IV SA/Wa 2120/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. vel S. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. S. vel S. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: 1) zwolnić A. S. vel S. M. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla A. S. vel S. M. radcę prawnego. Wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy A. S. vel S. M. złożył do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu PPF oraz z oświadczenia z dnia 19 września 2013 r. wynika, że skarżący nie otrzymuje pomocy socjalnej, utrzymuje się w Polsce dzięki pomocy przyjaciół i narzeczonej, podejmuje także prace dorywcze (nieregularnie i za niewielkie wynagrodzenie). Skarżący nie posiada jakiegokolwiek majątku. Nie posiada żadnego konta ani rachunku bankowego. Zamieszkuje w mieszkaniu narzeczonej, jednak według oświadczenia, nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Z tytułu prac dorywczych uzyskuje dochód w wysokości nieprzekraczającej 600 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuację materialną skarżącego wzięto pod uwagę, że skarżący nie posiada jakiegokolwiek majątku, utrzymuje się jedynie z wynagrodzenia za prace dorywcze (maksymalnie 600 zł miesięcznie) oraz dzięki pomocy znajomych i narzeczonej. Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nieudzielanie skarżącemu prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem go prawa do Sądu. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.