IV SA/Wa 2122/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1123/08 odrzucającym skargę K. G. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 11 września 2008 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1123/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. G. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. obejmującego fragmenty wsi G., M., O., P., R., S., T., W. w części dotyczącej wyznaczenia ciągu pieszo-jezdnego we wsi O. Pismem z dnia 19 listopada 2010 r. K. G. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym w akapicie powyżej postanowieniem. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie był należycie reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu adw. J. K. Wskazał, że z uwagi na swą niepełnosprawność (wada wzroku) zwrócił się o pomoc do T., która to organizacja napisała dla Skarżącego wezwanie do usunięcia naruszenia wywołanego uchwałą nr [...] oraz sporządziła wniosek o przyznanie prawa pomocy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. K. G. udzielono odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz przyznano prawo pomocy w całości (w 2006 r.). Jednakże wyznaczony pełnomocnik z urzędu adw. J. K. skargę na uchwałę nr [...] do Sądu wniosła dopiero po 2 latach, tj. w 2008 r. Dalej wskazano, że wyznaczony pełnomocnik nie tylko nie informował Skarżącego o stanie sprawy, ale także podawał mu informacje nieprawdzie (że skarga została złożona) ponadto nie poinformował Skarżącego o odrzuceniu przez Sąd skargi. Zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2010 r. wezwano Skarżącego w szczególności do wskazania że zachowany został termin do wniesienia skargi, pouczając Skarżącego o treści art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". W odpowiedzi Skarżący (w pismach z dnia 30 grudnia 2010 r. i 4 stycznia 2011 r.) wskazał, że o postanowieniu z dnia 11 września 2008 r. dowiedział się dnia 29 października 2010 r. (data wskazana w piśmie z dnia 30 grudnia 2010 r.) w którym to dniu złożył zażalenie na postanowienie. Natomiast w piśmie z dnia 4 stycznia 2011 r. wskazał, że o postanowieniu dowiedział się pod koniec października 2008 r. Środek zaskarżenia nazwany "Zażaleniem" złożył zaś w dniu 29 października 2008 r. Mając na uwadze treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10, że prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych przyznane stronie obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie, Sąd zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wyznaczenie pełnomocnika dla Skarżącego (zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2011 r.), o czym poinformowano Skarżącego. Pismem z dnia 3 lutego 2011 r. (k. 45) Skarżący oświadczył, że rezygnuje z pełnomocnika z urzędu w niniejszej sprawie. Dnia 14 lutego 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. zmieniła pełnomocnika z urzędu dla Skarżącego wyznaczając w miejsce adw. J. K. adw. P. M. Pismem z dnia 23 lutego 2011 r. (k. 60) Skarżący oświadczył, że rezygnuje z pełnomocnika z urzędu adw. P. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ppsa w dziale VII przewiduje możliwość wznowienia postępowania sądowego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Aby skarga o wznowienie postępowania wywołała zamierzone skutki muszą być spełnione podstawowe warunki dopuszczalności wszczęcia tego trybu postępowania. Przede wszystkim musi istnieć orzeczenie sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania, orzeczenie to musi być prawomocne i musi kończyć postępowanie w sprawie (art. 270 ppsa). Wznowienie postępowania jest możliwe wyłącznie w oparciu o jedną z ustawowych podstaw wznowienia. Wniesienie środka zaskarżenia w postaci skargi o wznowienie postępowania sądowego powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, na którego pierwszym etapie badana jest sama dopuszczalność skargi o wznowienie, a po pozytywnym ustaleniu jej dopuszczalności na drugim, badana jest jej zasadność. Zgodnie z art. 280 ppsa w pierwszej fazie badania wstępnego Sąd ustala na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Brak którejkolwiek z powyższych przesłanek powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w efekcie odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 277 ppsa skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Ustalenie, że skarga o wznowienie wniesiona została z uchybieniem terminu, wyklucza możliwość badania podstawy wznowienia wskazanej w skardze, z kolei brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2004 r., sygn. akt OW 87/04, Lex Nr 158967). Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie Skarżący domagając się wznowienia postępowania sądowego nie zachował ustawowego terminu do wniesienia skargi. Skarżący jako podstawę skargi wskazał nienależyte reprezentowanie przez pełnomocnika z urzędu adw. J. K., a więc przesłankę o której mowa w art. 271 pkt 2 ppsa. Skargę o wznowienie postępowania w takim wypadku wnosi się w terminie trzymiesięcznym od dnia dowiedzenia się przez stronę o orzeczeniu wydanym w sprawie w której była nienależycie reprezentowana. Zarówno z oświadczenia Skarżącego zawartego w pismach z dnia 30 grudnia 2010 r. i dnia 4 stycznia 2011 r. jak i analizy akt sprawy IV SA/Wa 1123/08 wynika, że o postanowieniu o odrzuceniu skargi z dnia 11 września 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1123/08 dowiedział się On w październiku 2008 r. Wiedzę o orzeczeniu już w tej dacie, potwierdza złożenie przez Skarżącego środka odwoławczego od postanowienia z dnia 11 września 2008 r., osobiście w dniu 29 października 2008 r. oraz treść pisma z dnia 4 stycznia 2011 r. Natomiast datę wskazaną w piśmie z dnia 30 grudnia 2010 r. określającą dzień 29 października 2010 r. jako moment początkowy powzięcia wiedzy o podstawie wznowienia, w obliczu istniejącego materiału dowodowego należy potraktować jako obarczoną oczywistą omyłką pisarską (wpisano 2010 r. a nie 2008 r.). Skoro skargę o wznowienie postępowania złożono dopiero dnia 19 listopada 2010 r., ponad dwa lata od powzięcia wiedzy o orzeczeniu, dlatego też jako złożoną z uchybieniem trzymiesięcznego ustawowego terminu do jej wniesienia skargę należało odrzucić. Na marginesie wskazać należy, iż postępowanie dyscyplinarne wobec reprezentującego Skarżącego pełnomocnika z urzędu adw. J. K. zakończyło się również w 2008 r. (postanowieniem z dnia 3 września 2008 r. wymierzono karę upomnienia dziekańskiego o czym poinformowano Skarżącego pismem z dnia 15 października 2008 r.), zatem w momencie składania wniosku o wznowienie postępowania sądowego, Skarżący już od ponad dwóch lat wiedział, że reprezentujący go pełnomocnik wykonywał swoje obowiązki nienależycie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.