IV SA/Wa 2122/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 4 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: 1) zwolnić J. H. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla J. H. adwokata. Wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy J. H. złożyła do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF z dnia 21 sierpnia 2013 r. wynika, że skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie pracuje, nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym jakichkolwiek oszczędności pieniężnych. Skarżąca oświadczyła, że jedynie źródło utrzymania stanowi pomoc socjalna otrzymywana w ramach procedury uchodźczej w wysokości 750 zł miesięcznie. Skarżąca otrzymuje to świadczenie od września 2013 r., uprzednio otrzymywała świadczenie w kwocie 150 zł, związane z pobytem w ośrodku dla uchodźców. Obecnie skarżąca nie przebywa w ośrodku, za lokal, w którym obecnie przebywa według oświadczenia z dnia 1 października 2013 r. - płaci 600 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuację materialną skarżącej wzięto pod uwagę, że nie posiada żadnego majątku, jedyne źródło utrzymania stanowi pomoc udzielona przez państwo w ramach procedury uchodźczej w wysokości 750 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę oświadczenie skarżącej, że za mieszkanie płaci 600 zł, na wydatki związane z utrzymaniem koniecznym (np. wyżywienie) do jej dyspozycji pozostaje kwota 150 zł miesięcznie. Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nieudzielanie skarżącej prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem jej prawa do Sądu. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.