc za obiekty budowlane niezbędne na potrzeby plaż, kąpielisk, przystani jachtowych lub rybackich nad [...]. W tym kontekście, nie mają przesądzającego znaczenia w sprawie zezwolenia, na jakie powołała się Skarżąca, a mianowicie - pozwolenie wodnoprawne Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2016 r., zezwalające na wykonanie robót podczyszczeniowych w obrębie przystani "[...]" oraz opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. stwierdzająca, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji zlokalizowanej na działce Skarżącej, w zakresie inwestycji polegającej na robotach budowlano-remontowych w basenie przystani morskiej "[...]", dotyczącego odtworzenia umocnień brzegowych na długości 200 m oraz budowie 4 drewnianych pomostów o wymiarach 12x3 m, a także wykonania prac podczyszczeniowych celem pogłębienia basenu do 1,8 m. Mogą one świadczyć jedynie o tym, że Skarżąca podejmuje działania, by w obrębie przystani powstała odpowiednia infrastruktura. Zmierza więc do tego, by w efekcie wykonania wskazanych prac, przystań została odtworzona. Kiedy i czy nastąpi ich wykonanie, z oświadczeń Skarżącej jednak nie wynika. Ten stan rzeczy potwierdza zatem konstatację Organów obu instancji, że jak dotąd nie ma sprawnej i funkcjonalnej infrastruktury portowej (dla tej przystani). Póki co nie istnieje więc zasadnicza infrastruktura portowa, pozwalająca na zapewnienie bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z wód [...]. Stara infrastruktura przystani, pochodząca sprzed wielu lat, obecnie w znacznej części zniszczona, nie nadaje się do użytku i wymaga rewitalizacji, czego Skarżąca ma świadomość. Dopiero więc wykonanie podstawowej infrastruktury portowej, pozwoli na ocenę, czy powinna ona zostać uzupełniona o zabudowę, dla której o warunki zabudowy Skarżąca wystąpiła w niniejszej sprawie (zaznaczając w skardze, że chodzi jej o realizację kapitanatu i magazynu). Wobec niezałączenia pozwolenia na budowę, na które powołała się M. S. w skardze i bardzo ogólne podanie jego przedmiotu, poprzez stwierdzenie, że "posadowienie przedmiotowych domków, wbrew celowi wynikającemu z projektu budowlanego, na podstawie którego Wojewoda [...] wydał pozwolenie na budowę", uniemożliwiało odniesienie się do tej okoliczności. Kwestia ta jednakże we wskazanym stanie faktycznym sprawy i tak nie miałaby przesądzającego znaczenia. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że to inwestor ustala w jakiej kolejności będzie realizował obiekty w ramach przystani. Tworzenie jej infrastruktury musi dokonywać się wg pewnej kolejności, a więc muszą uprzednio zostać odtworzone umocnienia brzegowe (tu na długości 200 m), wybudowane drewniane pomosty (tu 4), a poza tym wykonane prace podczyszczeniowe, celem pogłębienia basenu. Bez uprzedniego zrealizowania wskazanych zamierzeń, nie można przyjąć, że przystań posiada niezbędną infrastrukturę. Jak trafnie zauważył GIOŚ, o tym, czy dany akwen będzie mógł być wykorzystany do uprawiania turystyki wodnej, decyduje stosowny sprzęt i odpowiednie przystosowanie brzegu. Zatem do obiektów służących turystyce wodnej należałoby zaliczyć obiekty budowlane, bez istnienia których uprawianie turystyki wodnej nie byłoby możliwe, realizowane w celu zapewnienia bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z danych wód. Z tego względu, zarzut Skarżącej, iż interpretacja przez Organ II. instancji pojęcia "turystyki wodnej" odnosi się raczej do podmiotów uprawiających tę turystykę, należało uznać za nieuprawniony. Zgodnie z informacją z dnia [...] października 2016 r., uzyskaną z Urzędu Miasta i Gminy [...], potwierdzoną nadto w postępowaniu sądowym, nie ustanowiono podmiotu zarządzającego przystanią morską "[...]". Sąd podziela przy tym wywody GIOŚ, że M. S. nie jest podmiotem zarządzającym tą przystanią morską. Nie nadaje jej tego przymiotu fakt posiadania tam działki. Z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich wynika, że jedynie podmiot zarządzający jest uprawniony do budowy, rozbudowy, utrzymywania czy modernizacji infrastruktury portowej. Natomiast, podmiot zarządzający przystanią może zostać wyznaczony przez gminę. W myśl zaś art. 42 ust. 2 pkt 21 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2145), zarządzanie portami niemającymi podstawowego znaczenia dla gospodarki narodowej, przystaniami morskimi, w których nie powołano podmiotu zarządzającego w trybie przepisów ustawy o portach i przystaniach morskich, w zakresie przewidzianym w tych przepisach - należy do organów administracji morskiej. Trzeba też podkreślić, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w tej sprawie zgodnie z wymogami art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a Organ odwoławczy uzasadnił swe stanowisko spełniając wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a., przy zastosowaniu zasady ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, w myśl art. 15 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. - Sąd orzekł jak w sentencji.